Geen Toerist #3: Traag Stapelen

begin van een liedje

Terwijl andere mensen zich ook druk maken om Geen Toerist Meer (elke keer weer een verrassing dat het leuker is als je niet alles zelf hoeft te doen) en er baspartijen, koortjes, gitaarsoli en pedalsteelpartijen worden ingevlogen uit alle uithoeken van het land, ben ik zelf de aloude methode van 2-stappen-vooruit-en-1-terug aan het beproeven. Tijdens het inzingen van de guidevocals van Ik Maak Nooit Meer Iets Mee bijvoorbeeld kwam ik erachter dat er a) niet genoeg tekst was en b) dat wat ik had voor verbetering vatbaar was.

Een langzaam en langdurig opnameproces, zoals ik dat altijd beleef, is vaak grillig van opbouw. Je legt iets weg, komt er pas weer 2 weken later aan toe en blijkt ineens een andere mening te hebben gevormd. Mijn studioproces is doorgaans een trage opeenstapeling van inzichten. Een schrijver schrijft ook niet een boek in een ruk van eerste tot laatste pagina. Daar komen vele revisies en revisies van de revisies bij kijken. Elke keer neem ik me voor om nu eens snel vanuit de heup te schieten en die liedjes er in een paar weken op te kwakken, maar elke keer haalt de tijd me in. Ik stel zo af en toe een deadline, die doorgaans alleen voor de vorm lijkt.

2 keer 10 snaren is beter

Na het samenwerken met Antal op de vorige plaat Made is voor mij de volgende stap meer mensen te vragen mee te doen. Aan de ene kant heel erg inspirerend en aan de andere kant ook verwarrend. Je geeft iemand de ruimte om iets met je liedje te doen, zal je net zien dat ze er andere ideeën op na houden. Soms gaat je liedje een heel andere kant op. En soms overtreft het je stoutste verwachtingen. Zoals dus Jan van Bijnen, waar ik mee in mijn eerste bandje zat zo'n 30 jaar geleden, muzikale alleskunner die een heerlijk romige pedalsteel serveerde over mijn vertaling van Wichita Lineman. Man, man, daar is waar de magie zit.

Nog even en het samenwerken bevalt me zo goed dat ik voor de volgende plaat met een bandje in de studio zit. In 2 weken erop geknald. Eerst maar eens kijken waar deze omslachtige heen-en-weer methode ons gaat brengen. En ja, het gaat traag. Trager dan ik zou willen en trager dan ik dacht. Altijd trager dan ik dacht. De voordelen van geen deadline hebben.

Op En Rennend

gratis saturatie = fijn

Het lijkt erop dat mijn plakband-en-vliegertouw-studiootje weer naar behoren draait. Ik heb een groot deel van mijn plugins moeten herinstalleren maar dat gaf me mooi de gelegenheid om een hoop zooi weg te gooien. Plugins, freeware, gekraakt of zelfs gekocht, die alleen maar schijfruimte innamen en nooit werden gebruikt zijn verdwenen. Het is er overzichtelijker van geworden. Je hoort wel eens van studiogasten die al hun platen met 1 compressor, EQ, galm, preamp maken. Ik zou graag zo'n gast zijn. Zo'n gast ben ik nog niet. Zelfs na jaren muziek opnemen op de computer (eerst in Cubase en nu al weer 5 jaar in Logic) en eindeloos plug-innetjes checken (een man moet toch een hobby hebben) is minder nog steeds niet meer.

Hoewel ik met het klimmen der jaren wel degelijk efficienter met mijn tijd lijk om te gaan, val ik zo nu en dan nog steeds in de val van een nieuwe plug-in "testen". Ik noem het testen maar het komt er op neer dat ik de halve avond besteedt aan het klikken van alle functies en opties en wat al niet. Inspiratie verlaat doorgaans gillend het pand op dat soort avonden. 

Tony Banks omstreeks Abacab

Ik ben niet zo'n purist die zegt dat alleen analoge gear het tofst is. Met mijn muziek maakt het niet zoveel uit waar het lawaai uitkomt. En of het nu analoog of digitaal is, je wilt altijd wat je niet hebt. Ik heb een Juno 160, maar ik wil eigenlijk een Juno 60. Ik heb een Fender Rhodes Mark II, maar om mee te tellen moet je eigenlijk een Wurlitzer hebben. Het ziet er naar uit dat ik al die jaren net de verkeerde spullen heb verzameld, net niet de coole shit. Ik heb mezelf opgescheept met de lullige nerd-shit. Daar ligt dus dat chronisch gebrek aan wereldhits aan.

Mijn laatste aanwinst is de Prophet V van Arturia, gemodelleerd naar de Prophet 5 van Sequential Circuits. Mocht u zich afvragen waar al die jaren '80 pads opeens vandaan komen. Ik ben altijd een groot fan van Genesis-toetsenist Tony Banks geweest. Ook zo'n man die met de net-niet-coole apparaten wist te omringen.

Hoe Moeilijk Kan Het Zijn

Ik was lekker bezig de afgelopen tijd. De arrangementen en opnames van de liedjes kregen langzaam volgens het 2-stappen-vooruit-1-stap-terug procede. Maar naarmate er meer sporen gebruikt werden, namen de vage technische problemen ook toe. Logic 9 werd traag als dikke poep. Maar ook met maar twee sporen werd er flink gehaperd. Ik heb zelden zoveel strandballen voorbij zien komen. Wat een doffe ellende. Weg momentum. En zo bleek dus na wat speurwerk dat OSX Yosemite niks lust van Logic 9. Lekker professioneel ook. En tot zover de pijnloze upgrades van Apple.

Afijn.

Downgraden met die hap. Helaas werkte Time Machine niet van Yosemite naar Mavericks en daarom met de hand de rommel overgezet. Ik geloof dat de boel weer een beetje op gang komt. Ook wel weer goed ergens, want een hoop overbodige plugins zijn bij het grofvuil gezet. Afgezien van deze ellende (waar ik jullie graag mee lastig val) loopt de EP op rolletjes. Er is inmiddels een soort van tracklist, die wellicht weer gaat veranderen. En ik heb een goed plan om eens fatsoenlijk analoge tape te gaan gebruiken. Met dank aan een mannetje dat ik in Vleuten heb opgesnord. Waarover later meer.

Een Nieuw Geluid

album art? Tjek!

Het nieuwe jaar is al weer een dag of wat onderweg en een van de goede voornemens die hoe dan ook gebroken gaat worden, is het nieuwe leven inblazen in het weblog. Want er wordt hard gewerkt aan de opvolger van "Made". De liedjes zijn geschreven en worden stukje bij beetje opgenomen op zolder. Hier en daar komt iemand langs met een muzikale bijdrage aan de feestvreugde. De plannen reiken vooralsnog niet verder dan de mooiste liedjes van dit moment zo fijn mogelijk opnemen. Ik ben blij met wat het gaat worden en krijg zo langzamerhand een idee van waar het naar toe moet met die liedjes van Belker. Het is in ieder geval fijn te merken dat het ergens naar toe gaat. Ik noem het geen vooruitgang, want Om David Byrne aan te halen: 

“Presuming that there is such a thing as ‘progress’ when it comes to music is typical of the high self-regard of those who live in the present.

It is a myth. Creativity doesn’t ‘improve'.”

Ik probeer een combinatie te vinden van dingen die in het verleden goed werkten en de noodzaak mijzelf niet te gaan herhalen. Delicate balans.  Het zal deze keer een EP met 6 liedjes worden, met natuurlijk een instrumentale inleiding en een vertaling van een bonafide klassieker. Dat werkte de vorige keer ook wel lekker. Voorts probeer ik heul hard de boel niet te 'overdenken'. Openstaan voor het toeval en niet precies weten waar je naar toe gaat. Een beetje gericht aanklooien dus. En soms ongericht. Ik heb 

deze is nog wel echt kuntrie

De opvolger van "Geen Toerist Meer" (je moet dat soort dingen altijd ruim vantevoren plannen) zal wat meer richting harde gitaren gaan. Denk ik. Minder kuntrie en meer Big Star. Powerpop, als u dat wat zegt. Maar eerst maar eens deze modderfakker de wereld in! Hou het weblog in de gaten voor meer sterke verhalen en updates.

icons

Blest from de Pest

De afgelopen weken stonden in het teken van het verleden. Meer nog dan anders, want laat ik maar meteen toegeven dat ik geneigd ben mij schurend aan wat is geweest, door het leven sla. Nostalgie is als koriander, het is al snel te veel. In afgemeten doses is nostalgie voor mij een inspiratiebron, zeker nu de 40 is gepasseerd. Vroeger was alles zeker niet beter maar je vroeger maakt je wel tot wie je nu bent. Goedschiks en kwaadschiks.

Reünie 1

Mijn 5 oud-huisgenoten van de A'damsestraatweg kwamen de vinex bezoeken. We zien elkaar 1 keer per jaar, met wat geluk, en eten dan om de beurt bij iemand. Meestal in een nieuw huis, want om de 6 jaar is er wel weer eens iemand verhuisd. Na alle jaren doen we nog steeds in studentenstijl iedereen-brengt-wat-te-eten-mee. Going Dutch, zeg maar. Tussen de hapjes en wijn (nooit meer bier, dat is wel veranderd) maken we om de beurt de balans op van het afgelopen jaar. Sommigen hebben steevast Grote Verhalen met Verrassende Wendingen, bij anderen kabbelt het leven met werk en liefde, of zonder werk en liefde, rustig verder. Huisgenoten-zijn is een rare relatie. Met andere oud-huisgenoten deel je lief en leed zolang je onder een dak woont, om na verhuizing elkaar in de stad tegen te komen en helemaal uitgeluld te zijn. Met de club van de Straatweg blijven we elkaar wat te vertellen te hebben.

Reünie 2

Een paar weken later was het reünie van mijn oude middelbare school, het OLV in Breda. De school bestaat 90 jaar en net als 5 jaar geleden werd er aan dat lustrum een dikke feestweek gewijd. Met de reünie als slotstuk op zaterdag. Kijken wie er dikker en kaler is geworden. Het gekke is dat je als 42-jarige man over de drempel stapt om te veranderen in je 17-jarige vroegere zelf. Althans, het beeld van je vroegere zelf. En je ziet voor je ogen ook je klasgenoten veranderen, jonger worden. Ik had van tevoren al contact gehad met een aantal mensen, vrienden die ik na de middelbare school ben blijven zien. En ook na de buluitreikingen, banen, trouwerijen, kinderen is het contact met horten en stoten en overvolle agenda's gebleven.

Toch ook en vooral staan praten met mensen die ik al in geen jaren (16 jaar? Niets veranderd.) had gezien. Als een school 90 jaar oud is zijn er een hoop oudleerlingen. Met de nadruk op oud. Wij, van de lichting 1989/1990, bleken dus al ouwe hap te zijn. Wat mij opviel dat de sfeer in de oude gymzaal "Brabants" was. Ik kan het als inmiddels Utrechter niet anders omschrijven: druk, gezellig, oorverdovend. Slechts een paar van mijn klasgenoten wonen nog in Breda, maar iedereen haakte gewoon aan.

Overigens kent het OLV een lange traditie van nestwarmte. Veel oudleerlingen worden zelf docent (40-jarig jubileum waar vind je dat nog?), of hun kinderen gaan naar dezelfde school om met een beetje geluk les te krijgen van dezelfde leraren.

Na de gymzaal gingen we eten met een clubje van 10 man/vrouw. Op de Grote Markt. Was erg tof. Iemand zei: "Zeg, 5 jaar geleden zaten we hier toch ook?" Iemand anders: "Ja, toen zaten we ook aan deze tafel." Nogmaals, ik doe het goed op nostalgie.

Reünie 3

Afgelopen zaterdag in U. gaan eten met een paar jaargenoten van Muziekwetenschap. Dat was wat spannender want ondanks sporadisch contact met enkelen was dit een groot hoe-gaat-het-nu-met-jou-eigenlijk? Een eigen vertaalbureau/zangeres, een programmachef bij Talpa/zanger, een muziekschooldirecteur/arrangeur, een personeelsbeleid met leasebak/gitarist (en eindelijk rijbewijs!) en ik dan als docent/rockgod. Ondanks het onvermijdelijke plenaire bijpraten pakten we de draad gewoon op alsof we gisteren nog college hadden gehad. Ik was de enige die in U. was blijven plakken, anderen liepen naar het restaurant alsof ze Utrecht voor het eerst zagen.

Overigens kwam deze reünie geheel via Feesboek tot stand, het bewijs dat dat sociale medium volstrekt niet meet hip, hot en happening is. Hopelijk de start van een jaarlijkse traditie. Had ik al gezegd dat ik het goed doe op nostalgie?