Steve en ik

Heb ik eindelijk, na veel wikken en wegen, een Mac gekocht, gaat Steve Jobs weg. En niet om als een Apple Fanboy over te komen is het evenwel wel prettig om dat ding in je handen te hebben. Dat is denk ik wat Apple bijzonder maakt. Hun spul is prettig in de omgang. Dat is meer dan alleen maar design, dat is ook functionaliteit. En natuurlijk heeft Apple het voordeel dat soft- en hardware op elkaar zijn afgestemd. (Met dat in het achterhoofd is Windows misschien wel veel knapper. Al die verschillende hardwareconfiguraties moeten werken met 1 programma.)
Dus nu ik ben overgegaan naar The Dark Side, ben ik ook all the way gegaan. Nu ja, via Marktplaats dan. Een interface moest er komen en de Apogee Duet is het geworden. Daar is nu versie II van verschenen en de eerste versie is dus goed op de kop te tikken. Apogee is speciaal gebouwd voor Mac en klinkt heel erg goed.

Nadeel is dus dat veel dingen niet meteen goed klinken omdat ze eehhh... niet goed klinken. Nogal ontluisterend op de koptelefoon. Die draagbare studio komt zo wel erg dichtbij. Saillant detail trouwens is dat de Duet 1 firewire is en de Duet 2 met USB 2.0 is uitgerust. Dat zou wel eens de doodsteek voor firewire kunnen zijn. En Apple is druk bezig met Thunderbolt, de opvolger van firewire/USB. En elk stuk technologie dat vernoemd is naar een Bondfilm gaat een grote toekomst tegemoet. Oh nee, da's Thunderball!

Centraal Park

Amsterdam heeft Het Vondelpark, Parijs Les Tuileries en New York zou een andere stad zijn zonder Central Park. Maar het mooiste park van Nederland ligt hier om de hoek. Het - voorheen Leidsche Rijn Park - Maxima Park is een hele fijne plek. Sommige stukjes zijn nog echt moerassig gehouden, andere delen zijn ingericht op recreatie. Het ligt in het midden van Leidsche Rijn, ons eigen Centraal Park. Er wordt druk geskeelerd, gejogd en gepicknickt. Het park is zo groot dat niemand je voor de voeten loopt. Overigens is de naam Maxima Park ons door de strot geduwd. Een meerderheid va de mensen in Leidsche Rijn gaven aan de naam Leidsche Rijn Park (niet heel origineel geef ik toe) te prefereren, maar omdat alle parken in U. zonodig naar royalty genoemd moet worden, werd het Maxima. Beatrix, Juliana, Wilhelmina hadden al een park.

Het drama van PukkelPop kwam dichtbij. Een aantal van mijn studenten hebben het vege lijf kunnen redden. Het was heavy shit daar. Voor het eerst had ik de reflex "Je kinderen zullen daar maar zitten" in plaats van "Je zal er zelf maar zitten". Papa wordt oud. Lowlands zegt u? Ja daar gign ik vroeger wel eens heen als ik mij goed herinner. In Biddinghuizen toch? Toen het nog goed was. Toen ik nog down was met de kids, jeweetzelf. Kleine stukjes teevee gezien. Odd Future viel tegen, Warpaint ook na alle hype. dEUS was op sterkte (Mauro begint steeds meer op Jambers te lijken), Lamb was haast overbodig en Skunk Anansie? Kom op zeg, we zitten niet in Landgraaf.

Barman en de zijnen maken volwassenmannenmuziek:

Woost was

Soms, en dan bedoel ik heel af en toe, speel ik met een bandje en dan is Nicky Hustinx de drummer van dienst. Hij speelt ook bij Marike Jager en bij Woost. Woost was een van de meest veelbelovende bands van NL. Inderdaad in verleden tijd, want na 10 jaar en 4 albums houden ze het voor gezien. Eindeloos jammer maar dat heb je met bands, je moet er samen uitkomen. Da's een van de fijne dingen van singer/songwriter zijn: je gaat nooit uit elkaar. Ja, als je in je kist ligt.
Daarom als eerbetoon aan een van de beste bands van NL. Nicky, Gijs, Erik, Koen-Willem, bedankt:



Tijd voor een Woost-cover?

Bungalow

Ik ben redelijk tevreden in mijn Vinexpaleis, maar als architectuurkenner en -snob heb je zo je wensen. Zo wil ik graag een nieuw Case Study House replica als volgend huis. Een bungalow, jeweettoch gelijkvloers enzo. En nou niet gaan zeiken: dat is typisch Californië, het weer is hier veel slechter etc. Wel eens van driedubbele beglazing gehoord?
Nee ik kan dat inderdaad niet betalen.

Deze huizen ademen allemaal een fijn jaren '50 voortuitgangs- en maakbaarheidsideaal uit. Alles was nog mogelijk en cynisme was nog niet in de mode en voorbehouden aan een paar notoire zwartkijkers.
Huizen voor shiny happy people. Wel vaak ontworpen door Europeanen die voor WOII waren gevlucht. En, niet onbelangrijk, met een zwembad. Alsof je in je eigen Hollywood film woont.

Nu we toch lekker positief bezig zijn:
Mayer Hawthorne knalt Mr. Blue Sky er doorheen op werkelijk briljante wijze.

KAAL Sessies #5

En we zijn weer terug.
Na een paar weken Ameland (regen en zonneschijn) was het vorige week weer eens tijd voor een sessie met de onvolprezen taskmaster Tal. Op het programma stond een liedje met een riff, dat ontbrak nog op de EP. Natuurlijk was het liedje nog lang niet af en natuurlijk moesten we weer op zoek naar de juiste verhoudingen qua structuur, geluid en samenwerking. Maar het gaat aanmerkelijk sneller dan in het begin. Tal raakt gewend aan mijn vage praat en ik kan inmiddels goed dealen met zijn "we-doen-het-dus-zo" kreten. Badabing en badaboem, zoals u hier kunt lezen. Nadat ik mijn beperkte technische gitaarspel had ontplooit (hele takes en niets anders dan dat - haha, gingen we weer los met wat wel eens het USP van de EP zou kunnen worden: veel losse huis-tuis-en-keukenpercussie dingetjes, sloppy gespeeld.

De snelle tussentijdse mix die ik mocht ontvangen biedt tal van aanknopingspunten en is helegaar niet slecht. Toch nog als mededeling voor die ene gast die dit blog leest: a) er moet een elektrieke gitaar in en 2) de riff moet wat langer (intro/tussentro). Oh ja, de titel is gevonden. "Harnas" somt het mooi op. Nu nog de rest van de tekst. Bijdewee, na het 86x zien van de Pipo-film, viel het kwartje. Daan Schuurmans in een harnas, daar zit een liedje in. Of in ieder geval een titel.
Ik ben al druk met het ontwerpen van een hoesje, ik ken mijn prioriteiten namelijk. Ook een beetje vanuit de theorie dat het visuele de auditieve kant stuurt. Ik zwalk heen en weer tussen een jaren '70 grotestads-ding en een klassiek jaren '50 boekomslag-ding. Ben ook druk bezig allerlei tutorials te verslinden in het rafelig en vintage maken via Photoshop. Gaat een wereld voor me open.

De Kaal Sessies #4

Er zijn, zeg maar, twee manieren om muziek op te nemen. De eerste manier bestaat uit het liedje schrijven, arrangeren, repeteren, demo'en en dan de studio met je bandje op het in zo weinig mogelijk takes op de band te knallen. Het liedje is dan al af en uitgedacht voordat er 1 noot op band terecht komt.
De tweede manier is met een idee de studio in en al opnemend keuzes maken. Het schrijven en het opnemen gaan hand in hand, je gaat eigenlijk voorbij aan de fase van de demo. Door de digitale revolutie kan elke muzikant met een beetje goeie oren en doorzettingsvermogen zijn eigen muziek opnemen zonder de deur uit te hoeven.

Ik ben vooral geïnteresseerd in het creatieve proces van de tweede methode. Het zoeken, het onverwacht vinden, het openstaan voor de zijpaden van een liedje. Het lijkt een verkapte manier van luiheid. "Je moet eerst maar eens je liedjes afschrijven." Maar eigenlijk is de zoekmethode veel arbeidsintensiever, omdat de opties in de studio veel groter zijn dan alleen maar met je gitaar en je schrijfblok.
Wanneer je in je eentje werkt is de 2e manier prettig. Je pakt eens een basgitaar, zingt eens wat, doet eens wat drums, een gitaartje of synthesizer. Je kijkt wat blijft plakken en wat je verder brengt. Je doet 3 takes en anders is er morgen wel.

[Overigens, die enorme keuzevrijheid kan ook verlammend werken. Beperking is een groot goed, blijkt ook in de studio.]

We zijn de Kaal Sessies ingegaan als terugkeer naar de old school methode. Liedjes af, ideeën uitgewerkt en een paar takes om alles op de digitale band te knallen. Natuurlijk waren de liedjes niet af, want ik heb mezelf de afgelopen jaren aangeleerd in de studio te schrijven, te pielen, te kutten totdat er iets zinnigs ontstaat.
Antal, als strenge producer, probeerde de vaagheid in te dammen met het old school plan in het achterhoofd. We zijn allebei gewend geraakt aan het alleen werken en ineens werd communicatie (help!) belangrijk.
Afgelopen maandag viel alles samen. Ik had een liedje dat nog niet af was, we hadden al een doodlopende weg verkend. De 2e versie, zonder verwachtingen, leverde een goede basis op vanwaar we verder kunnen. Het was percussie-avond en Tal deed een paar van zijn signature-koortjes. Met andere woorden: door het loslaten kwamen we vooruit.

Het was een fijne avond MET resultaat. Wat wil je nog meer?

To gear or not to gear

Het voordeel van ouder worden is dat je gear, je spullen, langzaam maar zeker vintage worden. Zo zijn mijn Jazzbas, Strat en Rhodes alledrie meer dan 20 jaar oud. Mijn Martin-gitaar is ook al 12 jaar oud. Vanwege irritante details als hypotheek, kinderen en eten is mijn portemonnee nooit zo dik als mijn gearlust groot is. Want laten we wel wezen: wie wil nu geen Neve-mengtafel, UAD2 PCIe-kaart, Princeton versterker, Fairchild compressor, Chapman Stick en zo verder en zo verder. De lijst gaat maar door. De opmerking: 'dat heb je toch niet allemaal nodig?' is wel waar maar daar gaat het helemaal niet om. Nut, noodzaak en realiteit leggen het af tegen de belofte van meer en meer en meer. Eindelijk de mooiste muziek ooit gemaakt dankzij die mooie dure spullen. Helaas groeit dankzij een baan in het onderwijs de geldboom niet tot in de hemel. Dus die specifieke Belker-sound (jeweettoch) komt voornamelijk voort uit ondoordachte beslissingen en crappy budgetspullen. Vandaar dus het 'lofi' gehalte van mijn muziek.

Met die gedachte struin ik regelmatig Marktplaats.nl en Thomann.de af. Op zoek naar het koopje dat de gearslut in mij weer even het zwijgen oplegt. Omdat mijn producer wil gaan experimenteren met een dynamische microfoon. Het liefst wil ik dus een EV RE20, zo een waar Thom Yorke in zingt tijdens de Scotch Mist tapes (waahaanzinnig webcamconcert in een hutje op de hei) en dan wordt het toch een Superlux WH5 (zie bovenaan). Ook mooi. Made in China en dat op de dag dat de communistische partij 90 jaar wordt.
Radiohead zei u? Deze dus: