Portal

Vroeger, toen ik mij nog de luxe kon permitteren me te vervelen, speelde ik graag computerspelletjes. Ik ben natuurlijk van een generatie die de hele gamerevolutie heeft bijgehouden. Van simpele blokjes op een 286-processor (en niet te vergeten de Philips VideoPac spelcomputer uit de jaren '80) tot de vette graphics waarvoor je een speciale grafische kaart moet hebben. Grand Theft Auto is favoriet, Hitman heb ik alles en helemaal gespeeld, Quake II was een vroege wegbereider, want papa is niet vies van een beetje schieten en knallen.

Maar de laatste tijd was de sjeu er een beetje vanaf. Ik heb - meestal - wel wat beters te doen en als ik nazi's aan het afmaken was, dacht ik af en toe aan de boodschappen die nog gedaan moesten worden. Geen goed teken. Toen ik dan ook nog grotendeels op een Mac overstapte, leek mijn game-hobby na 25 jaar op een roemloos einde af te stevenen.

Maar nu is er Portal (ik ben niet zo snel want Portal 2 is inmiddels uit). Je moet gaten schieten en daardoorheen lopen en puzzels oplossen. Klinkt heel suf, maar zie die trailer. Uitermate verslavend.

IWDRM & SOPA/PIPA

If We Don't, Remember Me
(een quote uit "Kiss Me Deadly" uit 1955
Christina Bailey: Get me to that bus stop and forget you ever saw me. If we don't make it to the bus stop...
Mike Hammer : We will.
Christina Bailey : If we don't, remember me.)

is een fijne website waar allerhande bewegende filmstills staan. Het werkt vooral als de beweging heel subtiel is. Dat je denkt: Zie ik dat nou goed? Of als het beeld een hele tijd stilstaat om plotsklaps tot leven te komen. Zoals Jack Nicholson hier in "The Shining". Erg creepy toch? De selectie van de films is vlekkeloos. "Fargo", "The Big Lebowski", "A Clockwork Orange", "... Steve Zissou", "Eraserhead", "Amelie", allemaal favorieteen hier @BelkerHQ.

Of, ubercreepy, Tilda Swinton in "Orlando".

Hier nog meer fun met films. Met dank aan Retecool. Als je bedenkt wat een klereklus dit moet zijn geweest. Vind maar eens al die woorden uit al die films.


Hello from ant1mat3rie on Vimeo.

Dit fijne delen (delen is altijd goed) en remixen zal een stuk moeilijker worden als de SOPA en PIPA bill worden aangenomen in de Amerikaanse senaat. The Oatmeal gaat ook 24 uur op zwart en legt uit waarom:

En Clay Shirky maakt een sterk punt in zijn TED-praatje, want "From now on you're guilty until proven innocent..."

Belker binnenkort in stereo

Een mens kan niet alles en zeker niet als het geld kost en dus is de ruimte die ik gemakshalve "studio" noem nogal - om het maar eens in goed Nederlands te zeggen - underwhelming voor de gemiddelde gearhead.

Veel ouwe zooi, en dan zeker niet in de vintage zin van het woord, wat budgetspul en een paar toevalstreffers uit de categorie: Betaalbare-Dingskes-Die-Hun-Geld-Dubbel-En Dwars-Waard-Zijn. En zo heb ik door de jaren heen iets werkbaars bij elkaar ge-Frankensteind. Je zou kunnen zeggen: dat is mijn persoonlijke sound. De Kracht van Eenvoud, of iets dergelijks. Waarschijnlijk is het gewoon praktisch (kinderen die willen eten, vrouw die een dak boven haar hoofd wil, dat soort details).

Overigens gaat de zolderstudio dit komend voorjaar drastisch en dramatisch onder handen worden genomen. Maar dat is voor later. Voor nu kan ik melden dat afgelopen vrijdag de post mijn 2 nieuwe microfoons kwam brengen. Dat had nog wat voeten in aarde want, de €17,45 aan inklaringsafzetterij kon alleen maar gepast betaald worden onder rembours en natuurlijk niet pinnen, dat zou te makkelijk zijn. Afijn, het Californische KarmaMics uit San Jose (West Coast! Geen Chinees broddelwerk) kwam door met 2 gematchte kleinmembraan mics genaamd Silver Bullet. Ze zijn inderdaad iets groter dan een kogel. En het doosje waar ze in zaten was klein. En toen ik ze uitpakte waren de mics nog kleiner. Zo klein dat ik in eerste instantie dacht dat een een kat uit de spreekwoordelijke zak zou gaan kruipen.

Ze zien er uit alsof je ze op je walkman moet klikken. Niet echt geruststellend. Mee naar boven genomen en samen met dochterlief een fijn stukje free jazz in elkaar gezet. In stereo, want matched. Terugluisteren, heen en weer schuiven met de standaards, free jazz opnemen, terugluisteren etc. Eindoordeel: goed en waarschijnlijk heel goed in de toekomst. Redelijk recht klankbeeld met een klein dipje rond de 2kHz. Zei iemand daar Oude School? Wat ik tot slot nog niet had gemeld is de bizar lage prijs: $34,99 voor de 2, inclusief mini microfoonhouders. Daar kunt u zich dus een buil aan vallen. Ze hebben nog meer mics, duurder en misschien wel nog vetter. Een ribbonmic wellicht?

Verwacht voor de komende tijd veel fraai in stereo (als ik maar terug hoef te komen op mijn Mono Is King mantra) opgenomen muziek. Nu gaat natuurlijk blijken dat mijn "studio" akoestisch een derriehol is. Afijn, het is maar goed dat dat binnenkort onderhanden genomen gaat worden.

Steve en ik

Heb ik eindelijk, na veel wikken en wegen, een Mac gekocht, gaat Steve Jobs weg. En niet om als een Apple Fanboy over te komen is het evenwel wel prettig om dat ding in je handen te hebben. Dat is denk ik wat Apple bijzonder maakt. Hun spul is prettig in de omgang. Dat is meer dan alleen maar design, dat is ook functionaliteit. En natuurlijk heeft Apple het voordeel dat soft- en hardware op elkaar zijn afgestemd. (Met dat in het achterhoofd is Windows misschien wel veel knapper. Al die verschillende hardwareconfiguraties moeten werken met 1 programma.)
Dus nu ik ben overgegaan naar The Dark Side, ben ik ook all the way gegaan. Nu ja, via Marktplaats dan. Een interface moest er komen en de Apogee Duet is het geworden. Daar is nu versie II van verschenen en de eerste versie is dus goed op de kop te tikken. Apogee is speciaal gebouwd voor Mac en klinkt heel erg goed.

Nadeel is dus dat veel dingen niet meteen goed klinken omdat ze eehhh... niet goed klinken. Nogal ontluisterend op de koptelefoon. Die draagbare studio komt zo wel erg dichtbij. Saillant detail trouwens is dat de Duet 1 firewire is en de Duet 2 met USB 2.0 is uitgerust. Dat zou wel eens de doodsteek voor firewire kunnen zijn. En Apple is druk bezig met Thunderbolt, de opvolger van firewire/USB. En elk stuk technologie dat vernoemd is naar een Bondfilm gaat een grote toekomst tegemoet. Oh nee, da's Thunderball!

De Keuze Is Gemaakt

1, 2, 3, 4 Sporen

Terwijl mijn uitermate digitaal opgenomen nieuwe EP nog afgemaakt moet worden, ben ik alweer aan het nadenken over nieuwe stappen. Ik ga eens helemaal weg van die computer. Ik heb mijn ouwe 4-track cassetterecorder van zolder gehaald, en ga terug naar de lofi-bron waar het goed toeven is. Vier sporen maar, niet bouncen is de regel, alles analoog, alles in minder dan 3 takes. Dus ik moet mijn sjit voor mekaar hebben voor de opnames beginnen en niet dat we-verzinnen-er-wel-wat-op-als-we-bezig-zijn-met-opnemen. Alleen, hoe zat dat ook alweer met "Cue" enzo? Vriend Tal sprong meteen in toen hij van mijn voornemen hoorde. Het zal gaan ruisen, knarsen, kraken, scheef zijn, vals zijn, maar vol leven en adem. Trouwens, nu bedenk ik me: Tal heeft ook een 4-sporen-bak. Samen acht sporen! Zou je die kunnen syncen? Of sla ik weer op hol? Eerst maar eens op zoek naar TDK-SM teepjes. Op naar de Kanoalstroat of Stroatweg!

Shuffelen

De laatste tijd ben ik flink aan het shuffelen. En dan niet in de Sweet Home Chicago zin van het woord, maar shuffelen op de iPod. 80 Gb bijna helemaal vol betekent meer dan 11.000 liedjes (stiekem wil ik dan toch een 160 Gb versie, want 11.000 is inderdaad een beetje krapjes). Het is fijn om daar onbevooroordeeld doorheen te struinen; zo kom je nog eens iets tegen wat je eerder niet gehoord hebt. Vergete liedjes van vergeten compilaties die ooit gedownload zijn en nooit geluisterd.
Nu is mijn punt: weet iemand hoe dat shuffle-algoritme werkt? Want de keuze van mijn iPod is bijzonder coherent te nomen. Waarschijnlijk zijn het mijn eigen hersenen die het verhaal construeren. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er een diepere wijsheid aan het random shuffelen ten grondslag ligt. Joni Mitchell na Neil Young, Kraftwerk na Can, Monkees na Beatles na Beck. Dat kan toch allemaal geen toeval zijn? Om met Johan C. te spreken: "Alle toeval is logisch."

TEDx AMS

Afgezien van snot, gaat het weer beter, dank u. Einde rapportage.

Gisteren was de TEDx (Technology Entertainment Design) conferentie in de stadsschouwburg in Amsterdam en hoewel ik de hele dag les moest geven, ging ik in de pauzes via de steam even naar de lezingen/toespraken toe. Tot vervelens toe porbeerde ik mijn studenten warm te krijgen voor deze overvloed aan goede ideeën. Inspirerend klinkt een beetje saai, maar dat was het wel. "Ideas worth spreading" is het motto van TED. Kunstenaars, wetenschappers, ondernemers, Rutger Hauer, iedereen met een goed idee of inzicht om de komende 100 jaar de aarde draaiende te houden is welkom. Alleen op invitatie, dat spreekt. Elititair? Hi-brow? Duurzaam? Holistisch-positivistisch? Grachtengordel Designbrillen? Nee, echt niet. Ook voor Henk en Ingrid, maar die zullen te druk bezig zijn met de Nederlandse microproblemen van het Binnenhof.

Q Region

En hop: 2 weken blogloos. Zo snel gaat het dus.

Afijn, de Tape Op lag weer op de mat, altijd fijn. Een mooi interview met Brian Paulson (Wilco, Slint etc.) en een artikel over Q Division Studio waarbij deze foto mij erg aansprak. De Waarheid staat altijd op een beduimeld blaadje met koffievlekken. De grafiek geeft aan waar de Q Region zich bevindt, de plek waar de goeie muziek gemaakt wordt. Heeft dus niks met dat rellerige Britse blaadje te maken.

Want we hebben het allemaal meegemaakt. De magie van de eerste paar takes die nooit meer terugkeert, alles gaat slechter en slechter en dan opeens zijn er een aantal momenten van helderheid, van genialiteit. Dat is dus de Q Region.

Dubbele Dip

Dat ik niet economisch onderlegd ben is een understatement, maar The Double Dip houdt de gemoederen bezig. Het wordt nog allemaal veel erger!

Bij Double Dip denk ik toch altijd aan Seinfeld - de leukste sitcom ooit:
(en omdat het embedden is uitgeschakeld door de NBC-Nazi's hier een link waar je op moet klikken voor het beste resultaat)

http://worldofseinfeld.blogspot.com/2007/08/double-dip-seinfeld-quote.html

De Mythbusters hebben uitgezocht of dubbel dippen hetzelfde is als je hele mond in de schaal stoppen. Vanaf 4'20'':

De Vaart Der Volkeren

Bellen, mailen, faxen, kloppen, vegen, zuigen... Vooral dat laatste waarschijnlijk.
Eindelijk van die old school Samsung (die van mijn zus die inmiddels al weer 3 telefoons verder is) af. Vanaf nu altijd online! Hopelijk ben ik dan wat bereikbaarder. Ik bedoel, reageer ik wat sneller op mail cq. telefoon.

Verwacht de komende tijd dus veel saaie verhandelingen over hoe fan-tas-tisch Google Android is.
Dus hasta la vista:

Memory Toy = dikke fun

Na jaren van digitale delays ben ik sinds kort overgestapt op een analoge delay. Niet dat ik zo'n purist ben hoor, mijn DD3 zal nog heus wel gebruikt gaan worden. Maar de Memory Toy van Electro Harmonix is simpel, niet duur en heel erg analoog. En als ik de staatsloterij win koop ik wel een Roland Space Echo. Tot die tijd vermaak ik me uitstekend met de fijne analoge decay va de Memory Toy. Wie weet volgt ooit nog een upgrade naar de Memory Man Deluxe.

De grootste drukte lijkt voorbij. Ik heb deze week stelselmatig te weinig geslapen en dat begint zich nu te wreken. Nog wel een enorme stapel nakijkwerk te doen. En het doorgeven van punten is bij ons op school ook een specifieke wetenschap. Dat kan namelijk op heel veel verschillende manieren fout gaan.

En omdat ik kaartjes heb voor eels in augustus (Joepie!) en ik wel wat fris gevoel kan gebruiken:

Ik en mijn stick

Hoewel tv kijken heel erg niet 2010 is, is film kijken op de pc ook niet alles. Ten minste, ik heb geen 3-zits bank voor het scherm staan en gaan slepen met laptops en kabels en sjit is ook niet alles. En een heel seizoen 24 gaan branden op DVD is ook vrij achterlijk. Daar komt bij: wij zijn het enige huishouden in de straat met een tv met een authentieke beeldbuis. Niks geen plasma of LCD, buizen man! Dus ook geen digitale ingang voor al die gadgets. Ik zeg Scart! Noem me ouderwets maar ik vind die nieuwerwetse tv's veel te scherp. Doet zeer aan mijn ogen.
Stap naar voren: Western Digital Mini Media Player. Twee luciferdoosjes groot, USB-stick erin en knallen maar. Natuurlijk geen HDMI, beeldlijnen man!
Al het werk gaat zich ophopen ben ik bang, want papa moet zijn USB-stick nog afkijken jongens, dus even niet storen. Zo simpel kan het dus zijn. Wat ik als tweede (als eerste was North By Northwest - Hitchcock is zoooo 20e eeuw, ouderwets en goed) opnieuw heb zitten kijken was deze fijne docu:

Teep

We willen allemaal graag de snelheid en het gebruiksgemak van digitaal, maat tegelijkertijd willen we ook de warmte en vooral romantiek van analoog. Tape-simulatie is een manier. Mijn huidige freeware-favorieten op dit moment:

Ferox van Jeroen Breebaart

Jeroen maakt toffe en bruikbare plugins. Ferox kan heel erg snel teveel doen, voorzichtigheid geboden. Als je denkt dat je het niet hoort, dan zit je meestal wel goed. Maar als je echt even he-le-maal los wil gaan, moet je bij Ferox wezen.


Ferric van Bootsy
Deze is wat subtieler, gaat wat minder snel over zijn nek. Maar ook hier geldt: briljante en vooral muzikale plugins. Waarom zou je gekraakte meuk installeren als je deze gratiz kwaliteit kunt krijgen?
(OK, ik kan nogal wat redenen verzinnen, maar joe get mijn punt)

Zweefbas

Ben gisteravond de hele avond (nou, niet overdrijven, 2 uur) bezig geweest met het opnemen van een baspartij. Alles leek goed te gaan: Sound? Vet & strak. Timing? Je weet toch, als altijd. Ik speelde zelfs meestentijds de juiste noten. Bij het terugluisteren however bleek er een soort van fase-probleem te zijn. De bastoon ging een beetje zweven. Het signaal ging van de bas via een compressor (JoeMeek VC3) rechtstreeks de PC in. Het DI-signaal werd gedubbeld op een 2e spoor met de Ampeg SVX-plugin. Hert gekke is dat het fase-probleem (als ik het zo mag noemen) al op het DI-signaal te horen is. Hhhhmmm, problemen, problemen, ik weet het.
Afijn, dit weekend maar weer eens opnieuw geprobeerd. Kan ik meteen verder met m'n Soul-liedje. NL-talige Muscle Shoals, dat bestaat nog niet.

Het is niet allemaal droefenis. Hier een stukje van een van mijn studenten, die met zijn bandje The Circumstances bij Rob Stenders de rider to end all riders even doorneemt.

MP3 heerst hard

Nog even over mijn voorkeur voor MP3: in de Sound On Sound van deze maand staat een column van Paul Farrar (geen koekenbakker derhalve) waarin hij opmerkt dat hij een bepaalde band die hij online had leren kennen vond tegenvallen nadat hij de cd had gekocht. Met andere woorden: het MP3-formaat maakte de muziek beter, genietbaarder, whatever. Zie je wel, ik ben niet zo dom als ik er uit zie.

Ondertussen, van de schoonheid en de troost:

mee blijven doen #2

Ja dat twitteren gaat nog niet zo hard. Sterker nog, mijn telefoon doet helegaar niks, want hij kan ineens het netwerk niet meer vinden. Dus bellen ho maar. En de vrienden van TstreepjeMobile nemen de telefoon niet op. Wordt vervolgd.

Ondertussen:
Soms hoor je muziek die je graag zelf had willen maken. Muziek, meestal van een NL band, waar je jaloers en depressief van wordt. Ik had het met Spinvis en heb het nu ook met Moss. Bedankt jongens.

mee blijven doen

Omdat ik overal van op de hoogte wil zijn. Omdat ik me graag verbind met andere mensen (je zou zelfs kunnen zeggen dat ik een echt "mensenmens" ben). Omdat ik een late adopter ben. Omdat ik dan de eerste van mijn vrienden ben. Omdat ik mee wil blijven doen. Omdat ik wel eens wil weten of het wat oplevert. Omdat ik graag een handreiking doe naar mijn (potentiële) publiek. Omdat ik een sms-bundel heb en die op moet.
Daarom dus.
Twitter dus.

We zullen zien.

Songsmith

Je hoeft inderdaad niet meer na te denken als je een liedje gaat maken. Je zingt gewoon wat in de microfoon van je laptop en Songsmith doet de rest. Geen gedoe met gitaren en kabels en line levels, gewoon lekker creatief bezig zijn met muziek. Geholpen door de kazigste video ooit, gaat dat Songsmith heel groot worden. Matthew Bellamy van Muse toont zich een early adaptor:


Het schooljaar is begonnen en vooruitlopend op de mooie dingen die komen gaan, een van mijn studenten van de RPA, Frank Goverts: