MIDI SCHMIDI

Na een maand of twee sustainpedaalloos piano gespeeld te hebben, ben ik er gisteren achter gekomen dat er een mechanisch probleem ten grondslag lag aan mijn gebrek aan sustain. Pedaal open schroeven, los blokje vastlijmen en klaar voor actie. Jammergenoeg deed Cubase niks met die informatie. Na een dik half uur onder de motorkap bleek er een midikanaal 123 [allnotesoff] te zijn en die werd niet gefilterd. Afijn, ik heb weer sustain. Nu nog piano leren spelen.

Ondertussen bij Ben Folds, een van de mooiste liedjes van de afgelopen week op de iPod. De live versie want de originele clip mag niet worden ingesloten van de platenmaatschappij-eikels:

Vakantiedrukte

Een van de kanmerken van vakantie is dat je ineens minder tijd hebt voor dingen die je wel deed toen het nog drukker was. Aan plannen geen gebrek maar zonder raamwerk en regelmaat valt de bodem er een beetje tussenuit.

Afijn, gisteren was het Bevrijdingsfestival in U. Waylon, Junkie XL, De Staat en lokale helden als Most Unpleasant Men en Knobsticker waren er. Toen we aankwamen, later dan gepland want papa ging de vlag tegen de gevel spijkeren en moest eerst naar de Gamma etc etc, kon er letterlijk niemand meer bij. Het was zo druk dat het festivalterrein afgelsoten was. Dus werd het samen met honderden anderen een biertje drinken in het park met flarden muziek. In de zon. Ook leuk. Net Lowlands maar dan zonder tenten.

Hele 4 mei shizzle is aan mij voorbij gegaan want dankzij vriend Tjeerd zat ik onverwacht in de schouwburg waar Stef Bos met een stel muzikanten uit alle windstreken iets ondefinieerbaar moois aan het bekokstoven was. Omdat Tjeerd connected is, mochten we na afloop in de foyer een biertje doen met De Man Uit Veenendaal/Antwerpen/Kaapstad. Toen het daar dichtging belandden we op mijn verzoek in Café De Stad alwaar het Belgisch Bier rijkelijk vloeide. Als ik me het goed herinner is de heer Bos een toffe vent. Goeie gesprekken over kinderen, liedjes, studenten en verhuizen. Voor het eerst sinds lange tijd met een fikse kater wakker geworden. Insert zelf: Ach vaderlief, toe drink niet meer...

Ik en mijn stick

Hoewel tv kijken heel erg niet 2010 is, is film kijken op de pc ook niet alles. Ten minste, ik heb geen 3-zits bank voor het scherm staan en gaan slepen met laptops en kabels en sjit is ook niet alles. En een heel seizoen 24 gaan branden op DVD is ook vrij achterlijk. Daar komt bij: wij zijn het enige huishouden in de straat met een tv met een authentieke beeldbuis. Niks geen plasma of LCD, buizen man! Dus ook geen digitale ingang voor al die gadgets. Ik zeg Scart! Noem me ouderwets maar ik vind die nieuwerwetse tv's veel te scherp. Doet zeer aan mijn ogen.
Stap naar voren: Western Digital Mini Media Player. Twee luciferdoosjes groot, USB-stick erin en knallen maar. Natuurlijk geen HDMI, beeldlijnen man!
Al het werk gaat zich ophopen ben ik bang, want papa moet zijn USB-stick nog afkijken jongens, dus even niet storen. Zo simpel kan het dus zijn. Wat ik als tweede (als eerste was North By Northwest - Hitchcock is zoooo 20e eeuw, ouderwets en goed) opnieuw heb zitten kijken was deze fijne docu:

3FM en malheur

De 3FM Awards waren om allerlei redenen errug slecht. Tjek deze column. Geen woorden meer aan vuilmaken.
Ikzelf heb keelpijn, krampscheuten, snothoofd en algehele malheur.
Tot overmaat van ramp trek ik ook nog gekke bekken als ik invalbassist speel:

The Gasoline Brothers - In Our Town

The Gasoline Brothers - In Our Town

Ik ben al in training!

Bassist Wanted

Porter Mason maakt onder de titel "Bassist Wanted" een bijzonder grappige comic over bands en muzikanten. Zo herkenbaar:

Een Andere Kant Van Bob

Mijn vader had maar 1 plaat van Bob Dylan. "Another Side Of Bob Dylan" was de plaat waarmee hij zichzelf van het voetstuk als rolmodel voor de protestbeweging probeerde te halen. Een doelbewuste poging zijn eigen mythe te debunken. Overigens lukte dat pas later echt goed met de elektrische platen in 1965, die zijn puristische fans helegaar niet pruimden.

Dat was mijn inwijding in de wereld van Bob. Ik was een jaar of 14 en snapte geen fluit van waar dat raspende mannetje het over had. Maar toch is het waarschijnlijk mijn favoriete Dylanplaat, vanwege de 1e keer en vanwege de herinneringen. Motorpsycho Nightmare, All I Really Want To Do, My Back Pages, Chimes of Freedom, allemaal opgenomen op 1 avond met een fles wijn, wat vrienden en rondrennende kinderen. Zelfs de freestyle van I Shall Be Released no.10 heeft urgentie en focus.

Gisteren weer eens naar geluisterd op de iPod en ik was weer eventjes 14. Akoestische platen maken in 1 avond is zooo 1964 en wellicht ook heel erg 2010. Ik ga eens nieuwe snaren opleggen.