5 JAAR!

De tijd gaat hard etc. En dergelijke. Er is de afgelopen jaar veel gebeurd en tegelijkertijd ook weer niet zo heel erg veel. Ik heb een aantal liedjes uitgebracht en veel meer liedjes geschreven. Na de roemruchte cassette-relaease van "Geen Toerist Meer" (wie kent 'm niet) zat ik met een verhaal dat ik als een conceptalbum wilde presenteren. Je komt er dan achter als je alles zelf wil doen, zoiets heel veel tijd kost. Vooral ook als je al doende op zoek bent naar de juiste vorm. Misschien met een boek erbij, dat de gaten in het verhaal aanvult. Want het is dodelijk voor een conceptalbum als je alle gaten dichtstopt. De luisteraar moet zelf het verhaal vormgeven. Dus niet als een rockopera alle dramatische handelingen in de muziek leggen.

Zo teruglezend kwam ik erachter dat ik al heel lang met dit plan rondloop. Dit dreigt een 'lost album' te worden als ik niet oppas. Dus om de boel proberen te stroomlijnen, ga ik bijhouden wat de vorderingen zijn. En dat doe ik ook omdat ik heel opgetogen ben over de liedjes. Nieuwe studio, nieuwe ideeën. We gaan mooie tijden tegemoet.

Een Modderfakking Jaar

1e single

Een jaar. Ik zag zonet dat mijn laatste blogpost een jaar geleden was. Een modderfakking jaar. Wat zeg ik? Méér dan een jaar geleden. En zoals de oplettende fans allang hebben opgemerkt: 'Radio De Maan' is nog steeds niet verschenen. Geen excuses, geen verhaal dat ik heel erg lang de tijd neem om zo nauwgezet mogelijk mijn muziek op te nemen. Want eerlijk gezegd ben ik niet dagelijks bezig met de plaat. Dat hoeft ook niet. Ik maak nog steeds progressie. Een paar nieuwere liedjes dringen zich op. Songteksten (toch altijd wel de laatste hordes) worden afgemaakt, liedjes die vast dreigden te lopen zijn vlot getrokken. Het krijgt vorm. Muzikaal, tekstueel en conceptueel. Het wordt mooi. Het is al mooi en ik voel dat ik wel weer een volgende stap in BELKER heb gezet.

Er waren plannen. En er was realiteit. En onvoorziene omstandigheden met geld enzo. Dus wat ik eigenlijk wilde doen met het uitbrengen van 'Radio De Maan' gaat waarschijnlijk niet gebeuren. Voorlopig.

Ondertussen is er een soort van tracklisting:

vage blik

1. Nagekomen Bericht

2. Brief Van Je Vader

3. Baan Om De Aarde

4. Signalen

5. Net als Vroeger

6. Tussen De Sterren

7. Dichtbij

8. Tegenligger Tegenlicht

9. Ik Tel Af

10. Morgen Gaat Nooit Meer Voorbij

11. Licht & Horizon

[Liedje 12 zit inmiddels ook te drammen dat ie erbij wil.]

Afijn, nu weet u nog niks. Klamp u vast aan de gedachte dat 'Radio De Maan' klinkt als The Flaming Lips die Steven Wilson naspelen. Langzaam voorwaarts. Langzaam. Maar wel vooruit. Dat wel.

Binnen een jaar meer nieuws.

Alleen Maar Niet Eenzaam

Iets wat ik mezelf nog niet had gerealiseerd, is dat dit album een echt solo-album wordt. Niet dat dat het plan was vanaf het begin, ik heb er niet echt bij stilgestaan. Nu ik echter al zover ben met schrijven en opnemen voelt het goed om het nu ook zelf af te maken. Met alle voor- en nadelen van dien natuurlijk.

Belker is natuurlijk geen bandje. Belker is een eenmansproject waar op gezette tijden anderen een niet onbelangrijke rol in vervulden en waarschijnlijk zullen vervullen. Maar nu even niet voor Radio De Maan. Dit wordt een solovlucht.

Solo - maar niet zo

Ergens ook wel toepasselijk. De plaat gaat over eenzaamheid en isolement (zoals alle conceptalbums over isolement gaan: 'Tommy', 'The Wall', 'Hand.Cannot.Erase' etc.) en dan heeft het wel wat als ik de muziek maak in een zelfgekozen afzondering. Goedbeschouwd maak ik mijn muziek altijd alleen. Ik probeer zo veel mogelijk zelf te spelen en te zingen. Af en toe heb ik iets in mijn hoofd en dan springt er iemand bij met zijn of haar talent. Of het nu gaat om het Brian Wilson Memorial BBQ Koor van Tal (die trouwens een damn fine mix-persoon is), of de bas van Hidde, de steelguitar van Jan, de stem van Sophie, drums van Jan of Nicky en niet te vergeten de gitaarsolo van Bas, zij doen allemaal iets wat ik niet kan. Of beter gezegd, niet zó kan. Zij brengen met hun partij hun eigen persoonlijkheid in mijn liedje en dat is een wonderlijk en fantastisch gegeven. Een ander perspectief, ander DNA.

Voor nu voelt het goed om zelf door te blijven modderen, in datzelfde trage tempo. Langzaam laverend tussen besluiteloosheid, hoop en een paar goede ideeën. Low and slow. Of: There's no business like slow business.

De Grote Jaarlijkse Studio Bonanza

De afgelopen week heb ik mezelf begraven in de zolderstudio 'om nu eens eindelijk die plaat af te maken'. Welnu, die plaat is niet af, maar dat wist ik eigenlijk ook wel al van tevoren. Er is wel vooruitgang geboekt, muzikaal, tekstueel, conceptueel en spiritueel. Ongeacht de verschijningsdatum of -vorm wordt het een tof stukkie muziek. Gisteravond een Grote Mixdown gemaakt. Twaalf liedjes, ruim 45 minuten. Misschien valt er een nog af, misschien komt er nog een bij. Er moet nog een instrumentaal ding komen. Dat is een beetje traditie geworden. Ondertussen zitten er een paar dikke hits vol onontkoombare hooks in. U kent mij zo langzamerhand wel een beetje. Veel kwaliteit voor bijna geen geld.

Essentiële studio gear

Pro-tip: studio's op zolder worden warm in een hittegolf. Echt. Daar kan geen dakraam tegen open worden gezet. Daar komt bij dat ik de buurt ook wel te vriend wil houden en als ik die allesverwoestende gitaarsolo om half twee 's nachts wil opnemen, ik dat dan toch met het dakraam dicht doe. Maar goed, hittegolf dus. Zweten in de studio. Dan is een ventilator het belangrijkste stukje studiogear dat je nodig hebt. Real life saver.

Een week geleden onderbrak het glorieuze vakantiegevoel van Ameland om mezelf in een hok van 3 bij 3 op te sluiten en eens al die opnames te maken die al een half zijn blijven liggen als idee vanwege drukte, werk, gezin, moe, en andere excuses. Elk jaar kijk ik er naar uit want een week lang ongestoord jezelf zijn en iets doen wat je het liefste doet is natuurlijk een dun schijfje hemel midden in de zomer. Geen afleiding, volle concentratie, focus op De Kunst Van Het Creëren. Om dan na 3 dagen van te weinig slaap en gebrek aan overzicht en tegenvallende werkelijkheid en, eerlijk is eerlijk, heimwee naar de rest van het gezin (mijn volgend album gaat "Softie" heten), kapothard in een depressie te vallen.

Want het is een hoop werk als je alles zelf doet. En nog meer werk als je niet precies weet waar je naar toe wil en je dat al doende moet zien uit te vogelen. De enige mensen die ik spreek zijn het

Hutkoorts

meisje achter de kassa van de supermarkt ('Hoi.' 'Mag ik pinnen?' 'Nee, geen zegels.' 'Doeg.') en mijn lief en/of een van de kinderen waar ik mij dan stoerder zit voor te doen dan ik ben. Een soort cabin fever maakt zich van mij meester. Opgesloten in mijn eigen hoofd.

Als het lekker loopt vliegen de uren voorbij. Dan kan ik alles overzien en worden ideeen uitgeprobeerd en knopen doorgehakt zonder enoge moeite. Als alles tegenzit (dit jaar gelukkig geen onoverkomelijke hardware-problemen) loop ik vooral veel rondjes door het huis, ga nutteloze feitjes googlen en ga films downloaden om te kijken in mijn 'vrije uren'. Niet dat ik tijd heb om 26 films te kijken, het gaat om het idee. De enige manier om uit zo'n dal te komen is om een ommetje te maken, boodschappen doen, en het weer opnieuw te proberen. Blijven proberen. Tot het af is.

De laatste paar dagen kwam de gang er weer in. Waarschijnlijk omdat ik het resultaat (Het! Moet! Nu! Af!) kon loslaten. Taoïstisch studiowerk, zoiets. De zelfopgelegde druk weg en vanuit ontspanning (ik geef toe: klinkt heel zweverig maar is eigenlijk heel down to earth en nogal wiedes). Dus nu: nog veel werk te doen en tegelijk een flinke stap gezet. De komende weken gaan we die verder uitwerken. In een ander tempo en een andere intensiteit.

Mijn eerste aanzet, een hele poos geleden, was dus prog. Daarna stolde de realiteit en na deze week kan ik melden dat er een soort van Death Cab For Cutie-ness over de liedjes heen hangt. Dat is denk ik de kijk- dan wel luisterrichting voor nu. Kunt u hier iets mee, qua voorstellingsvermogen? Mooi zo.

Boekenclub

Ayreon doet het zo

Er zijn een aantal knopen doorgehakt. En liedjes geschreven. En wat gepield in de studio. Maar het waren een paar drukke maanden op de zaak dus de Grote Lijn heb ik niet zozeer vastgehouden als wel in de gaten gehouden. Er zijn andere manieren om een verhalend conceptalbum te maken. Dat is les 1. Het hoeft dus niet per se een Ayreon-achtige vorm te hebben. Ik denk daarnaast dat het format als uitingsvorm een belangrijke rol speelt in het storytelling van het album. Een verhaal op LP wordt anders geconsumeerd dan op cassette of CD, om nog maar te zwijgen van streaming. Persoonlijk denk ik dat streaming de wijze waarop we muziek maken en nadenken over wat muziek überhaupt is enorm heeft beïnvloed. En nog zal beïnvloeden in de nabije toekomst. Het boek 'Every Song Ever' van Ben Ratliffe is wat dat betreft een eye opener. Alleen al vanwege het feit dat we als luisteraar via Spotify enzo de hele muziekgeschiedenis onder de vingertoppen hebben, is van niet te onderschatten invloed.

Lees dit boek!

Afijn, the medium is dus wel degelijk the message. Bij het vorige album 'Geen Toerist Meer' heb ik zitten experimenteren met een boek met lyrics en tekeningen. Dat bleek superveel werk en het werd een molensteen om mijn nek. Maar nu, met wat meer afstand, is het natuurlijk nogal wiedes om een verhalend conceptalbum te voorzien van een boek. En het ontslaat me enigszins van de plicht om het verhaal duidelijk op plaat te vertellen. Als ik het verhaal in boekvorm vertel en het album gebruik als aanvulling, hoef ik zowel in boek- als plaatvorm niet letterlijk alles uit te spellen. Als het goed is vullen beide media elkaar aan. CD met boek? Met cassette en/of vinyl als deluxe extra. 

Een boek schrijven. Ik heb niet de ambitie dan wel hoogmoedswaanzin om een vuistdikke roman uit te klappen. Een kort verhaal, een aantal korte verhalen, songteksten, tekeningetjes en liner notes, ik kan van alles kwijt in een boek.

Een ander ding: de zee moet nog wat meer figureren, het is nu wel heel veel ruimtevaart. En een ander probleem dat nog niet is getackeld (getekkeld?) is de moederfiguur. Dat is toch wel de meest tragische figuur. Man verdwenen, zoon spoorloos. Er is nog veel te winnen vanuit haar standpunt. Wordt aan gewerkt.

Ondertussen een nieuw liedje gemaakt, snel opgenomen. Beetje slowcore. 'Tegenligger Tegenlicht' heet het en doet me denken aan Low. Ik weet alleen niet of het bij de rest past. Als ik streng ben voor mezelf dan weet ik het antwoord al. Maar goed, ik ben niet zo streng voor mezelf.

Ik heb ook een titel voor het album: 'Radio De Maan', dat komt van dit liedje van het debuutalbum:

NIEUWE LIEDJES, NIEUWE INZICHTEN

Een tijd geleden kwam goede vriend en muzikaal geweten Tal langs voor koffie en gezelligheid. Na de lunch en goede gesprekken vertrokken we naar boven naar de studio. Want ik was er gebrand op Tal mijn magnum-opus-in-wording te laten horen. Wat zou de strenge edoch rechtvaardige studiomeester van mijn vorderingen vinden? Hij was aardig, had opbouwende kritiek en goede opmerkingen en de gezelligheid duurde voort.

Ik had al een paar weken de boel laten liggen en in mijn hoofd was ik al veel verder met de sound en richting in de liedjes. Helaas. Het hing nog allemaal van los zand aan elkaar. Ik kon wel dapper vertellen over mijn prog-richting en de muzikale experimenten, maar bij beluistering was de achterliggende gedachte totaal niet duidelijk. Ook niet voor mezelf.

Het enige wat nog een beetje ergens op leek waren een paar afzonderlijke liedjes die nog in de grondverf stonden. Waar nog heel veel aan moet gebeuren. Ik was onaangenaam verrast door het gebrek aan eenheid. In ideeën, vorm, inhoud, sound, alles eigenlijk. Wat een kutzooi eigenlijk, die nieuwe plaat.

Steven Wilson, het zonnetje in huis

Een paar dagen later kwam het besef binnendruppelen. Antal zei het ook al: "Een conceptalbum hoeft niet prog te klinken." Dat is best wel een dik inzicht. Ik had mezelf verloren in onregelmatige maatsoorten, ingewikkelde vormschema's, complexe achtergronden etc. Mijn jeugdliefde, oude 70s Prog (Genesis, Yes, King Crimson) en de nieuwere varianten (Steven Wilson, Field Music, Opeth), waar ik heel graag naar luister, had mijn muzikale beoordelingsvermogen aangetast. Ik wilde graag Prog maken. In mijn wil de  NL-talige Steven Wilson uit te hangen, was ik vergeten wat voor liedjesschrijver ik ben. Wat goed werkt bij Belker.

Experimenteren is belangrijk, het is de adem voor de schrijver. Het heeft me ontegenzeggelijk veel gebracht de afgelopen maanden. Een andere richting, nieuwe ideeen, verrassende concepten, frisse manieren om tegen muziek maken aan te kijken. Neem ik allemaal mee naar de toekomst. Maar ik moet ook zeggen: tot hier en niet verder. Voorlopig.

Wat blijkt? Wat het beste werkt, wat het meest als Belker klinkt, waar ik het meest bij voel, kortom, wat ik het fijnst vind, zijn toch liedjes. Liedjes-liedjes. En waarschijnlijk zullen ze voor veel mensen te vreemd en onherkenbaar klinken, toch is voor mij de basis van de nieuwe plaat (en de basis van mijn schrijverschap) liedjes. Waarschijnlijk komen er wel 'proggy' stukjes voorbij zo hier en daar, evenwel niet echt in songvorm. Hoe wel? Geen idee. Nog.

Volgende keer iets over dit:

DEMO-ITIS

Luiheid, onkunde en een niet aflatende liefde voor muziek. Zou ik daar een businessmodel van kunnen maken? Het bepaalt in ieder geval wel voor een groot deel mijn modus operandi in het schrijven van liedjes.

Afgelopen week aan versie 2.0 van 'Licht En Horizon' gewerkt. Het liedje staat als demo sterk maar omdat ik de multitracks niet niet meer heb (het liedje was geschreven in het kader van een 7-dagen-7-liedjes-challenge) moest ik van de demo een betere nieuwe versie maken. Normaal gebruik ik de demo als startpunt en voeg laagjes toe en haal laagjes eraf totdat die demo begraven ligt ergens in het uiteindelijke resultaat. Dat is een bijzonder bevredigende manier van werken. En geen last van demo-itis want de demo vormt vrij letterlijk de basis van het arrangement. De sfeer van de demo blijft behouden.Die gaat het eerst verloren in het geval van demo-itis.

Dus na al mijn gepraat over werken met kleine stukjes muziek en die samensmelten tot grotere stukken, met al mijn goede bedoelingen de liedjes voor het album op een andere manier in elkaar te zetten, blijkt toch dat ik zeer ouderwets een demo opnieuw aan het inspelen ben. Het gekke was, alles werkte goed, gign van een leien dakje, gitaren stapelen, drums uitwerken (worden later nog voor het echie ingespeeld), synth-sounds bepalen, maar het miste de opwinding van de zoektocht naar iets nieuws. Nieuwe geluiden, nieuwe ideeën, nieuwe werkwijzen. Anders gezegd, ik was vastgeraakt in demo-itis.

Er is nog een ander liedje dat inmiddels aan versie 7 toe is en dat maar niet de charme kan terugvinden van die eerste gemankeerde opname. We gaan richting versie 8 in de hoop dat het kwartje valt en dat ik het op dit album kan slijten. Volgende keer meer over het concept conceptalbum.

Dit is Dan Wilson over demo-itis: "Demo-itis is the general fact that you're always going to like the first version of a song you hear best. Demo-itis is a specific case, because most normal people don't get to hear the demo of a song, but often, the demo is recorded when the idea is fresh and alive and new and thrilling to everyone involved, and they don't even really realize that - they're just riding the wave of the idea that they're creating.

The demo is finished and everyone listens to it, and it slowly dawns upon them that this song is tremendous, and they fall in love with the demo because it carries that fresh impulse of the idea, and because it's the first version of the song that they've ever heard. Then they go into the studio or wherever it is that they record, and they try to get that to happen again with a better sound quality. And every time, they have the devastating experience of realizing that the demo is still better than the recorded version. It happens again and again.

It's only a specific thing. For example, my favorite version of "Will You Love Me Tomorrow" is the Carole King version, because that's the version that she put on her Tapestry album and my parents played Tapestry around the house when I was little. And then much later I heard the Shirelles' version, and it took me years to realize how great, just how devastating the Shirelles' version is. But I didn't know that, because I had demo-itis. I loved Carole's version, because it was the first one that I had heard."

TEKEN VAN LEVEN

Een blog is pas een blog als er met enige regelmaat iets nieuws op verschijnt. Anders is het een archief voor vroeger. Anderhalf jaar geleden bracht ik "Geen Toerist Meer" uit, een cassette waar ik heel fier op was en veel mensen die de muziek hoorden vonden dat terecht. Alleen, niet veel mensen hebben de muziek gehoord. Deels door luiheid, deels door onvermogen, deels door de rest van mijn leven dat om voorrang vroeg. Mijn definitie van succes wordt constant bijgesteld. Mijn plan om na de release te blijven bloggen over de vorderingen van de zegetocht werden al snel in de ijskast gezet.

Het zou geen vrolijk verhaal worden en ik heb genoeg ervaring met miskenning om dat voor me te houden. Niemand zit te wachten op een ellenlange klaagzang van een would-be rocknrollheld op leeftijd. Dat bewaar ik voor mijn dagboek. De cassette verscheen, werd opgestuurd, niemand reageerde, ik deed een aantal toffe solo-optredens, en dat was dat. Er was nog het plan om naast de cassette-editie (die integraal op Spotify staat) een blinkende hi-fi remaster uit te brengen, maar daar wordt nog aan gewerkt.

Overigens, die optredens hebben me wel weer verder gebracht. Tegenwoordig speel ik elektrisch gitaar en dankzij een zwik pedaaltjes heb ik nu meer controle over de sound van de liedjes en klinken ze in essentie meer als de plaatversies.

Ondertussen kwamen er weer allerlei liedjes langs die geschreven moesten worden en langzaam ontstond het plan iets nieuws te maken. Want in het maken daar schuilt voor mij de lol. Eindeloos (of juist heel ondoordacht snel) schaven en pielen en prutsen is toch het leukste dat er is. Vind ik dan.

Het space-thema op "Sterrenkijker" en "Terug Als Satelliet" werd verder onderzocht. Eigenlijk ben ik al jaren daarmee bezig. Een liedjes als "Radio De Maan" uit 2002 (!) is daar een vroeg voorbeeld van. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door ruimtevaart, de onmetelijkheid van het heelal, de technische werking van het universum en de wezenlijke vragen die deze opwerpen.

En omdat ik met niemand rekening hoef te houden en ik gewoon kan doen wat-de-fuk ik wil. Ben ik tot de slotsom gekomen dat ik met een conceptalbum bezig ben. Met een verhaallijn. Over een astronaut. En diens vader. Nederlandstalige Prog. 'Een genre met louter verliezers', aldus mijn goede vriend Tal.

Het blog functioneert weer en binnen kort wordt het verrijkt met een podcast-afdeling. Want als er iets is dat ik graag hoort dan is het wel mijn eigen stemgeluid dat de ene wankele wijsheid debiteert na de andere open deur intrapt. Tot dan, klik hieronder:

 

Geen Toerist Meer #10: Bandjes, Cassettebandjes

Sommige vrienden verklaren me voor gek en anderen menen dat ik op een of andere hipstertrip ben, maar langzaam drong het tot me door: ik ga "Geen Toerist Meer" op cassette uitbrengen. Op dit moment wordt de muziek gemasterd en gedubt op cassette, bij de goede mensen van Analog Cut Mastering in Berlijn. Het maakt ook wel sense, op een aantal manieren.

De liedjes op "Geen Toerist Meer" zijn nogal gelaagd in sound. Alle geluiden moet een beetje in elkaar zakken, door elkaar vloeien. Ik denk dat dat met een analoog teepje goed gaat lukken. De natuurlijke compressie gaat onderdeel uitmaken van de muziek. Daarnaast, wie wil er nog een cd? Cd's - dat kunnen we toch wel stellen met zijn allen - zijn ernstig op de weg terug naar de vergetelheid. Over 50 jaar zal de cd een kleine succesvolle piek in de geschiedenis blijken te zijn. Cd is toch een omslachtige manier van digitale muziek als je het vergelijkt met downloaden en streamen. Overigens, downloaden? Zijn er nog veel mensen die dat doen? Bij digitale muziek is het idee van beschikbaarheid toch belangrijker dan bezit.

Vinyl is qua investering en verdienmodel van de Belker BV niet haalbaar. Het zou vooral een vanity project zijn en daar zit niemand op te wachten toch? Ik in ieder geval niet.

Dus het wordt cassette. En, ik ben ook niet helemaal gek, met een downloadcode voor de digitale liefhebbers. Ook de feel van cassettebandjes vind ik wel passen bij de muziek. Een beetje omslachtig, een beetje rammelend. Net als de muziek.

Te zijner tijd komen er vast wel cd's in speciale feestverpakking, en ook Spotify wordt niet overgeslagen. Maar eerst maar eens de exclusieve limited edition op cassette. Dus haal die cassettespeler of Walkman maar van zolder. Leve de rammelende omslachtigheid!

Geen Toerist Meer #9 : Loodjes, Veel Loodjes

man en boom

Zit er nog een beetje schot in? Ja nogal. Maar zoals zo vaak gaat het een beetje met horten en stoten en beweegt het onvoorspelbare kanten op. Dat krijg je ervan als je geen deadline stelt. Overigens, ik keek laatst eens terug op dit blog en de ontstaansgeschiedenis van "Made", dat immens succesvolle album uit 2013, was ook een lang verhaal van omwegen en oponthoud. En dat is toch ook uiteindelijk goed gekomen.

Het goede nieuws is dat alles is opgenomen en de partijen staan goed onder elkaar. Met dank aan Antal, Nicky, Hidde, Sophie, Jan en Bas. Maar goed, dan zijn we nog niet klaar natuurlijk. Dan gaan we mixen. En nog eens mixen. En nog eens. Het voelt af en toe als het heen en weer schuiven van pionnen op een schaakbord, of beter nog, pionnen van Mens-Erger-Je-Niet. En toch, langzaam, nauwelijks waarneembaar, zit er schot in. Drums gaan beter klinken. Zang past beter in de mixen. Gitaren worden getemd. Alle muzikale elementen krijgt een plaats en langzaam wordt duidelijk wat het liedje voorstelt. Dus in dat opzicht is mixen (voor mij) wel belangrijk. Het geeft me de kans eens goed te bestuderen wat ik heb gemaakt.

mengen en mixen

Mixen is typisch iets wat je makkelijk kunt overdrijven. Je kunt makkelijk uren en uren achter de mengtafel/computer zitten en schuifjes heen en weer schuiven. Om er na 3 uur achter te komen dat de 1e versie veel beter klonk en dat je 3 uur lang bezig bent geweest om het slechter te laten klinken. Je moet et belang van een goede mix niet onderschatten maar zeker ook niet overschatten. Luister maar eens naar "Space Oddity" van David Bowie. Eigenlijk klopt er geen hout van die mix. Maar is het liedje daarom minder awe inspiring? Sterker nog, ik denk dat die onvolkomenheden in de mix nu kuist een deel van de kracht van het liedje verklaren.

mixen en mengen

Al die knopjes en schuifjes geven niet meer dan een schijnzekerheid. 'Als ik m'n compressor zo instel, is mijn  liedje ineens veel beter', lijkt de gedachte af en toe. Terwijl er in de geschiedenis van de populaire muziek in de 20e en 21e eeuw nog nooit een liedje beter is geworden van een bepaalde EQ- of compressieinstelling. Wellicht spelen dat soort factoren in Elektronische Dansmuziek een grotere rol, daar wordt vooral via sound gecommuniceerd met de luisteraar.

Om eerlijk te zijn, niet alles is opgenomen; ik moet nog 2 coupletten zingen van een liedje. Het schrijven van de tekst leverde de nodige hoofdbrekens en vertraging op. En ik ben natuurlijk ook zo'n zak die dan nieuwe partijen gaat inspelen, omdat dat dan de oplossing lijkt. In plaats van nauwgezet een plan van aanpak te volgen. Uiteindelijk gaat het bij mij erom dat ik a) een goed liedje schrijf b) dat redelijk onder woorden kan brengen tijdens het opnemen en c) het hopelijk niet al te zeer verkloot tijdens het mixen. Ziehier Belkers creatieve strategie in een notendop.

7 Dagen 7 Liedjes: The Making Of

Omdat ik met mijn 3ejaars had afgesproken dat we een week lang elke dag een liedje zouden schrijven, onder het mom van je-leert-liedjes-schrijven-door-liedjes-te-schrijven. Het doel was om iedereen een beetje los te schudden en aan het werk te zetten. En ik zette mezelf ook aan het werk want een goed voorbeeld doet goed volgen. Of zoiets. Het was een drukke week, waar ik op sommige dagen pas om 9 uur thuis kwam en nog een liedje moest schrijven. En soms zat ik lekker te werken tot half 2 's nachts en dan was de wekker om half 7 vrij pijnlijk. Maar goed, slaap is iets voor later. Als ik met pensioen ga.

1) Papapapa (opdracht: woordloze hook)

De tekst en melodie van het verse zijn supersnel bedacht, nadat ik de hook van het chorus had bedacht. Een Latin-loopje, synthbas en wat strings-uit-een-doosje. Alles moet snel en er is geen tijd om lang te twijfelen over geluidjes en arrangementen. Eigenlijk is er geen tijd om over iets lang na te denken. Dat is nu net de bedoeling. Het is wellicht slimmer om alleen gitaar of piano op te nemen en te zingen. Minder gedoe. Toch is het nu ook net dat gedoe met geluidjes dat mijn schrijven op een bepaald spoor zet. Onbewust


2) Utrecht Slaap Zacht (opdracht: geografie in de titel)
Wat ik het mooist gelukt vind in de melodie op "slaap zacht" met de harmonische wending eronder. Waarbij ik moet zeggen dat ik een week later niet meer weet welke akkoorden ik eigenlijk speelde. De tekst is me iets te weinig dichterlijk in het verse. Wel weer een sterke hook, al zeg ik het zelf. Liedje schrijven en meteen op de iPad knallen, binnen 80 minuten. Hier zou ik nog wel eens iets van kunnen maken.


3) Morgen Gaat Nooit Meer Voorbij (opdracht: pedaaltoon)
Jammer dat ik niet zo snel koortjes in elkaar kan zetten. Dat is wel de bedoeling van dit liedje. Het double-tracken werkt niet zo goed hier. Wel een lekkere titel, die verder uitgewerkt mag worden in versie 2.0. Normaal zit ik dagen, soms weken, te dubben op een regel tekst. Langzaam denken en wikken en wegen. En nu moest het in een keer uitgepoept worden.

4) Baan Om De Aarde (akkoordenschema van www.autochords.com)
De geest van Jeff Lynne was in mij gevaren, althans zo voelde het. Dit is wel een de liedjes die met wat aandacht en liefde een kneiter van een hit zou kunnen opleveren. De akkoorden waren een gegeven. Ik heb gespeeld met het harmonisch ritme en daar kwam een aardige hook uit. Ging heel snel dit liedje. Geprobeerd een diep thema aan te roeren, naar aanleiding van de film Interstellar en mijn ooit nog te verschijnen nederprog conceptalbum over een astronaut. En sorry voor de gitaar die uit de bocht vliegt, maar ja: demo enzo.





5) Lie To Me (gebruik bestaande tekstregels)
Ik kan dus ook Engels, blijkt. Voelde onwennig en een beetje raar. Ook het zingen in het Engels voelde "doen alsof". De tekstregels uit het chorus komen van Ryan Adams. Bedankt dude. Het gitaardingetje bevalt me wel. Een hybride Blackbird en standaard-Raccoon-tokkel. Met lekkere vribato. Wees niet bang voor een Groot Cliché, zeker niet als je 's avonds laat nog een liedje moet afmaken en je eigenlijk naar bed wil. Want de afwezigheid van slaap begon me inmiddels op te breken. Ik zing ook vrij slaperig, kan ook met het late tijdstip en mijn slapende huisgenoten te maken hebben. Gelukkig kon ik het volgend liedje in de ochtend schrijven.

6) Onder Lakens (vrije opdracht)
Zondag, niet uitslapen en fris van de lever met een bak sterke koffie. Engels zingen en vandaag rappen, ik beheers het allemaal. Lastig dat je bij rap veel woorden en lettergrepen moet gebruiken. Dat was meer werk dan ik had gedacht. Muzikaal gezien ben je dan weer sneller klaar, koppiepeest jeweet. Dat hiphopalbum hou je nog van mij tegoed. De dagen dat je meer tijd hebt blijken vaak toch nog gestess op te leveren, want meer tijd kost ook meer tijd. Liedje schrijven in 1 uur lukt wel, maar als je 3 uur hebt dan doe je er toch 3 uur over.

7) Voor Het Laatst (2 akkoorden in verse; andere akkoorden in het chorus)
De laatste! Stemmig einde, geïnspireerd door Bill Fay. Ben blij met het koortje, ondanks de parallelle kwinten. Kwam snel tot een idee. Wilde iets op piano doen en met mijn techniek wordt het dan al snel een ballad. Het was een wonderlijke week, waarin ik veel geleerd heb over mijn eigen creatieve proces. Ik dacht altijd dat ik heel erg divers was, maar puntje bij paaltje komt en je vanuit je instinct moet reageren en werken, dan is dit wat eruit komt en heeft het inderdaad een grote mate van gelijkmatigheid. Dit is dus wat ik doe.

Geen Toerist Meer #8: Drum Magic

Ja, we zijn nog steeds bezig met Geen Toerist Meer. Algehele chaos en drukte hier op Belker HQ stonden in de weg van een update. Maar dan nu toch! Nicky Hustinx, allround drumheld bij onder andere Eefje de Visser en ooit drummer bij Belker & De Vaste Lasten, was zo genereus om door mijn liedjes heen te drummen. En lo and behold: binnen de kortste keren hing de magie zwaar in de lucht daar in het Verenigingsgebouw Prinses Juliana. Nicky had een drumkit bij elkaar gefrankensteind waar Tom Waits en Michael Blair jaloers op zouden zijn. Hele fijne sound met bakken karakter. Als daar dan ook nog een drummer van het kaliber van Nicky op los gaat, dan kan het niet meer mislukken.

Roos als roadie

Voor de opnames begonnen was er eerst koffie en taart, want je moet het zelf een beetje leuk maken, zo'n opnamedag. Dochter Roos was mee om de kneepjes van het roadie-vak te leren en was onder de indruk van de pittoreske locatie van de studio/repetitieruimte/drumhok/vereenigings- gebouw. We namen op volgens het Glyn Johns-principe: 2 overheads die de basis van het geluid vormen, 1 kick en 1 snare mic voor wat extra oempf. Nicky kon nu mooi zijn nieuwe overheads uitproberen. Er wordt op opnameblogs vaak een hoop poeha gemaakt rondom de exacte afstand van beide microfoons, want fase. Sommige technici spenderen een middag aan het neerzetten van de microfoons. Wij niet, neerzetten, op het oog kijken of de afstand een beetje hetzelfde is, signaal checken en take 1. De drummer speelde een take door, we praatten wat over richting en spanningsboog, nog een take, wat discussie over fills, en na de 3e take staat het erop. Redelijk indrukwekkend.

Glyn Johns zegt: nooit opmeten!

Het viel me die middag al op, door de levenskracht (bij gebrek aan een beter woord) die Nicky met zijn drums in de liedjes brengt, word ik gedwongen de liedjes nog krachtiger te maken. Met andere woorden: ik zal scherpe(re) keuzes moeten maken zodat de andere partijen niet ondersneeuwen onder het drumgeweld. En als ik 'drumgeweld' zeg, bedoel ik sound, timing en menselijkheid van een goede drummer. Ik moet nu zorgen dat het klinkt alsof we samen spelen. Misschien moeten een paar partijen opnieuw gespeeld worden, tegen de drums aan gezet worden. Waarschijnlijker moet ik een paar partijen belangrijker maken dan anderen. Keuzes maken, knopen doorhakken, dat werk. In ieder geval niet 2 maanden mixen.

We houden allebei van een wankele timing en elkaar vinden als je samen speelt is een ding. Diezelfde avontuurlijke timing laten werken over verschillende sporen is weer een heel ander ding. Voor je het weet speel je moderne jazz. En dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Geen Toerist #7 : Keuzes maken

OKDoei

Een periode van opschonen. Wat begon met het opruimen van de studio, liep volledig uit de hand. Nadat ik een karrevracht oud papier en andere rommel had weggebracht, besloot ik tot Grote Schoonmaak in het digitale leven. Veel plugins zijn eruit gegooid, wegens verregaande staat van onnodigheid. Hopelijk lukt het me ooit om mijn liedjes met 1 compressor, 1 EQ, 1 galm en 1 delay op te nemen. Dat ik mij voldoende kan beheersen en niet overal maar van alles overheen gooi. Galm is tof, maar galm EN delay is veel toffer. Of: links delay A en rechts delay B. Acht van de tien keer slaat het nergens op als je dat doet, maar die twee keer dat het werkt, werkt het ook ongelooflijk goed.

Studio furnishing

Want mijn studio is een soort van kruising tussen een zolderkamer, een bezemkast en een hoop boekenplanken. Die boekenplanken werken echt heel goed als geluids-diffusor, zo hou ik mezelf voor. De akoestische kwaliteiten van boekenkasten worden schromelijk onderschat, vind ik persoonlijk.

Voor iemand die met regelmatige tussenpozen gearhead genoemd kan worden, heb ik eigenlijk verdomd weinig gear. Het is nogal genant om toe te geven, maar die studio van mij stelt dus niks voor, qua gear en spullen. Een stuk of wat gitaren, niks speciaals, wat budget-versterkers, enkele pedaaltjes die het wonder boven wonder nog steeds doen, wat microfoons die vooral niet vintage of classic zijn, en een handvol plug-ins die gratis danwel gekraakt danwel afgeprijsd zijn. En waarvan ik van het merendeel nog steeds niet precies snap wat al die knopjes doen. Wel durf ik te stellen dat ik van alle studio's in Nederland de meeste boeken in mijn studio heb staan.

Merchandise!

Dat is sowieso de rode draad in mijn studioleven: Niet Precies Weten Wat Je Nou In Godesnaam Aan Het Doen Bent. Daar zou ik T-shirts van moeten maken, want daar ben ik heel erg goed in geworden na al die jaren.

Na het opschonen van de plug-in folder waren de liedjes van "Geen Toerist Meer" aan de beurt. Na een periode van sporen stapelen tot aan het plafond, was het nu de beurt om eens flink op de mute-knop te hameren. Niet alles hoeft de hele tijd te klinken. Dat is iets wat je wel weet en toch vaak vergeet in het heetst van de strijd. Evenwel goed om jezelf daar af en toe aan te herinneren. Minder is inderdaad minder. En dat is goed. De lol zit 'm voor mij in de onverwachte combinaties. Van elke partij heb ik meerdere sporen, verspreid over gitaren en toetsen. Een kwestie van keuzes maken. Harde keuzes.

De arrangementen krijgen langzaam vorm. De backing vocals van Tal zijn - zoals altijd - de kers op de slagroom van de taart. En de pedal steel van Jan moet ook voldoende ruimte krijgen om te schitteren. Veel dood hout weghakken en keuzes maken.

Geen Toerist #6: Weer Zingen

Afgelopen zaterdag een korte en hevige zangsessie gehad. De kersthit leek een inkoppertje te worden, want al goed gedemood en meerder keren van guide vocals voorzien. Effe op de band knallen en doorrrrrr was de bedoeling. Helaas kwam de werkelijkheid tussenbeide.

vroeger zong ik zo (archief AA)

Het duurde enige tijd voor het juiste geluid werd gevonden. Hoe vertaal ik de tekst van het liedje in de klank van mijn zang? En de moeilijkheid bleek ook nog om die sound vast te houden. De aandacht voor detail begon zich te wreken. Elke kleine verbuiging, elke weifeling in timing, werd tegen het licht gehouden. Kortom, veel takes. Veel kleine stukjes, maar ook weer niet te klein want dan breekt de flow en geloofwaardigheid van de melodie. Geschoolde zangers zijn consistent in hun sound, als die eenmaal is gekozen. Bij mij is het meer hit en mis. Op goed geluk pielen en niet teveel nadenken. Maar wel op toon gezongen, met intentie en scherp op timing. Onmogelijke spagaat.

inderdaad, zo zong ik echt altijd (archief AA)

Nadenken en zingen gaat niet tegelijk, ten minste, niet bij mij. Hoe meer ik mijn best ging doen, des te slechter het werd. De simpelste dingen werden nodeloos ingewikkeld. Uiteindelijk, met stug volhouden, kwam het nog op zijn pootjes terecht, hoewel mijn gehoor gesloopt was en alles maar dan alles vals, raar, onoprecht, ongelijk en belachelijk klonk. Studiobaas Antal was niet ontevreden en daar doe je het voor op zo'n dag.

Onderweg naar huis was alles op de radio vals, slecht getimed, raar en stupide. Zelfs Frank Boeijen. En dag later was mijn gehoor weer bijgetrokken en zat ik niet meer vast in een parallel universum waar alle muziek stom was.

Zijn we nog niet eens aan doubletracking en koortjes toe gekomen.

Geen Toerist #5: Studio Tips van de Opname Revolutie

  

Omdat we alles achterstevoren en omgedraaid aan het doen zijn bij de opnames voor Geen Toerist Meer, is het tijd voor wat tips qua studiowerk. Persoonlijk heb ik de afgelopen jaren veel gehad aan Graham Cochrane en diens Recording Revolution. Veel goede ideeën, handige tips en nuttige trucs om je opnames meer overtuiging te geven. Altijd praktisch en altijd met een scherpe invalshoek. Bovenstaand filmpje gaat over een mooie theorie, de zogenaamde Heavy Mix Buss Theory. Het komt er op neer dat je zo min mogelijk plug-ins op de individuele sporen zet en in plaats daarvan je master mix bus volstort. Een werkwijze die eenvoud en brute kracht combineert. Gouden tip. Probeer het zelf eens.

Het blijft opmerkelijk hoe het schrijven van een liedje en het opnemen ervan elkaar onvermijdelijk gaat beïnvloeden. Ik heb niet de ambitie om een "echte" producer te zijn, maar ik weet wel als liedjesschrijver het best wat ik met een liedje wil. Mijn visie op mijn muziek gaat altijd boven technische knowhow.

Neve 51 desk in Nimrod Studio

Als het op mixen aankomt, ben ik een ervaren amateur met een gefundeerde mening en intuïtie. Zoek wat rond op de Internets en je struikelt over de recordingblogs. Iedereen wil leren om toffe opnames te maken. Ikzelf ben ook af en toe aan het grasduinen en bevlek mezelf met allerlei tips over compressors, eq's en busroutes. Het meeste blijft niet hangen of blijkt niet praktisch. Het concept van Top Down Mixing is wel doorgedrongen tot de Belker Studio. Een even simpel als effectief idee: Je master fader is je belangrijkste fader, dan komen de mixbussen, de groepen en de send effects, en dan pas komen de individuele sporen. Een pyramide-structuur. Neem tien gitaarpartijen op en voor je het weet ben je alle overzicht kwijt. Maak een aux-groep voor de 10 gitaarsporen en je hebt aan 1 fader genoeg. Door in lagen te denken, behoud je overzicht. Ook hier geldt: probeer het thuis ook eens.

En sowieso is mijn voornemen om de aloude 80%-20% verhouding van opnemen tegenover mixen in ere te herstellen. Mijn liedjes zijn niet al te moeilijk, de opnames zijn niet al te moeilijk, dan moet het mixen ook niet al te moeilijk worden. Althans, dat is voor nu de theorie.

Crème Fraîche In Je Liedje

Carole King Chord

Zoals de meeste van jullie wel inmiddels weten, ben ik geen groot fan van "moeilijke akkoorden". Deels omdat ik de muziek die ikzelf tof vind ze niet gebruikt en deels omdat mijn oren al die extra informatie niet aankunnen. Ik houd van de eenvoud en helderheid van de drieklank. 

Je kunt wel degelijk een rijkere harmonie creëren met drieklanken door andere basnoten te gebruiken. Denk aan talloze Tony Banks-momenten in de muziek van Genesis of het befaamde "Carol King-akkoord", oftewel de 4 in de bas: F/Bb. 10CC's I'm Not In Love begint ook op zo'n akkoord (Gm7/C). De combinatie van helderheid en rijkdom is voor mij erg prettig.

Waar ik minder van ben is het majeur 7 akkoord, ook wel bekend als ∆. Ik begrijp dat wanneer je meer van muziektheorie gaat weten en je met vierklanken in de weer gaat, het uitermate verleidelijk is om al die 7-akkoorden toe te passen in je liedjes. En het majeur 7 akkoord glijdt o zo makkelijk je liedje in. Klinkt altijd goed, en dat is nu net het probleem.

smurrie op je eten

Het majeur 7 akkoord is het Akkoord Der Goede Smaak. Het laat horen dat je niet van de straat bent. Dat je sophisticated bent, een goede wijn weet te waarderen en kunt meepraten over de filosofie van Hegel en Kant. Het is ook een akkoord dat bij buitensporig gebruik de gehoorgang blokkeert. Het is namelijk een nogal calorierijke klank. De majeur 7 gaat vaak op een sausje lijken: heel lekker, maakt alles smooth maar je kunt je ook afvragen of het wel overal nodig is. Ik hou heel erg van crème fraîche, maar ik gooi dat niet over al mijn eten. Het past niet in elke combinatie en na verloop van tijd groei in uit mijn broeken als ik dat doe. Teveel crème fraîche maakt je eten nogal weeig. De kruiden delven het onderspit en verdwijnen onder een dikke laag witte smurrie. Met andere woorden: gebruik de majeur 7 met mate. pas hem toe als effect, als toevoeging, en niet als standaarduitbreiding van elke drieklank. 

Volgende keer in de reeks Belker Kookt Met Liedjes: Metaforen zijn net als koriander: ze maken je gerecht fris maar als je er teveel van gebruikt gaat het naar zeepsop smaken. Dat is op zich ook weer een metafoor en zo blijf je aan de gang.

Geen Toerist #4: Serieus Zingen

zonnetje in huis, die gast

Zingen is het makkelijkste en het moeilijkste van een opnameproces. Aan de ene kant is het een kwestie van de woorden enigszins op de juiste toonhoogte uit je bek laten vallen (ziehier mijn visie op het begrip 'zingen'), aan de andere kant is het een kwestie van elk woord, elke wending, elke frase van betekenis en noodzaak te voorzien. En soms moet dat regel voor regel, woord voor woord.

Gisteren was zo'n dag van meticuleus werken. Ik toog met een zonnetje op de voorruit naar het u welbekende Made. Om eens wat serieuze leadzang op te nemen. Want in mijn rommelhok/studio galmt het minder lekker. Plus: iemand die meeluistert terwijl je staat te blèren, is echt een grote aanrader.

Zomotta

Eerst deden we een kleine microfoon-shoot-out (toch eens kijken wat nu de verschillen tussen de microfoons zijn) en de duurste won. Want, natuurlijk, mijn weergaloze stem verdraagt geen Chinees broddelwerk. Allereerst stond Vuurtorenwachter op de rol. Het is mijn vertaling van het fenomenale Wichita Lineman van Jimmy Webb. Waarschijnlijk heb ik de boel een hele toon te laag staan, maar alla deal with it. Jimmy Webb heeft er nogal een handje van om melodieen te schrijven die allerlei noten gebruiken die nou net niet in het akkoord zitten. En dat is af en toe zoeken voor de zangert van dienst. We zijn met de stofkam door de melodie gegaan. Ik wilde graag alles helemaal nailen. Geen ruimte voor twijfel. En daar komt dan de vocal coach/producer bij in beeld. Samen terugluisteren, frase voor frase. Proberen om die melodie vorm te geven. Soms goeie sound en dan geen toon, soms strak op de toon maar een sound van niks. Uiteindelijk heb ik bijna alle regels in z'n geheel gezongen.

Hele. Mooie. Plaat.

Normaal ben ik van de 3 takes en wegwezen, maar dit lied vroeg echt om een nauwgezette aanpak. Mijn favoriete vocal coach Antal en ik besloten deze aanpak ook los te laten op Siddeburen, en verdomd: ook bij mijn eigen liedjes werkt het! Het is gewoon werk. Veel takes doen, terugluisteren en keuzes maken en aan de hand van die keuzes verder takes doen. Blijft wel opmerkelijk dat, ondanks de hoeveelheid takes, de beste momenten bestaan uit redelijk lange regels. Woord-voor-woord-knip-plak werkt stukken minder goed.

Geen Toerist #3: Traag Stapelen

begin van een liedje

Terwijl andere mensen zich ook druk maken om Geen Toerist Meer (elke keer weer een verrassing dat het leuker is als je niet alles zelf hoeft te doen) en er baspartijen, koortjes, gitaarsoli en pedalsteelpartijen worden ingevlogen uit alle uithoeken van het land, ben ik zelf de aloude methode van 2-stappen-vooruit-en-1-terug aan het beproeven. Tijdens het inzingen van de guidevocals van Ik Maak Nooit Meer Iets Mee bijvoorbeeld kwam ik erachter dat er a) niet genoeg tekst was en b) dat wat ik had voor verbetering vatbaar was.

Een langzaam en langdurig opnameproces, zoals ik dat altijd beleef, is vaak grillig van opbouw. Je legt iets weg, komt er pas weer 2 weken later aan toe en blijkt ineens een andere mening te hebben gevormd. Mijn studioproces is doorgaans een trage opeenstapeling van inzichten. Een schrijver schrijft ook niet een boek in een ruk van eerste tot laatste pagina. Daar komen vele revisies en revisies van de revisies bij kijken. Elke keer neem ik me voor om nu eens snel vanuit de heup te schieten en die liedjes er in een paar weken op te kwakken, maar elke keer haalt de tijd me in. Ik stel zo af en toe een deadline, die doorgaans alleen voor de vorm lijkt.

2 keer 10 snaren is beter

Na het samenwerken met Antal op de vorige plaat Made is voor mij de volgende stap meer mensen te vragen mee te doen. Aan de ene kant heel erg inspirerend en aan de andere kant ook verwarrend. Je geeft iemand de ruimte om iets met je liedje te doen, zal je net zien dat ze er andere ideeën op na houden. Soms gaat je liedje een heel andere kant op. En soms overtreft het je stoutste verwachtingen. Zoals dus Jan van Bijnen, waar ik mee in mijn eerste bandje zat zo'n 30 jaar geleden, muzikale alleskunner die een heerlijk romige pedalsteel serveerde over mijn vertaling van Wichita Lineman. Man, man, daar is waar de magie zit.

Nog even en het samenwerken bevalt me zo goed dat ik voor de volgende plaat met een bandje in de studio zit. In 2 weken erop geknald. Eerst maar eens kijken waar deze omslachtige heen-en-weer methode ons gaat brengen. En ja, het gaat traag. Trager dan ik zou willen en trager dan ik dacht. Altijd trager dan ik dacht. De voordelen van geen deadline hebben.

Op En Rennend

gratis saturatie = fijn

Het lijkt erop dat mijn plakband-en-vliegertouw-studiootje weer naar behoren draait. Ik heb een groot deel van mijn plugins moeten herinstalleren maar dat gaf me mooi de gelegenheid om een hoop zooi weg te gooien. Plugins, freeware, gekraakt of zelfs gekocht, die alleen maar schijfruimte innamen en nooit werden gebruikt zijn verdwenen. Het is er overzichtelijker van geworden. Je hoort wel eens van studiogasten die al hun platen met 1 compressor, EQ, galm, preamp maken. Ik zou graag zo'n gast zijn. Zo'n gast ben ik nog niet. Zelfs na jaren muziek opnemen op de computer (eerst in Cubase en nu al weer 5 jaar in Logic) en eindeloos plug-innetjes checken (een man moet toch een hobby hebben) is minder nog steeds niet meer.

Hoewel ik met het klimmen der jaren wel degelijk efficienter met mijn tijd lijk om te gaan, val ik zo nu en dan nog steeds in de val van een nieuwe plug-in "testen". Ik noem het testen maar het komt er op neer dat ik de halve avond besteedt aan het klikken van alle functies en opties en wat al niet. Inspiratie verlaat doorgaans gillend het pand op dat soort avonden. 

Tony Banks omstreeks Abacab

Ik ben niet zo'n purist die zegt dat alleen analoge gear het tofst is. Met mijn muziek maakt het niet zoveel uit waar het lawaai uitkomt. En of het nu analoog of digitaal is, je wilt altijd wat je niet hebt. Ik heb een Juno 160, maar ik wil eigenlijk een Juno 60. Ik heb een Fender Rhodes Mark II, maar om mee te tellen moet je eigenlijk een Wurlitzer hebben. Het ziet er naar uit dat ik al die jaren net de verkeerde spullen heb verzameld, net niet de coole shit. Ik heb mezelf opgescheept met de lullige nerd-shit. Daar ligt dus dat chronisch gebrek aan wereldhits aan.

Mijn laatste aanwinst is de Prophet V van Arturia, gemodelleerd naar de Prophet 5 van Sequential Circuits. Mocht u zich afvragen waar al die jaren '80 pads opeens vandaan komen. Ik ben altijd een groot fan van Genesis-toetsenist Tony Banks geweest. Ook zo'n man die met de net-niet-coole apparaten wist te omringen.