Memory Toy = dikke fun

Na jaren van digitale delays ben ik sinds kort overgestapt op een analoge delay. Niet dat ik zo'n purist ben hoor, mijn DD3 zal nog heus wel gebruikt gaan worden. Maar de Memory Toy van Electro Harmonix is simpel, niet duur en heel erg analoog. En als ik de staatsloterij win koop ik wel een Roland Space Echo. Tot die tijd vermaak ik me uitstekend met de fijne analoge decay va de Memory Toy. Wie weet volgt ooit nog een upgrade naar de Memory Man Deluxe.

De grootste drukte lijkt voorbij. Ik heb deze week stelselmatig te weinig geslapen en dat begint zich nu te wreken. Nog wel een enorme stapel nakijkwerk te doen. En het doorgeven van punten is bij ons op school ook een specifieke wetenschap. Dat kan namelijk op heel veel verschillende manieren fout gaan.

En omdat ik kaartjes heb voor eels in augustus (Joepie!) en ik wel wat fris gevoel kan gebruiken:

Steve Albini heeft altijd gelijk

1) Steve Albini heeft altijd gelijk.
2) Zo niet, zie 1)



Overigens kan de man ook wel goed een zeikerd uit het publiek wegzetten:

En hard rocken met Shellac dus.

Douglas Coupland

De eindspurt is in volle gang. Veel avonden van huis en die avonden dat ik thuis ben gaan op aan nakijkwerk en het in elkaar flansen van examens en toetsen. En soms zit ik op mijn luie reet te niksen. Af en toe. En dan lees ik J-Pod van Douglas Coupland. Soms vergeet je gewoon hoe goed hij is. Zo goed is ie.

Sinds een paar weken hebben we naast de Volkskrant ook het NRC als huiskrant. They made me an offer I couldn't refuse. Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd voor een 2e krant, maar de luxe van een extra hoeveelheid dode bomen door de brievenbus is overweldigend.

Vorige week heb ik mijn producers-debuut gemaakt. Je weet: muzikanten die producer willen worden zijn net als voetballers die trainer willen worden: te oud, te traag en te stram om nog goed mee te kunnen maar ze willen nog o zo graag op het gras staan. De muziek van Erica is vooral akoestisch en heeft een hoog Joni Mitchell-gehalte. De opnames van 2 liedjes gingen voorspoedig en nu is het aan mij om er een mooi geheel van te bakken. Ik maak een smaakvolle singersongwritermix en ben bezig met een Flaming Lips weirdo-versie. ik hoef toch niet uit te spellen welke versie ik prefereer?

Dag Lola

Een van onze poezen is zaterdag aangereden. Hij was al stijf toen we hem vonden aan het eind van de dag. Hij heette Lola en was een paar dagen niet helemaal fit. In de natuur en ook in de jungle die het verkeer is, wordt dat keihard afgestraft. R. in tranen en papa probeerde zich groot te houden, wat maar ten dele lukte. Ik heb Lola begraven in de tuin achter de perenboom. Hij is net geen 2 jaar oud geworden. Er zijn ergere dingen in de wereld maar alle geprojecteerde liefde van zo'n kat betaald zich driewerf uit in verdriet. Poezenzus Charlie loopt wat verloren rond. Klein verdriet is ook verdriet.

Mijn router dreigt ook de geest te geven. Soms wel internet, vaak niet. Bij Ziggo is alles OK (zeggen ze) en als ik een computer rechtstreeks op 't modem aansluit is er niks aan de hand. Afijn, nu dus online, over een half uur niet meer misschien.

We maken ons klaar voor de eindsprint richting zomer: eind-, overgangs- en toelatingsexamens houden me nog wel een week of 6 bezig.Door alle drukte lukt het me maar niet om het hoofd leeg genoeg te krijgen om een paar coherente zinnen achter elkaar te zetten die eventueel een liedtekst kunnen gaan vormen. Niet eens een zondagschrijver.

Dio

Ronnie James Dio is niet meer. Nu sta ik niet bekend als 's werelds grootste Deep Purple fan, maar de man was wel iemand. Dio was echt een Zanger. Met een hoofdletter. Er zit een mooie scene in de fijne metal-documentaire A Headbangers Journey, waarin Dio de herkomst van het "metal-handgebaar" oftewel Het Teken van de Geit oftewel The Horned One.


Ergens op een 8mm filmpje loop ik in 1974/75 rond met op de achtergrond de tv waarop "Love Is All" van Roger Glover te zien is. Of het nu door dat filmpje komt (waarschijnlijk wel, want ons geheugen is verre van betrouwbaar) weet ik niet meer, de muziek (dikke Beatle-rip: kom er in Tal!)en de videoclip hebben op mij een enorme indruk gemaakt. Ik moet toen een jaar of 4 zijn geweest. Heel lang heb ik gedacht dat het Glover zelf was die zong. Waarbij ik altijd dacht: Jeezus, als je zelf zo goed kan zingen, waarom doe je dat dan niet bij Deep Purple? Het bleek dus Ronnie James Dio himself te zijn, die het liedje he-le-maal aan stukken zingt.

Gribus en liedjes

Terwijl de rotzooi, gribus en bergen vuilniszakken oprukken tot in onze buitenwijk (onze vuilniszakken staan opgestapeld in de schuur), de lente nog steeds op zich laat wachten, ik met hemelvaartsdag op een puik stukje migraine (do the migraine!) getrakteerd werd, vordert het werk aan de nieuwe liedjes langzaam maar gestaag.

Beste voorbeeld van voortschrijdend inzicht: een paar avonden spenderen aan partijtjes en geluidjes erbij knutselen om er na heel veel gepiel er achter te komen dat er juist wat vanaf moest. Zo simpel is het vaak.

Overigens: de staking is voorbij en U. wordt weer schoon. Hopelijk gaan morgen de vuilniszakken in de straat leeg. Van Nu.nl:

UTRECHT - De vuilnismannen in Utrecht zijn zaterdagmiddag rond vijf uur weer aan het opruimen gegaan in de binnenstad. In de stad heeft zich de afgelopen weken een stapel vuilnis opgestapeld, omdat de reinigers staakten voor een betere cao.

Ik zit een een 90s timewarpdinges. Bob Mould is een baas. Gouden melodieen onder een laag pokkeherrie. Beter geproduceerd dan Husker Du en dus meer pop. Ontzettend lekker om mee te bleren.

Krakende Mysteries

De afgelopen weken gefascineerd geraakt door The Conet Project, dankzij een artikel uit de Washington Post. AM radiostations die geheime boodschappen voor spionnen uitzenden. Ontstaan in de Koude Oorlog en vanwege de analoge eenvoud en onopspoorbaarheid gaat het tot op de dag van vandaag door. Waarschijnlijk ook bij u in de buurt. Er is een mooie 4 CD Best Of vol krakende mysterieuze boodschappen. Of gratis en officieel te downloaden.



Wilco hebben hun album Yankee Hotel Foxtrot naar 1 van de Conet-tracks vernoemd. YHF duikt op aan het eind van Poor Places: