Leermoment #3

Het is volgens mij nog nooit voorgekomen dat ik een optreden heb moeten afzeggen. Niet dat ik 3 keer per week op de planken sta, maar toch. Voor alles is een eerste keer. Afgelopen zondag stond ik op de rol om bij politiek café Spraakvermaak acte de presence te geven en redde het niet om daar te verschijnen. Migraine. A bad modderfokker deze keer. Dus terwijl ik de hele dag koortsig en koud in bed lag, namen De Testpiloten de honneurs waar. Waarvoor dank. Ik zal er geen gewoonte van maken.

Leermomentje #1

Omdat ik supporter ben van Excelsior Recordings, viel de nieuwe Spinvis op de deurmat. Ik weet nog dat ik voor het eerst "Ronnie Gaat Naar Huis" hoorde, van zijn debuut 10 jaar geleden. En dat dat me helemaal vloerde. Ik was druk bezig met de liedjes van mijn debuutalbum en kan me nog goed herinneren dat ik dacht: Iemand is me voor geweest. NL-talige rammelende samplepop had mijn ding moeten zijn, net als dat platencontract bij Excelsior, mijn favoriete platenmaatschappij ooit ever.
Excelsior was het label achter Daryll-Ann (net als Belker een personage uit Hill Street Blues), Johan en Caesar - we hebben het hier over het midden van de jaren '90 - en ik was fan. Bands die echt hebben betekend voor de NL popmuziek. Excelsior was en is nog steeds een kwaliteitskeurmerk.
Spinvis had mijn plan gestolen, en om het nog erger te maken waren zijn liedjes zo veel genialer dan wat ik uitkraamde in die tijd. Groot voorbeeld, inspiratiebron en benchmark. En bron van irritatie.
Nu is er dan "Tot ziens, Justine Keller". De verrassing is weg, de kwaliteit is onverminderd hoog. Erik de Jong krijgt het weer voor elkaar om mij te verbazen en te inspireren. Superliedjes. Met een groot verschil met 10 jaar geleden. Nu denk ik dat ik wel bij kan blijven. Ja, dat is pretentie. Ja, dat is ambitie.

Leermomentje #2

Een van de belangrijkste regels van optreden is dat je het publiek nooit deelgenoot moet maken van alles wat er mis is gegaan. "Ik ben een beetje verkouden, dus ik hoop maar dat mijn stem het houdt." Dat soort onzin. Niemand zit daarop te wachten en het werkt contraproductief, het publiek zal alleen maar gespitst zijn op wat er dan wel niet mis is met die stem. Zelfde met technische problemen. De geluidsman en plein public verrot schelden is niet alleen niet aardig en onprofessioneel, de goede man zal een volgende keer minder hard voor je gaan lopen. Kortom, de show must go on. Al staat de hele boel in de hens, stort het dak in, nemen zombies de stad over, niet zeiken en speuluh met die hap! Gisteravond speelde Ryan Adams in het Chasse Theater in Breda. Ik was op het laatste moment daar verzeild dankzij een paar studenten. Naast dat het een weergaloos concert was (en een lesje less is more, en een grote les Cliches Durven Gebruiken) trad Mr. Adams die eerste regel met voeten. Hij had een foute kipsalade gegeten en "was paying for it twice". In plaats van door te ploeteren, maakte hij er een hele show van. Getrut met gitaren, kabels, mondharmonica's, zuchten en steunen, getrut met de monitorman, the works. En ondertussen dus wel alles zuiver zingen en spelen en vol "in" de liedjes zitten. Bastard. En ik denk wel drie keer na voor ik ga zitten met een gitaar om een liedje te schrijven.