vrijdag 30 december 2011

Best Of 2011


Lijstjes, altijd fijn. En dan vooral eindeloos discussiëren over wie waarom op welke plaats. Top 10's maken het leven overzichtelijk, ja, geven het leven zin zou je kunnen zeggen. Lees "High Fidelity" van Nick Hornby er maar op na. Waar hebben we afgelopen jaar het meest van genoten danwel het meest naar geluisterd? Als ik mijn Last.fm mag geloven heb ik vooral veel usual suspects zitten luisteren: Beatles, XTC, eels, Sparklehorse, Ome Neil. En een stortvloed aan losse dingskes. Nieuw spul dat, dankzij Spotify, makkelijk onder oorbereik ligt. Maar veel dat ook weer het andere oor uitvliegt.Dus, voor wat het waard is, mijn nauwelijks vaststaande Top 10 van 2011, de stand van vandaag:


1. Tot Ziens, Justine Keller - Spinvis
2. Oasem - I Am Oak
3. Build A Rocket Boys! - Elbow
4. Ryan Adams - Fire & Ashes
5. The Whole Love - Wilco
6. Gentle Spirit - Jonathan Wilson
7. The Harrow and The Harvest - Gillian Welch
8. King Of Limbs - Radiohead
9. Hurry Up, We're Dreaming - M83
10. De Laatste Pionier - Harold K

Met eervolle vermelding voor Morgen van De Testpiloten voor de plaat die ik het meest in wording heb horen komen. Fascinerende reis.

Buiten de boot, omdat er maar 10 plaatsen in een Top 10 gaan:
Dualism - Textures
Bad As Me - Tom Waits
El Camino - The Black Keys
D - White Denim
Helplessness Blues - Fleet Foxes
50 Words For Snow - Kate Bush
Scratch My Back - Peter Gabriel

Qua reissues:
The Fame Studios Story 1963-1971 - VA (Ace Records)
Achtung Baby  - U2
Smile - The Beach Boys

[na 15 minuten prutsen met de lay-out wordt het niet beter dan dit]


donderdag 8 december 2011

Killshot En Andere Stukken

Op aanraden van Bart Chabot ben ik begonnen aan mijn eerste Elmore Leonard, en Martin Bril adviseerde Killshot als de beste van de vele boeken die Leonard geschreven heeft. Via abebooks.com een tweedehansje besteld voor alles bij elkaar 3,5 pond (5 eypo?) Ben nu halverwege en zit er helemaal in. Pulp met niveau, of zoiets. Economisch geschreven en het verhaal loopt door zonder jachtig te zijn. Er blijkt ook een verfilming van te bestaan met Mickey Rourke uit 2009, maar die mag ik pas zien van mezelf als het boek uit is. Morgen dus waarschijnlijk. Fijn dat ik er nu achter kom, heb ik die verbouwde kop de rest van het verhaal in mijn hoofd.

De laatste weken van het jaar zijn ingegaan. Sommige dingen zijn hopeloos blijven liggen (Ha Tal!), andere dingen slokken meer tijd op dan gewenst (planning tentamens en nakijkwerk iemand?), en het stapelen van leermomenten met Logic is vermakelijk maar niet efficiënt. Hier en daar een zinnetje, een frase, een idee voor een nieuw liedje, een idee voor bij een liedje-in-aanbouw. Snel gaat het niet, toch gaat het vooruit.

Mijn fijne mini Akai keyboardje heeft de geest gegeven (probeer nog steeds de mini-usbpoort te "repareren") en mijn Duet interface heeft geen MIDI in, dus werd het zoeken naar een USB keyboard. Start maar op die Marktplaats! Een M-Audio Oxygen 49, met toeters en bellen en knoppen en faders. Mint condition, opgehaald in Woerden voor maar 75 eypo. Koopje!

De Oxygen doet het goed in mijn invaltoetsenistenbeurt. Ik speel deze maand voor een keer mee met de band van mijn achterbuurman. Covers, jawel, daar voelen wij ons niets te groot voor. Macbook mee, interface en keyboard, want mijn Roland D10 kon echt niet meer. Wel lekker gedateerde jarentachtiggeluidjes, maar niet voor in een bandje dan Love Rears Its Ugly Head en Hard To Handle wil spelen.

Oh ja, de merchandise is gearriveerd! Cliffhanger voor morgen.

maandag 21 november 2011

De Canvasconnectie

Afgelopen zondag een mooi half uur Spinvis in het programma "De Canvasconnectie". Erik de Jong bladert daarin langs mooie beelden en geluiden die de wereld van Spinvis vormen. Onder andere Mark Ryden, Wilco, Francois Schuiten, Little Nemo en meer. We kregen ook een inkijkje in de studio van Spinvis. Hij zit net als wij gewoon te prutten en te pielen en kijkt wat werkt. Anders is wel dat hij in Studio 150 de boel laat oppoetsen langs vette analoge sjit. Dat hebben wij dan niet. Althans, nog niet. Jammer dat je de trailer (of de hele uitzending!) niet kan embedden via video.canvas.be. Wordt zaterdag de 26e herhaald.
Mocht ik nog een speaker simulator nodig hebben, dan wordt het wellicht deze. RogerThat maakt goede spullen. Phil Tilli is al fan. Meer aansporing niet nodig, dacht ik zo.

dinsdag 15 november 2011

Leermoment #3

Het is volgens mij nog nooit voorgekomen dat ik een optreden heb moeten afzeggen. Niet dat ik 3 keer per week op de planken sta, maar toch. Voor alles is een eerste keer. Afgelopen zondag stond ik op de rol om bij politiek café Spraakvermaak acte de presence te geven en redde het niet om daar te verschijnen. Migraine. A bad modderfokker deze keer. Dus terwijl ik de hele dag koortsig en koud in bed lag, namen De Testpiloten de honneurs waar. Waarvoor dank. Ik zal er geen gewoonte van maken.

woensdag 9 november 2011

Grunberg laat niets los

Gisteren met grote ogen naar de documentaire "Heb je nog vrienden?" zitten kijken. Arnon Grunberg, zelfde bouwjaar als ik. Ik heb hem ooit geïnterviewd toen we beiden nog onbekend waren. Groot schrijver, gemankeerd mens. De ware Grunberg is nog niet opgestaan en zal dat waarschijnlijk ook nooit gaan doen. Hij kijkt wel uit. Fascinerende televisie.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Things That Make You Go Hhmm?

Joechei! Het 200e bericht! Champagne! Slingers! Taart!

Dingen die je wel eens hoort en waarvan je denkt: "WTF?!" Allereerst, Jono McCleery met een fijn liedje "Tomorrow" dat geen spannende melodie heeft maar waarvan het ritme de boel fris houdt. Tel u even mee? Ik ben er nog niet uit, ik denk 6 om 4 maar ik ga dat daags bij een echte drummer tjekken. Suggesties zijn welkom.
En dan, vanuit het altijd interessante Berklee een paar gasten die zich beter zouden concentreren op hun volgende theorietentamen en een betere bandnaam zouden moeten verzinnen. Pinn Panelle doet Skrillex. Best wel goed. Berklee, jeweetzelluf. Wobblen met bas en gitaar. Dubstep. Dus.
En het kan niet allemaal goud zijn wat blinkt. Mick Jagger die verloren ronddwaalt in een reggae-dingske. Joss Stone klinkt ook al niet op haar plaats. De combinatie maakt het er niet beter op. Superheavy heet het. Dave Stewart is ook van de partij. De vraag die rest: "Waarom in Godesnaam?!"

maandag 7 november 2011

Leermomentje #1

Omdat ik supporter ben van Excelsior Recordings, viel de nieuwe Spinvis op de deurmat. Ik weet nog dat ik voor het eerst "Ronnie Gaat Naar Huis" hoorde, van zijn debuut 10 jaar geleden. En dat dat me helemaal vloerde. Ik was druk bezig met de liedjes van mijn debuutalbum en kan me nog goed herinneren dat ik dacht: Iemand is me voor geweest. NL-talige rammelende samplepop had mijn ding moeten zijn, net als dat platencontract bij Excelsior, mijn favoriete platenmaatschappij ooit ever.
Excelsior was het label achter Daryll-Ann (net als Belker een personage uit Hill Street Blues), Johan en Caesar - we hebben het hier over het midden van de jaren '90 - en ik was fan. Bands die echt hebben betekend voor de NL popmuziek. Excelsior was en is nog steeds een kwaliteitskeurmerk.
Spinvis had mijn plan gestolen, en om het nog erger te maken waren zijn liedjes zo veel genialer dan wat ik uitkraamde in die tijd. Groot voorbeeld, inspiratiebron en benchmark. En bron van irritatie.
Nu is er dan "Tot ziens, Justine Keller". De verrassing is weg, de kwaliteit is onverminderd hoog. Erik de Jong krijgt het weer voor elkaar om mij te verbazen en te inspireren. Superliedjes. Met een groot verschil met 10 jaar geleden. Nu denk ik dat ik wel bij kan blijven. Ja, dat is pretentie. Ja, dat is ambitie.

zondag 6 november 2011

Leermomentje #2

Een van de belangrijkste regels van optreden is dat je het publiek nooit deelgenoot moet maken van alles wat er mis is gegaan. "Ik ben een beetje verkouden, dus ik hoop maar dat mijn stem het houdt." Dat soort onzin. Niemand zit daarop te wachten en het werkt contraproductief, het publiek zal alleen maar gespitst zijn op wat er dan wel niet mis is met die stem. Zelfde met technische problemen. De geluidsman en plein public verrot schelden is niet alleen niet aardig en onprofessioneel, de goede man zal een volgende keer minder hard voor je gaan lopen. Kortom, de show must go on. Al staat de hele boel in de hens, stort het dak in, nemen zombies de stad over, niet zeiken en speuluh met die hap! Gisteravond speelde Ryan Adams in het Chasse Theater in Breda. Ik was op het laatste moment daar verzeild dankzij een paar studenten. Naast dat het een weergaloos concert was (en een lesje less is more, en een grote les Cliches Durven Gebruiken) trad Mr. Adams die eerste regel met voeten. Hij had een foute kipsalade gegeten en "was paying for it twice". In plaats van door te ploeteren, maakte hij er een hele show van. Getrut met gitaren, kabels, mondharmonica's, zuchten en steunen, getrut met de monitorman, the works. En ondertussen dus wel alles zuiver zingen en spelen en vol "in" de liedjes zitten. Bastard. En ik denk wel drie keer na voor ik ga zitten met een gitaar om een liedje te schrijven.

zaterdag 29 oktober 2011

Wooby*) Allen

Na een goede edoch intensieve werkweek, waarin een aantal ideeën in mijn lessen in goede aarde leken te vallen en waarin sommige studenten mij wisten te verrassen met hun oprechtheid, muzikaliteit en zelfs volwassenheid, zat ik met vrouwlief vrijdagavond in Springhaver. De kinderen zaten met longtime oppas Nelleke aan de poffertjes thuis.
Vrijdagavond, inkakavond. Na het lekkere eten (maaltijdsalade, zo erg was ik er aan toe) liepen we een rondje langs de grachten zodat ik een beetje bij mijn positieven kon komen. Zeikerd die ik ben, ben je eindelijk eens een avondje uit met je lief en dan ben je ziekjes, slapjes, moemoemoe. Dikke zeiksnor.
We zouden nog een film doen in Springhaver vanwege een paar bonnen en de keus was simpel: de nieuwe Woody Allen. Ik had gelezen dat de man weer in vorm is en ik ben fan. Door de jaren heen heb ik al zijn films gezien en hoewel de ene wat beter is dan de andere, weet hij me altijd aan het lachen te krijgen en staat hij dicht bij mijn eigen wereldbeeld. Ergens tussen ironische afstandelijkheid en passief pessimisme.
Toch zat ik een beetje te miepen: de film begint pas om kwart over negen, hoe laat zijn we wel niet thuis? We mochten niet voor het eind van The Voice of Holland thuiskomen van Roos en Nelleke die een Bonte Avond hadden gepland.
Afijn, ik zwichtte en was uiteindelijk blij toe. Woody Allen haalde me uit mijn lethargisch geklaag. Wat een fijne en toffe en goede film. Zelfs met Owen Wilson. Alles klopte en alle lijntjes werden met verve en humor rondgebreid. Zware aanrader, ook voor de lethargische klagers onder ons.

*) "Wooby Allen" is de verbastering die Kees van Kooten steevast gebruikt in Hedonia. Zijn vrouw Barbara gaat Wooby Allen interviewen en Kees is afwisselend jaloers dat zij wel en hij niet en jaloers en bang dat ze door Wooby verleid zal worden en hem gaat verlaten. Classic.

maandag 24 oktober 2011

Generation X - the sequel

Omdat je wat te lezen moet hebben op de maandagochtend. Generation X is what we are.

Generation X Is Sick of Your Bullshit
You're going to read this, and you're going to say, how is this about tech? I'm gonna head you off at that pass: This is a message from Internet, the generation that became the voice that set the tone for everything you love about the Net. And it's pissed. -Editor

Earlier generations have weathered recessions, of course; this stall we're in has the look of something nastier. Social Security and Medicare are going to be diminished, at best. Hours worked are up even as hiring staggers along: Blood from a stone looks to be the normal order of things "going forward," to borrow the business-speak. Economists are warning that even when the economy recuperates, full employment will be lower and growth will be slower-a sad little rhyme that adds up to something decidedly ­unpoetic. A majority of Americans say, for the first time ever, that this generation will not be better off than its parents. —New York Magazine

Generation X is sick of your bullshit. The first generation to do worse than its parents? Please. Been there. Generation X was told that so many times that it can't even read those words without hearing Winona Ryder's voice in its heads. Or maybe it's Ethan Hawke's. Possibly Bridget Fonda's.

Generation X is getting older, and can't remember those movies so well anymore. In retrospect, maybe they weren't very good to begin with. But Generation X is tired of your sense of entitlement.

Generation X also graduated during a recession. It had even shittier jobs, and actually had to pay for its own music. (At least, when music mattered most to it.) Generation X is used to being fucked over. It lost its meager savings in the dot-com bust. Then came George Bush, and 9/11, and the wars in Iraq and Afghanistan. Generation X bore the brunt of all that. And then came the housing crisis.

Generation X wasn't surprised. Generation X kind of expected it.

Generation X is a journeyman. It didn't invent hip hop, or punk rock, or even electronica (it's pretty sure those dudes in Kraftwerk are boomers) but it perfected all of them, and made them its own. It didn't invent the Web, but it largely built the damn thing. Generation X gave you Google and Twitter and blogging; Run DMC and Radiohead and Nirvana and Notorious B.I.G. Not that it gets any credit.

But that's okay. Generation X is used to being ignored, stuffed between two much larger, much more vocal, demographics. But whatever! Generation X is self-sufficient. It was a latchkey child. Its parents were too busy fulfilling their own personal ambitions to notice any of its trophies-which were admittedly few and far between because they were only awarded for victories, not participation.

In fairness, Generation X could use a better spokesperson. Barack Obama is just a little too senior to count among its own, and it has debts older than Mark Zuckerberg. Generation X hasn't had a real voice since Kurt Cobain blew his brains out, Tupac was murdered, Jeff Mangum went crazy, David Foster Wallace hung himself, Jeff Buckley drowned, River Phoenix overdosed, Elliott Smith stabbed himself (twice) in the heart, Axl got fat.

Generation X is beyond all that bullshit now. It quit smoking and doing coke a long time ago. It has blood pressure issues and is heavier than it would like to be. It might still take some ecstasy, if it knew where to get some. But probably not. Generation X has to be up really early tomorrow morning.

Generation X is tired.

It's a parent now, and there's always so damn much to do. Generation X wishes it had better health insurance and a deeper savings account. It wonders where its 30s went. It wonders if it still has time to catch up.

Right now, Generation X just wants a beer and to be left alone. It just wants to sit here quietly and think for a minute. Can you just do that, okay? It knows that you are so very special and so very numerous, but can you just leave it alone? Just for a little bit? Just long enough to sneak one last fucking cigarette? No?

Whatever. It's cool.

Generation X is used to disappointments. Generation X knows you didn't even read the whole thing. It doesn't want or expect your reblogs; it picked the wrong platform.

Generation X should have posted this to LiveJournal.

Republished from Mat Honan's tumblr.

zondag 23 oktober 2011

D'n Anvers

Hoe was het in Antwerpen? Het was goed in Antwerpen. Je gaat zo'n stad die je redelijk kent weer helemaal anders zien door de ogen van je kinderen. Zo is de voetgangerstunnel een topper en zijn de zwervers op de Groenplaats eigenlijk hele fijne ooms. Hoewel het toch wel redelijk full-on was om R. en M. veilig door de stad te loodsen en om ze 's avonds in bed te krijgen. Want hoe moe ze ook zijn om half tien, denk maar niet dat slapen een reële optie is. Fijn hotel wel, dat Novotel in de haven. Mocht ik ooit gaan verhuizen naar een andere stad, dan is d'n Anvers een goeie bestemming voor de verhuiswagen.
Het Museum Aan De Stroom (MAS) is een gloednieuw museum (zie fotootje) en een aanrader. Max vond het nodig om in alles waar in geklommen kon worden ook daadwerkelijk in te klimmen. Handen. Vol. Wel een tof uitzicht op 't Stad.
Tijd om te sjoppen hadden we niet (oftewel, namen we niet), maar in een boekwinkel scoorde papa een fijn nieuw Moleskine opschrijfboekje voor zijn liedjes. Maar ho: met ruitjes deze keer. Ik ben een groot fan van die boekies en agenda's. Nu nog een goeie nieuwe pen, en de liedjes zullen zich weldra als rijpe druiven in trossen tegelijk laten plukken. Wellicht een vulpen voor de Harry Mulisch in mij?

woensdag 19 oktober 2011

Made Sessies #6

De fut is er wel degelijk nog niet uit, uit die 2 ouwe mannen met kleine dromen en een sprankje hoop. Met hernieuwde krachten werd "Ik Draag Jouw Hart" verder aangekleed en van richting voorzien. Ik had een paar multis meegenomen van thuis, die vormden de basis (nadat we erachter waren dat 48kHz geen 44.1kHz is) van het liedje. Er werd gebast (fretloos ongelogen waar), gegitaard en gezongen. De valsigheid van de eerder opgenomen piano werd bedwongen. Alles viel in elkaar. Vooral het coda dreigt een ernstige Beach Boys tic te krijgen. Om en om een paar zanglijntjes dubbelen und Bob ist deine Onkel. Schaven moeten we, en schrappen, maar de workflow en lol was goed. We kunnen nu al constateren dat het een errug fijn plaatje gaat worden.