BelkerBlog

Bron - Broen - The Bridge - de Brug

2012-01-23T09:57:00.000+01:00

Enige tijd geleden zat er bij de Volkskrant een DVD'tje met de 1e aflevering van de nieuwste Scandinavische thriller The Bridge. Waarbij ik nog dacht: "Alweer een nieuwe thriller uit Het Noorden? Is dat niet wat teveel allemaal?" En - kapotgemarketingt als ik ben - ook: "Dan moet ik zeker die hele serie daar bij de VK gaan kopen? Daar trappen wij niet in!" Ik heb me door het eerste seizoen van Wallander heengeworsteld, veel zuchten en steunen, veel in de verte staren en dan is de moord opgelost. Ik val niet snel in slaap tijdens een film of serie, maar ik heb zelden een Wallander in 1 ruk uitgekeken.

Afijn, er was niks op tv, zoals zo vaak en het DVD'tje lag voor het grijpen. Een uur later was ik die hele serie aan het bestellen op de VKshop. Want erg spannend, waarbij spannend vooral omschreven dient te worden als WAAAAAAHHH! En grappig, vooral de verschillen tussen de Denen en de Zweden. Karakters die geloofwaardig zijn (kom daar maar eens om in de gemiddelde CSI-aflevering). De Oresundbrug tussen die twee landen speelt een grote rol in het verhaal. Ook een vondst: een vrouwelijke rechercheur met een autistische tic.

De serie heeft ons zo gegrepen dat we aan het kijken zijn om met de zomervakantie naar Zweden te reizen. Over de Oresundbrug natuurlijk, dat spreekt.

IWDRM & SOPA/PIPA

2012-01-20T21:33:00.000+01:00

If We Don't, Remember Me
(een quote uit "Kiss Me Deadly" uit 1955
Christina Bailey:Get me to that bus stop and forget you ever saw me. If we don't make it to the bus stop...
Mike Hammer:We will.
Christina Bailey:If we don't, remember me.)

is een fijne website waar allerhande bewegende filmstills staan. Het werkt vooral als de beweging heel subtiel is. Dat je denkt: Zie ik dat nou goed? Of als het beeld een hele tijd stilstaat om plotsklaps tot leven te komen. Zoals Jack Nicholson hier in "The Shining". Erg creepy toch? De selectie van de films is vlekkeloos. "Fargo", "The Big Lebowski", "A Clockwork Orange", "... Steve Zissou", "Eraserhead", "Amelie", allemaal favorieteen hier @BelkerHQ.

Of, ubercreepy, Tilda Swinton in "Orlando".

Hier nog meer fun met films. Met dank aan Retecool. Als je bedenkt wat een klereklus dit moet zijn geweest. Vind maar eens al die woorden uit al die films.

Hello from ant1mat3rie on Vimeo.

Dit fijne delen (delen is altijd goed) en remixen zal een stuk moeilijker worden als de SOPA en PIPA bill worden aangenomen in de Amerikaanse senaat. The Oatmeal gaat ook 24 uur op zwart en legt uit waarom:

En Clay Shirky maakt een sterk punt in zijn TED-praatje, want "From now on you're guilty until proven innocent..."

Belker binnenkort in stereo

2012-01-09T21:17:00.000+01:00

Een mens kan niet alles en zeker niet als het geld kost en dus is de ruimte die ik gemakshalve "studio" noem nogal - om het maar eens in goed Nederlands te zeggen - underwhelming voor de gemiddelde gearhead.

Veel ouwe zooi, en dan zeker niet in de vintage zin van het woord, wat budgetspul en een paar toevalstreffers uit de categorie: Betaalbare-Dingskes-Die-Hun-Geld-Dubbel-En Dwars-Waard-Zijn. En zo heb ik door de jaren heen iets werkbaars bij elkaar ge-Frankensteind. Je zou kunnen zeggen: dat is mijn persoonlijke sound. De Kracht van Eenvoud, of iets dergelijks. Waarschijnlijk is het gewoon praktisch (kinderen die willen eten, vrouw die een dak boven haar hoofd wil, dat soort details).

Overigens gaat de zolderstudio dit komend voorjaar drastisch en dramatisch onder handen worden genomen. Maar dat is voor later. Voor nu kan ik melden dat afgelopen vrijdag de post mijn 2 nieuwe microfoons kwam brengen. Dat had nog wat voeten in aarde want, de €17,45 aan inklaringsafzetterij kon alleen maar gepast betaald worden onder rembours en natuurlijk niet pinnen, dat zou te makkelijk zijn. Afijn, het Californische KarmaMics uit San Jose (West Coast! Geen Chinees broddelwerk) kwam door met 2 gematchte kleinmembraan mics genaamd Silver Bullet. Ze zijn inderdaad iets groter dan een kogel. En het doosje waar ze in zaten was klein. En toen ik ze uitpakte waren de mics nog kleiner. Zo klein dat ik in eerste instantie dacht dat een een kat uit de spreekwoordelijke zak zou gaan kruipen.

Ze zien er uit alsof je ze op je walkman moet klikken. Niet echt geruststellend. Mee naar boven genomen en samen met dochterlief een fijn stukje free jazz in elkaar gezet. In stereo, want matched. Terugluisteren, heen en weer schuiven met de standaards, free jazz opnemen, terugluisteren etc. Eindoordeel: goed en waarschijnlijk heel goed in de toekomst. Redelijk recht klankbeeld met een klein dipje rond de 2kHz. Zei iemand daar Oude School? Wat ik tot slot nog niet had gemeld is de bizar lage prijs: $34,99 voor de 2, inclusief mini microfoonhouders. Daar kunt u zich dus een buil aan vallen. Ze hebben nog meer mics, duurder en misschien wel nog vetter. Een ribbonmic wellicht?

Verwacht voor de komende tijd veel fraai in stereo (als ik maar terug hoef te komen op mijn Mono Is King mantra) opgenomen muziek. Nu gaat natuurlijk blijken dat mijn "studio" akoestisch een derriehol is. Afijn, het is maar goed dat dat binnenkort onderhanden genomen gaat worden.

The Science Of Movie Posters

2012-01-06T20:11:00.003+01:00

Een oog? Dichtbij? Dat moet wel horror wezen.

Filmposters maken is, net als filmtrailers, een vrij exacte wetenschap. Zeker in Hollywood zijn er een hoop ongeschreven regels. Zo proberen de grote studio's de juiste demografie aan te spreken en vanzelfsprekend de winst te maximaliseren. Blijkt dat al die posters onderling inwisselbaar zijn. Actiefilm? Poster zus. Comedy? Poster zo. Poster by numbers, kortom. Op Oh No They Didn't staat een overtuigend overzicht.


Zwevende hoofden boven een strand met kleine mensjes onderaan? Drama!


Vrouwenbenen? Altijd +1 bij mij. Meestal geen favoriet bij de critici deze films.

MADE Sessie #7

2012-01-05T21:32:00.002+01:00

Terugrijdend naar huis, langs winderige wegen, dacht ik dat we vandaag niet zo veel hadden gedaan, Antal en ik. We hebben vooral teruggeluisterd naar en bediscussieerd wat er al was opgenomen en bedacht wat er nog moet gebeuren. Tal heeft tussen 10.000 midi-grooves gezocht naar net die ene en natuurlijk niet gevonden. Volgens de strenge studiobaas zitten we op 80% voordat we kunnen gaan mixen. Dat denk ik ook, hoewel de laatste 20% rechtevenredig meer werk zal blijken te zijn. Ter inspiratie begonnen we de dag met koffie en een aantal klassieke multitracks (Marvin Gaye, Queen, Beatles).

Na het avondeten liep ik de dag nog eens na en kwam tot de voorzichtige conclusie dat we goed bezig zijn. De EP krijgt langzaamaan vorm en inhoud. Vijf liedjes staan dus in de steigers, de een wat steviger dan de andere, en ik heb nog twee liedjes er bij geschreven die de cirkel moeten rondbreien.

Het materiaal was allemaal sterker dan ik mij herinnerde, altijd fijn voor een songschrijver om dat te merken.

Ons eerste plan in juni, 8 quasi lo-fi Dylaneske sessies inclusief mixen wham-bam-thankyouma'am en wegwezen, hebben we inmiddels losgelaten. Het gaat langzamer dan we willen, maar haastige spoed etc. De liedjes worden er wel beter van. Belangrijkste is dat we weer uitzicht op iets goeds hebben en momentum dat we vast proberen te houden.

Generatiekloven

2012-01-02T11:45:00.000+01:00

Fijne bijlage in de Volkskrant over Generatie X (wij dus) en Generatie Y (jullie dus). Natuurlijk is het spreken over generaties per definitie generaliserend, maar ik merk wel degelijk veel verschillen tussen X en Y. Misschien is wel het grootste verschil dan X is opgegroeid in Koude Oorlog van de jaren 80. Ik merkte dat laatst toen ik de popmuziek van de vroege jaren tachtig behandelde in college. Het idee van een atoombom die boven ons hoofd hing stond erg ver af van mijn studenten.Op mijn beurt snap ik weer niks van de faalangst onder mijn studenten, terwijl ze, mede dankzij de zegeningen van de internets, alles onder handbereik hebben. Teveel keus slaat lam, denk ik.

Wij waren in onze studententijd vooral bezig ironisch afstandelijk te zijn. Lees het werk van Douglas Coupland er maar op na (ik heb daar al eerder over bericht op dit blog). De jongste generatie wil graag geëngageerd zijn maar het vooral goed doen. Ik zie meer oprechtheid en idealen dan in mijn jonge jaren en tegelijk ook meer stress om de juiste keuzes te maken.

Ik weet niet hoe de Y-ers (20-ers) tegen ons X-ers (40-ers, net te jong om hun ouders te zijn) aankijken. Misschien wel zoals wij tegen de Babyboomers aankijken: "Ga toch eens weg!" De X-ers draaien op voor de nog intacte pensioenen van de Boomers en zijn het niet de oude knarren die een haperend economisch systeem hebben opgezet?

Best Of 2011

2011-12-30T14:04:00.002+01:00

Lijstjes, altijd fijn. En dan vooral eindeloos discussiëren over wie waarom op welke plaats. Top 10's maken het leven overzichtelijk, ja, geven het leven zin zou je kunnen zeggen. Lees "High Fidelity" van Nick Hornby er maar op na. Waar hebben we afgelopen jaar het meest van genoten danwel het meest naar geluisterd? Als ik mijn Last.fm mag geloven heb ik vooral veel usual suspects zitten luisteren: Beatles, XTC, eels, Sparklehorse, Ome Neil. En een stortvloed aan losse dingskes. Nieuw spul dat, dankzij Spotify, makkelijk onder oorbereik ligt. Maar veel dat ook weer het andere oor uitvliegt.Dus, voor wat het waard is, mijn nauwelijks vaststaande Top 10 van 2011, de stand van vandaag:

1. Tot Ziens, Justine Keller - Spinvis
2. Oasem - I Am Oak
3. Build A Rocket Boys! - Elbow
4. Ryan Adams - Fire & Ashes
5. The Whole Love - Wilco
6. Gentle Spirit - Jonathan Wilson
7. The Harrow and The Harvest - Gillian Welch
8. King Of Limbs - Radiohead
9. Hurry Up, We're Dreaming - M83
10. De Laatste Pionier - Harold K

Met eervolle vermelding voor Morgen van De Testpiloten voor de plaat die ik het meest in wording heb horen komen. Fascinerende reis.

Buiten de boot, omdat er maar 10 plaatsen in een Top 10 gaan:
Dualism - Textures
Bad As Me - Tom Waits
El Camino - The Black Keys
D - White Denim
Helplessness Blues - Fleet Foxes
50 Words For Snow - Kate Bush
Scratch My Back - Peter Gabriel

Qua reissues:
The Fame Studios Story 1963-1971 - VA (Ace Records)
Achtung Baby - U2
Smile - The Beach Boys

[na 15 minuten prutsen met de lay-out wordt het niet beter dan dit]

Killshot En Andere Stukken

2011-12-08T17:25:00.001+01:00

Op aanraden van Bart Chabot ben ik begonnen aan mijn eerste Elmore Leonard, en Martin Bril adviseerde Killshot als de beste van de vele boeken die Leonard geschreven heeft. Via abebooks.com een tweedehansje besteld voor alles bij elkaar 3,5 pond (5 eypo?) Ben nu halverwege en zit er helemaal in. Pulp met niveau, of zoiets. Economisch geschreven en het verhaal loopt door zonder jachtig te zijn. Er blijkt ook een verfilming van te bestaan met Mickey Rourke uit 2009, maar die mag ik pas zien van mezelf als het boek uit is. Morgen dus waarschijnlijk. Fijn dat ik er nu achter kom, heb ik die verbouwde kop de rest van het verhaal in mijn hoofd.

De laatste weken van het jaar zijn ingegaan. Sommige dingen zijn hopeloos blijven liggen (Ha Tal!), andere dingen slokken meer tijd op dan gewenst (planning tentamens en nakijkwerk iemand?), en het stapelen van leermomenten met Logic is vermakelijk maar niet efficiënt. Hier en daar een zinnetje, een frase, een idee voor een nieuw liedje, een idee voor bij een liedje-in-aanbouw. Snel gaat het niet, toch gaat het vooruit.

Mijn fijne mini Akai keyboardje heeft de geest gegeven (probeer nog steeds de mini-usbpoort te "repareren") en mijn Duet interface heeft geen MIDI in, dus werd het zoeken naar een USB keyboard. Start maar op die Marktplaats! Een M-Audio Oxygen 49, met toeters en bellen en knoppen en faders. Mint condition, opgehaald in Woerden voor maar 75 eypo. Koopje!

De Oxygen doet het goed in mijn invaltoetsenistenbeurt. Ik speel deze maand voor een keer mee met de band van mijn achterbuurman. Covers, jawel, daar voelen wij ons niets te groot voor. Macbook mee, interface en keyboard, want mijn Roland D10 kon echt niet meer. Wel lekker gedateerde jarentachtiggeluidjes, maar niet voor in een bandje dan Love Rears Its Ugly Head en Hard To Handle wil spelen.

Oh ja, de merchandise is gearriveerd! Cliffhanger voor morgen.

De Canvasconnectie

2011-11-21T10:26:00.001+01:00

Afgelopen zondag een mooi half uur Spinvis in het programma "De Canvasconnectie". Erik de Jong bladert daarin langs mooie beelden en geluiden die de wereld van Spinvis vormen. Onder andere Mark Ryden, Wilco, Francois Schuiten, Little Nemo en meer. We kregen ook een inkijkje in de studio van Spinvis. Hij zit net als wij gewoon te prutten en te pielen en kijkt wat werkt. Anders is wel dat hij in Studio 150 de boel laat oppoetsen langs vette analoge sjit. Dat hebben wij dan niet. Althans, nog niet. Jammer dat je de trailer (of de hele uitzending!) niet kan embedden via video.canvas.be. Wordt zaterdag de 26e herhaald.

Mocht ik nog een speaker simulator nodig hebben, dan wordt het wellicht deze. RogerThat maakt goede spullen. Phil Tilli is al fan. Meer aansporing niet nodig, dacht ik zo.

Leermoment #3

2011-11-15T09:57:00.001+01:00

Het is volgens mij nog nooit voorgekomen dat ik een optreden heb moeten afzeggen. Niet dat ik 3 keer per week op de planken sta, maar toch. Voor alles is een eerste keer. Afgelopen zondag stond ik op de rol om bij politiek café Spraakvermaak acte de presence te geven en redde het niet om daar te verschijnen. Migraine. A bad modderfokker deze keer. Dus terwijl ik de hele dag koortsig en koud in bed lag, namen De Testpiloten de honneurs waar. Waarvoor dank. Ik zal er geen gewoonte van maken.

Grunberg laat niets los

2011-11-09T20:14:00.002+01:00

Gisteren met grote ogen naar de documentaire "Heb je nog vrienden?" zitten kijken. Arnon Grunberg, zelfde bouwjaar als ik. Ik heb hem ooit geïnterviewd toen we beiden nog onbekend waren. Groot schrijver, gemankeerd mens. De ware Grunberg is nog niet opgestaan en zal dat waarschijnlijk ook nooit gaan doen. Hij kijkt wel uit. Fascinerende televisie.

Bekijk de video in andere formaten.

Things That Make You Go Hhmm?

2011-11-09T13:43:00.001+01:00

Joechei! Het 200e bericht! Champagne! Slingers! Taart!

Dingen die je wel eens hoort en waarvan je denkt: "WTF?!"Allereerst, Jono McCleery met een fijn liedje "Tomorrow" dat geen spannende melodie heeft maar waarvan het ritme de boel fris houdt. Tel u even mee? Ik ben er nog niet uit, ik denk 6 om 4 maar ik ga dat daags bij een echte drummer tjekken. Suggesties zijn welkom.
En dan, vanuit het altijd interessante Berklee een paar gasten die zich beter zouden concentreren op hun volgende theorietentamen en een betere bandnaam zouden moeten verzinnen. Pinn Panelle doet Skrillex. Best wel goed. Berklee, jeweetzelluf. Wobblen met bas en gitaar. Dubstep. Dus.
En het kan niet allemaal goud zijn wat blinkt. Mick Jagger die verloren ronddwaalt in een reggae-dingske. Joss Stone klinkt ook al niet op haar plaats. De combinatie maakt het er niet beter op. Superheavy heet het. Dave Stewart is ook van de partij. De vraag die rest: "Waarom in Godesnaam?!"

Leermomentje #1

2011-11-07T08:00:00.000+01:00

Omdat ik supporter ben van Excelsior Recordings, viel de nieuwe Spinvis op de deurmat. Ik weet nog dat ik voor het eerst "Ronnie Gaat Naar Huis" hoorde, van zijn debuut 10 jaar geleden. En dat dat me helemaal vloerde. Ik was druk bezig met de liedjes van mijn debuutalbum en kan me nog goed herinneren dat ik dacht: Iemand is me voor geweest. NL-talige rammelende samplepop had mijn ding moeten zijn, net als dat platencontract bij Excelsior, mijn favoriete platenmaatschappij ooit ever.
Excelsior was het label achter Daryll-Ann (net als Belker een personage uit Hill Street Blues), Johan en Caesar - we hebben het hier over het midden van de jaren '90 - en ik was fan. Bands die echt hebben betekend voor de NL popmuziek. Excelsior was en is nog steeds een kwaliteitskeurmerk.
Spinvis had mijn plan gestolen, en om het nog erger te maken waren zijn liedjes zo veel genialer dan wat ik uitkraamde in die tijd. Groot voorbeeld, inspiratiebron en benchmark. En bron van irritatie.
Nu is er dan "Tot ziens, Justine Keller". De verrassing is weg, de kwaliteit is onverminderd hoog. Erik de Jong krijgt het weer voor elkaar om mij te verbazen en te inspireren. Superliedjes. Met een groot verschil met 10 jaar geleden. Nu denk ik dat ik wel bij kan blijven. Ja, dat is pretentie. Ja, dat is ambitie.

Leermomentje #2

2011-11-06T00:30:00.002+01:00

Een van de belangrijkste regels van optreden is dat je het publiek nooit deelgenoot moet maken van alles wat er mis is gegaan. "Ik ben een beetje verkouden, dus ik hoop maar dat mijn stem het houdt." Dat soort onzin. Niemand zit daarop te wachten en het werkt contraproductief, het publiek zal alleen maar gespitst zijn op wat er dan wel niet mis is met die stem. Zelfde met technische problemen. De geluidsman en plein public verrot schelden is niet alleen niet aardig en onprofessioneel, de goede man zal een volgende keer minder hard voor je gaan lopen. Kortom, de show must go on. Al staat de hele boel in de hens, stort het dak in, nemen zombies de stad over, niet zeiken en speuluh met die hap!Gisteravond speelde Ryan Adams in het Chasse Theater in Breda. Ik was op het laatste moment daar verzeild dankzij een paar studenten. Naast dat het een weergaloos concert was (en een lesje less is more, en een grote les Cliches Durven Gebruiken) trad Mr. Adams die eerste regel met voeten.Hij had een foute kipsalade gegeten en "was paying for it twice". In plaats van door te ploeteren, maakte hij er een hele show van. Getrut met gitaren, kabels, mondharmonica's, zuchten en steunen, getrut met de monitorman, the works. En ondertussen dus wel alles zuiver zingen en spelen en vol "in" de liedjes zitten. Bastard.En ik denk wel drie keer na voor ik ga zitten met een gitaar om een liedje te schrijven.

Wooby*) Allen

2011-10-29T22:00:00.002+02:00

Na een goede edoch intensieve werkweek, waarin een aantal ideeën in mijn lessen in goede aarde leken te vallen en waarin sommige studenten mij wisten te verrassen met hun oprechtheid, muzikaliteit en zelfs volwassenheid, zat ik met vrouwlief vrijdagavond in Springhaver. De kinderen zaten met longtime oppas Nelleke aan de poffertjes thuis.
Vrijdagavond, inkakavond. Na het lekkere eten (maaltijdsalade, zo erg was ik er aan toe) liepen we een rondje langs de grachten zodat ik een beetje bij mijn positieven kon komen. Zeikerd die ik ben, ben je eindelijk eens een avondje uit met je lief en dan ben je ziekjes, slapjes, moemoemoe. Dikke zeiksnor.
We zouden nog een film doen in Springhaver vanwege een paar bonnen en de keus was simpel: de nieuwe Woody Allen. Ik had gelezen dat de man weer in vorm is en ik ben fan. Door de jaren heen heb ik al zijn films gezien en hoewel de ene wat beter is dan de andere, weet hij me altijd aan het lachen te krijgen en staat hij dicht bij mijn eigen wereldbeeld. Ergens tussen ironische afstandelijkheid en passief pessimisme.
Toch zat ik een beetje te miepen: de film begint pas om kwart over negen, hoe laat zijn we wel niet thuis? We mochten niet voor het eind van The Voice of Holland thuiskomen van Roos en Nelleke die een Bonte Avond hadden gepland.
Afijn, ik zwichtte en was uiteindelijk blij toe. Woody Allen haalde me uit mijn lethargisch geklaag. Wat een fijne en toffe en goede film. Zelfs met Owen Wilson. Alles klopte en alle lijntjes werden met verve en humor rondgebreid. Zware aanrader, ook voor de lethargische klagers onder ons.

*) "Wooby Allen" is de verbastering die Kees van Kooten steevast gebruikt in Hedonia. Zijn vrouw Barbara gaat Wooby Allen interviewen en Kees is afwisselend jaloers dat zij wel en hij niet en jaloers en bang dat ze door Wooby verleid zal worden en hem gaat verlaten. Classic.

Generation X - the sequel

2011-10-24T09:54:00.000+02:00

Omdat je wat te lezen moet hebben op de maandagochtend. Generation X is what we are.

Generation X Is Sick of Your Bullshit
You're going to read this, and you're going to say, how is this about tech? I'm gonna head you off at that pass: This is a message from Internet, the generation that became the voice that set the tone for everything you love about the Net. And it's pissed. -Editor

Earlier generations have weathered recessions, of course; this stall we're in has the look of something nastier. Social Security and Medicare are going to be diminished, at best. Hours worked are up even as hiring staggers along: Blood from a stone looks to be the normal order of things "going forward," to borrow the business-speak. Economists are warning that even when the economy recuperates, full employment will be lower and growth will be slower-a sad little rhyme that adds up to something decidedly unpoetic. A majority of Americans say, for the first time ever, that this generation will not be better off than its parents. —New York Magazine

Generation X is sick of your bullshit.The first generation to do worse than its parents? Please. Been there. Generation X was told that so many times that it can't even read those words without hearing Winona Ryder's voice in its heads. Or maybe it's Ethan Hawke's. Possibly Bridget Fonda's.

Generation X is getting older, and can't remember those movies so well anymore. In retrospect, maybe they weren't very good to begin with.But Generation X is tired of your sense of entitlement.

Generation X also graduated during a recession. It had even shittier jobs, and actually had to pay for its own music. (At least, when music mattered most to it.) Generation X is used to being fucked over. It lost its meager savings in the dot-com bust. Then came George Bush, and 9/11, and the wars in Iraq and Afghanistan. Generation X bore the brunt of all that. And then came the housing crisis.

Generation X wasn't surprised. Generation X kind of expected it.

Generation X is a journeyman. It didn't invent hip hop, or punk rock, or even electronica (it's pretty sure those dudes in Kraftwerk are boomers) but it perfected all of them, and made them its own. It didn't invent the Web, but it largely built the damn thing. Generation X gave you Google and Twitter and blogging; Run DMC and Radiohead and Nirvana and Notorious B.I.G. Not that it gets any credit.

But that's okay. Generation X is used to being ignored, stuffed between two much larger, much more vocal, demographics. But whatever! Generation X is self-sufficient. It was a latchkey child. Its parents were too busy fulfilling their own personal ambitions to notice any of its trophies-which were admittedly few and far between because they were only awarded for victories, not participation.

In fairness, Generation X could use a better spokesperson. Barack Obama is just a little too senior to count among its own, and it has debts older than Mark Zuckerberg. Generation X hasn't had a real voice since Kurt Cobain blew his brains out, Tupac was murdered, Jeff Mangum went crazy, David Foster Wallace hung himself, Jeff Buckley drowned, River Phoenix overdosed, Elliott Smith stabbed himself (twice) in the heart, Axl got fat.

Generation X is beyond all that bullshit now. It quit smoking and doing coke a long time ago. It has blood pressure issues and is heavier than it would like to be. It might still take some ecstasy, if it knew where to get some. But probably not. Generation X has to be up really early tomorrow morning.

Generation X is tired.

It's a parent now, and there's always so damn much to do. Generation X wishes it had better health insurance and a deeper savings account. It wonders where its 30s went. It wonders if it still has time to catch up.

Right now, Generation X just wants a beer and to be left alone. It just wants to sit here quietly and think for a minute. Can you just do that, okay? It knows that you are so very special and so very numerous, but can you just leave it alone? Just for a little bit? Just long enough to sneak one last fucking cigarette? No?

Whatever. It's cool.

Generation X is used to disappointments. Generation X knows you didn't even read the whole thing. It doesn't want or expect your reblogs; it picked the wrong platform.

Generation X should have posted this to LiveJournal.

Republished from Mat Honan's tumblr.

D'n Anvers

2011-10-23T23:12:00.000+02:00

Hoe was het in Antwerpen? Het was goed in Antwerpen. Je gaat zo'n stad die je redelijk kent weer helemaal anders zien door de ogen van je kinderen. Zo is de voetgangerstunnel een topper en zijn de zwervers op de Groenplaats eigenlijk hele fijne ooms. Hoewel het toch wel redelijk full-on was om R. en M. veilig door de stad te loodsen en om ze 's avonds in bed te krijgen. Want hoe moe ze ook zijn om half tien, denk maar niet dat slapen een reële optie is. Fijn hotel wel, dat Novotel in de haven. Mocht ik ooit gaan verhuizen naar een andere stad, dan is d'n Anvers een goeie bestemming voor de verhuiswagen.

Het Museum Aan De Stroom (MAS) is een gloednieuw museum (zie fotootje) en een aanrader. Max vond het nodig om in alles waar in geklommen kon worden ook daadwerkelijk in te klimmen. Handen. Vol. Wel een tof uitzicht op 't Stad.

Tijd om te sjoppen hadden we niet (oftewel, namen we niet), maar in een boekwinkel scoorde papa een fijn nieuw Moleskine opschrijfboekje voor zijn liedjes. Maar ho: met ruitjes deze keer. Ik ben een groot fan van die boekies en agenda's. Nu nog een goeie nieuwe pen, en de liedjes zullen zich weldra als rijpe druiven in trossen tegelijk laten plukken. Wellicht een vulpen voor de Harry Mulisch in mij?

Made Sessies #6

2011-10-19T15:51:00.000+02:00

De fut is er wel degelijk nog niet uit, uit die 2 ouwe mannen met kleine dromen en een sprankje hoop. Met hernieuwde krachten werd "Ik Draag Jouw Hart" verder aangekleed en van richting voorzien. Ik had een paar multis meegenomen van thuis, die vormden de basis (nadat we erachter waren dat 48kHz geen 44.1kHz is) van het liedje. Er werd gebast (fretloos ongelogen waar), gegitaard en gezongen. De valsigheid van de eerder opgenomen piano werd bedwongen. Alles viel in elkaar. Vooral het coda dreigt een ernstige Beach Boys tic te krijgen. Om en om een paar zanglijntjes dubbelen und Bob ist deine Onkel. Schaven moeten we, en schrappen, maar de workflow en lol was goed. We kunnen nu al constateren dat het een errug fijn plaatje gaat worden.

Made het is

2011-10-16T17:31:00.003+02:00

Langzaam maar zeker wordt duidelijk wat we aan het doen zijn met ons eerste gezamenlijke project. Althans, ik word me steeds meer bewust van de richting waarin we bewegen. Langzaam? Jazeker wel. We zoeken nog een beetje naar de sound en de juiste vorm voor de liedjes. Duidelijk is dat het allemaal niet vanzelf gaat, ook al begin je vanuit een losse pols. Ik heb wel een titel voor de EP. Made, naar het drop van oorsprong. Maar ook in het Engels kun je er alle kanten mee op. Artwork staat nog niet vast. Persoonlijk ben ik al wel verknocht aan bovenstaande foto. Veel bruin en goudgeel. Beetje jaren '70 denk ik. Dat is het geluid dat we zoeken. Denk ik. Druk vooral op die like-button.

Kinderboekenweek

2011-10-09T17:31:00.003+02:00

Het is Kinderboekenweek, 10 dagen lang is het thema Superhelden. Max liep de winkel uit met Agent en Boef, een lekker jongensboek met achtervolgingen. Roos ging voor Dolfje Weerwolfje, de populaire reeks over een jongen die in een weerwolf verandert maar gelukkig niemand opeet. Papa trakteerde zichzelf op "Moonwalking with Einstein" van Joshua Foer (broer van inderdaad). Een fijn boek over de werking van ons geheugen en hoe je dat kunt trainen. Onder andere door het inrichten van zogenaamde Geheugenpaleizen, alwaar je alles wat je wilt onthouden in bewaart. Gripping stuff.Na de heavy rouwverwerkingsroman van AFTh was ik ook toe aan iets lichters voor in bed. David Sedaris is licht, scherp en bijzonder grappig. Maar goed, met die familie van hem liggen de absurde situaties en doldwaze verwikkelingen voor het oprapen.

Wereldheerschappij #1 en #2

2011-10-07T11:39:00.000+02:00

De man is niet meer. Om met Shaw te spreken: "Redelijke mensen proberen te leven met de realiteit. Onredelijke mensen proberen de realiteit naar hun hand te zetten. Vooruitgang wordt geboekt door onredelijke mensen."En wie heeft er een nieuwe plaat? Ryan Adams! Wij singersongwriters kunnen wederom inpakken. Ashes & Fire is een van zijn beste albums. De focus is terug en alles valt op zijn plek. Sommige mensen zijn zo goed dat je ze het liefst in elkaar zou willen slaan. Kijk ook eens op de live bootlegpagina op archive.org. Honderden concerten voor op de iPod te downloaden. Weet je wie ook bezig is met zijn nieuwe album? Juist ja! Nog lang niet af maar wel vol goede moed. Wereldheerschappij volgt spoedig.

Van Alles & Dan Nog

2011-09-25T13:32:00.001+02:00

Ja dat komt ervan als je geen tijd neemt om te bloggen. Nu wil ik zoveel vertellen dat ik niet weer waar ik moet beginnen. Afijn, in willekeurige volgorde:

Vorige week gegeten met mijn oudhuisgenoten van de A'damsestraatweg. Was heel erg goed, alsof we nooit waren weggeweest. Saillant detail: mijn 5 buurvrouwen zijn allemaal zonder kinderen wegens keuzes en/of omstandigheden. Papa mocht sterke verhalen opdissen en veel wijn drinken. Volgend jaar in de vinex.Het schooljaar is alweer 4 weken onderweg en de boel staat aardig op de rit. Tenminste, in het kleine stukje waar ik verantwoordelijk voor ben. Mijn school ligt nogal onder vuur en onze voorzitter van De Raad van Bestuur heeft zichzelf "tijdelijk" op non-actief gezet. Persoonlijk denk ik dat er geen InHolland toestanden aan de hand zijn bij de popafdeling waar ik werk (ik kan niet instaan voor andere academies, niet omdat ik ze verdenk, maar omdat ik het gewoon niet weet). Wel zijn er vervangende (en gelijkwegende) opdrachten uitgedeeld aan studenten om toch hun bul te kunnen halen en is er hier en daar geantedateerd. Dat komt volgens mij bij elke HBO/MBO voor.

Maar goed, kunst en daarmee kunstvakonderwijs is natuurlijk in dit klimaat verdacht en nergens goed voor.Het fijne van ergens langer werken is dat je een bepaalde mate van ervaring en routine opbouwt, waardoor je de boel steeds verder kunt uitdiepen en toch 's avonds niet helemaal leeggedoceerd thuis komt.

Zo ben ik ook niet meer werkzaam bij de W2 als bandcoach. Na zes jaar was de koek op. Vorig jaar een goed jaar gedraaid qua aanmeldingen en shows. Nu kreeg ik met veel passen en meten de bandjes niet rond. Saillant detail: Stijn van het W2 Popcollectief was bezig met de mensen van Music'scool om een nieuw bandcoach-format op te zetten. Ergens kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat die opzet mijn cursus heeft leeggegeten. Het oorspronkelijke idee was om mijn cursus een soort van instapding te laten zijn, wat al vanaf dag 1 niet werkte dus. Uiteindelijk is geld een factor. Bij Music'scool loopt W2 geen financieel risico, zij worden uitgekocht. Het inschrijfgeld is duurder. Want mijn RockPopCursus bleek verlies te draaien (omdat de muziekschool Muzerije geen bijdrage meer leverde). Is allemaal logisch en maakt sense. Waarom voel ik me dan toch een beetje uitgerangeerd?Afijn, ik heb mijn maandagavonden weer terug. Kan ik die liedjes eindelijk eens afmaken en Logic beter bestuderen.En ik ga vanaf november 2uur per week muziekgeschiedenis geven aan het NPAC. Komt het allemaal weer goed. Lekker op de fiets naar je werk. "Even Steven", zou Jerry Seinfeld zeggen.

Telefoons en mengtafels

2011-09-08T22:32:00.002+02:00

Ik heb het zooo ontzettend gehad met mijn mobiele telefoon. Vannacht heeft ie de hele nacht aan het stroom gehangen. Vanmiddag half 5 had ik nog 5% stroom. Ik weet het, ik heb een wijventelefoon gekocht. Het beeldscherm is te klein, maar de uitschuiftoetsjes zijn handig. Ik heb niet van die grote handen. Android werkt lekker, ik heb alleen in huis geen 3G bereik. Wil ik iets doen met internet met mijn telefoon dan moet ik 'm aan de wifi hangen en is ie nog sneller leeg. En ik zit er nog een jaar aan vast. Tijd om mijn verlies te nemen en aan de iPhone te gaan?

Ondertussen niet vergeten een staatslot te kopen want ik heb snode plannen. De vrienden van AMS-Neve hebben de Custom 75 Serie gelanceerd. Je kunt je eigen mengtafel laten maken. Met tijdens het opnemen het klassieke Neve-circuit en voor het mixen een moderner SSL-circuit. Twee circuits voor de prijs van drie! Duur? Ik kom op een totaal van $67.515,-. Ho, wacht, wel met 24 kanalen, twee 2254 compressors in de masterbus, een basic patchbay, rosewood zijkant, standaard en automatische faders. Dus eigenlijk een koopje.Goed, welk eindcijfer zal ik eens kiezen?

Lachen

2011-08-30T19:55:00.000+02:00

Nou, hij komt er aan hoor. De SMILE Sessions Box Set to end all SMILE bootlegs. De grootste versie kent 5 cd's, 2 lp's, 2 singles en een boek van 60 pagina's. Iedereen is betrokken geweest, ook Mike Love. Ik heb destijds erg genoten van The Pet Sounds Sessions Box, die overigens nu op Spotify staat. Je zou zo maar geld gaan spenderen aan iets wat je al in diverse vormen hebt.
Zijn nu al mijn bootlegs in een klap overbodig geworden? (Tal, kom er maar in!) Nee toch, ik denk niet dat in de box al die ellenlange sessies - vibrafoonoverdub #14 iemand? - achter elkaar staan. Die bootlegscene is te groot om uit te sterven, zeker nu met gemak van de internets.
Hulde aan Beach Boys en trawanten voor het officieel uitbrengen van de klassieke boots. Daar kan EMI en die gasten uit Liverpool nog een voorbeeld aan nemen. Natuurlijk was Anthology een mooi stukje revisionistische geschiedsschrijving, toch was het wel tof om die dingen eens afgestoft en wel achter elkaar te horen. Ik heb daar in mijn studententijd nog een lang artikel aan mogen wijden voor de faculteitskrant.

Wellicht weten bepaalde lezers van dit blog of er überhaupt plannen zijn voor Beatle Sessies? (Kom er wederom in Tal!) Die zouden welkom zijn. Of zou dat ook weer door het Beatle Politbureau gesaniteerd worden.

Steve en ik

2011-08-26T21:27:00.000+02:00

Heb ik eindelijk, na veel wikken en wegen, een Mac gekocht, gaat Steve Jobs weg. En niet om als een Apple Fanboy over te komen is het evenwel wel prettig om dat ding in je handen te hebben. Dat is denk ik wat Apple bijzonder maakt. Hun spul is prettig in de omgang. Dat is meer dan alleen maar design, dat is ook functionaliteit. En natuurlijk heeft Apple het voordeel dat soft- en hardware op elkaar zijn afgestemd. (Met dat in het achterhoofd is Windows misschien wel veel knapper. Al die verschillende hardwareconfiguraties moeten werken met 1 programma.)
Dus nu ik ben overgegaan naar The Dark Side, ben ik ook all the way gegaan. Nu ja, via Marktplaats dan. Een interface moest er komen en de Apogee Duet is het geworden. Daar is nu versie II van verschenen en de eerste versie is dus goed op de kop te tikken. Apogee is speciaal gebouwd voor Mac en klinkt heel erg goed.

Nadeel is dus dat veel dingen niet meteen goed klinken omdat ze eehhh... niet goed klinken. Nogal ontluisterend op de koptelefoon. Die draagbare studio komt zo wel erg dichtbij. Saillant detail trouwens is dat de Duet 1 firewire is en de Duet 2 met USB 2.0 is uitgerust. Dat zou wel eens de doodsteek voor firewire kunnen zijn. En Apple is druk bezig met Thunderbolt, de opvolger van firewire/USB. En elk stuk technologie dat vernoemd is naar een Bondfilm gaat een grote toekomst tegemoet. Oh nee, da's Thunderball!

Centraal Park

2011-08-22T12:01:00.000+02:00

Amsterdam heeft Het Vondelpark, Parijs Les Tuileries en New York zou een andere stad zijn zonder Central Park. Maar het mooiste park van Nederland ligt hier om de hoek. Het - voorheen Leidsche Rijn Park - Maxima Park is een hele fijne plek. Sommige stukjes zijn nog echt moerassig gehouden, andere delen zijn ingericht op recreatie. Het ligt in het midden van Leidsche Rijn, ons eigen Centraal Park. Er wordt druk geskeelerd, gejogd en gepicknickt. Het park is zo groot dat niemand je voor de voeten loopt. Overigens is de naam Maxima Park ons door de strot geduwd. Een meerderheid va de mensen in Leidsche Rijn gaven aan de naam Leidsche Rijn Park (niet heel origineel geef ik toe) te prefereren, maar omdat alle parken in U. zonodig naar royalty genoemd moet worden, werd het Maxima. Beatrix, Juliana, Wilhelmina hadden al een park.

Het drama van PukkelPop kwam dichtbij. Een aantal van mijn studenten hebben het vege lijf kunnen redden. Het was heavy shit daar. Voor het eerst had ik de reflex "Je kinderen zullen daar maar zitten" in plaats van "Je zal er zelf maar zitten". Papa wordt oud. Lowlands zegt u? Ja daar gign ik vroeger wel eens heen als ik mij goed herinner. In Biddinghuizen toch? Toen het nog goed was. Toen ik nog down was met de kids, jeweetzelf. Kleine stukjes teevee gezien. Odd Future viel tegen, Warpaint ook na alle hype. dEUS was op sterkte (Mauro begint steeds meer op Jambers te lijken), Lamb was haast overbodig en Skunk Anansie? Kom op zeg, we zitten niet in Landgraaf.

Barman en de zijnen maken volwassenmannenmuziek:

Woost was

2011-08-15T23:23:00.000+02:00

Soms, en dan bedoel ik heel af en toe, speel ik met een bandje en dan is Nicky Hustinx de drummer van dienst. Hij speelt ook bij Marike Jager en bij Woost. Woost was een van de meest veelbelovende bands van NL. Inderdaad in verleden tijd, want na 10 jaar en 4 albums houden ze het voor gezien. Eindeloos jammer maar dat heb je met bands, je moet er samen uitkomen. Da's een van de fijne dingen van singer/songwriter zijn: je gaat nooit uit elkaar. Ja, als je in je kist ligt.
Daarom als eerbetoon aan een van de beste bands van NL. Nicky, Gijs, Erik, Koen-Willem, bedankt:

Tijd voor een Woost-cover?

Bungalow

2011-08-14T18:21:00.000+02:00

Ik ben redelijk tevreden in mijn Vinexpaleis, maar als architectuurkenner en -snob heb je zo je wensen. Zo wil ik graag een nieuw Case Study House replica als volgend huis. Een bungalow, jeweettoch gelijkvloers enzo. En nou niet gaan zeiken: dat is typisch Californië, het weer is hier veel slechter etc. Wel eens van driedubbele beglazing gehoord?
Nee ik kan dat inderdaad niet betalen.

Deze huizen ademen allemaal een fijn jaren '50 voortuitgangs- en maakbaarheidsideaal uit. Alles was nog mogelijk en cynisme was nog niet in de mode en voorbehouden aan een paar notoire zwartkijkers.
Huizen voor shiny happy people. Wel vaak ontworpen door Europeanen die voor WOII waren gevlucht. En, niet onbelangrijk, met een zwembad. Alsof je in je eigen Hollywood film woont.

Nu we toch lekker positief bezig zijn:
Mayer Hawthorne knalt Mr. Blue Sky er doorheen op werkelijk briljante wijze.

KAAL Sessies #5

2011-08-09T11:02:00.000+02:00

En we zijn weer terug.
Na een paar weken Ameland (regen en zonneschijn) was het vorige week weer eens tijd voor een sessie met de onvolprezen taskmaster Tal. Op het programma stond een liedje met een riff, dat ontbrak nog op de EP. Natuurlijk was het liedje nog lang niet af en natuurlijk moesten we weer op zoek naar de juiste verhoudingen qua structuur, geluid en samenwerking. Maar het gaat aanmerkelijk sneller dan in het begin. Tal raakt gewend aan mijn vage praat en ik kan inmiddels goed dealen met zijn "we-doen-het-dus-zo" kreten. Badabing en badaboem, zoals u hier kunt lezen. Nadat ik mijn beperkte technische gitaarspel had ontplooit (hele takes en niets anders dan dat - haha, gingen we weer los met wat wel eens het USP van de EP zou kunnen worden: veel losse huis-tuis-en-keukenpercussie dingetjes, sloppy gespeeld.

De snelle tussentijdse mix die ik mocht ontvangen biedt tal van aanknopingspunten en is helegaar niet slecht. Toch nog als mededeling voor die ene gast die dit blog leest: a) er moet een elektrieke gitaar in en 2) de riff moet wat langer (intro/tussentro). Oh ja, de titel is gevonden. "Harnas" somt het mooi op. Nu nog de rest van de tekst. Bijdewee, na het 86x zien van de Pipo-film, viel het kwartje. Daan Schuurmans in een harnas, daar zit een liedje in. Of in ieder geval een titel.
Ik ben al druk met het ontwerpen van een hoesje, ik ken mijn prioriteiten namelijk. Ook een beetje vanuit de theorie dat het visuele de auditieve kant stuurt. Ik zwalk heen en weer tussen een jaren '70 grotestads-ding en een klassiek jaren '50 boekomslag-ding. Ben ook druk bezig allerlei tutorials te verslinden in het rafelig en vintage maken via Photoshop. Gaat een wereld voor me open.

De Kaal Sessies #4

2011-07-06T17:09:00.000+02:00

Er zijn, zeg maar, twee manieren om muziek op te nemen. De eerste manier bestaat uit het liedje schrijven, arrangeren, repeteren, demo'en en dan de studio met je bandje op het in zo weinig mogelijk takes op de band te knallen. Het liedje is dan al af en uitgedacht voordat er 1 noot op band terecht komt.
De tweede manier is met een idee de studio in en al opnemend keuzes maken. Het schrijven en het opnemen gaan hand in hand, je gaat eigenlijk voorbij aan de fase van de demo. Door de digitale revolutie kan elke muzikant met een beetje goeie oren en doorzettingsvermogen zijn eigen muziek opnemen zonder de deur uit te hoeven.

Ik ben vooral geïnteresseerd in het creatieve proces van de tweede methode. Het zoeken, het onverwacht vinden, het openstaan voor de zijpaden van een liedje. Het lijkt een verkapte manier van luiheid. "Je moet eerst maar eens je liedjes afschrijven." Maar eigenlijk is de zoekmethode veel arbeidsintensiever, omdat de opties in de studio veel groter zijn dan alleen maar met je gitaar en je schrijfblok.
Wanneer je in je eentje werkt is de 2e manier prettig. Je pakt eens een basgitaar, zingt eens wat, doet eens wat drums, een gitaartje of synthesizer. Je kijkt wat blijft plakken en wat je verder brengt. Je doet 3 takes en anders is er morgen wel.

[Overigens, die enorme keuzevrijheid kan ook verlammend werken. Beperking is een groot goed, blijkt ook in de studio.]

We zijn de Kaal Sessies ingegaan als terugkeer naar de old school methode. Liedjes af, ideeën uitgewerkt en een paar takes om alles op de digitale band te knallen. Natuurlijk waren de liedjes niet af, want ik heb mezelf de afgelopen jaren aangeleerd in de studio te schrijven, te pielen, te kutten totdat er iets zinnigs ontstaat.
Antal, als strenge producer, probeerde de vaagheid in te dammen met het old school plan in het achterhoofd. We zijn allebei gewend geraakt aan het alleen werken en ineens werd communicatie (help!) belangrijk.
Afgelopen maandag viel alles samen. Ik had een liedje dat nog niet af was, we hadden al een doodlopende weg verkend. De 2e versie, zonder verwachtingen, leverde een goede basis op vanwaar we verder kunnen. Het was percussie-avond en Tal deed een paar van zijn signature-koortjes. Met andere woorden: door het loslaten kwamen we vooruit.

Het was een fijne avond MET resultaat. Wat wil je nog meer?

To gear or not to gear

2011-07-01T21:41:00.000+02:00

Het voordeel van ouder worden is dat je gear, je spullen, langzaam maar zeker vintage worden. Zo zijn mijn Jazzbas, Strat en Rhodes alledrie meer dan 20 jaar oud. Mijn Martin-gitaar is ook al 12 jaar oud. Vanwege irritante details als hypotheek, kinderen en eten is mijn portemonnee nooit zo dik als mijn gearlust groot is. Want laten we wel wezen: wie wil nu geen Neve-mengtafel, UAD2 PCIe-kaart, Princeton versterker, Fairchild compressor, Chapman Stick en zo verder en zo verder. De lijst gaat maar door. De opmerking: 'dat heb je toch niet allemaal nodig?' is wel waar maar daar gaat het helemaal niet om. Nut, noodzaak en realiteit leggen het af tegen de belofte van meer en meer en meer. Eindelijk de mooiste muziek ooit gemaakt dankzij die mooie dure spullen. Helaas groeit dankzij een baan in het onderwijs de geldboom niet tot in de hemel. Dus die specifieke Belker-sound (jeweettoch) komt voornamelijk voort uit ondoordachte beslissingen en crappy budgetspullen. Vandaar dus het 'lofi' gehalte van mijn muziek.

Met die gedachte struin ik regelmatig Marktplaats.nl en Thomann.de af. Op zoek naar het koopje dat de gearslut in mij weer even het zwijgen oplegt. Omdat mijn producer wil gaan experimenteren met een dynamische microfoon. Het liefst wil ik dus een EV RE20, zo een waar Thom Yorke in zingt tijdens de Scotch Mist tapes (waahaanzinnig webcamconcert in een hutje op de hei) en dan wordt het toch een Superlux WH5 (zie bovenaan). Ook mooi. Made in China en dat op de dag dat de communistische partij 90 jaar wordt.
Radiohead zei u? Deze dus:

The Trip

2011-06-28T10:32:00.001+02:00

The Trip is nu een film-voor-in-de-bioscoop maar begon als een 6-delige tv-serie. Humor die schrijnt. Mooie restaurants, lekker eten, impersonaties (vergeef me het anglicisme), de ongemakkelijke chemie tussen Steve Coogan en Rob Brydon. Erg fijn om andere langzaam uit elkaar vallende veertigers te zien met behoud van gevoel voor humor als enige verdediging tegen het voortschrijden van de tijd. Warm aanbevolen.

Hier trouwens de man zelf:

Vaderdag

2011-06-22T10:53:00.000+02:00

En vaderdag is ook niet ongemerkt voorbij gegaan. Naast fraaie tekeningen en bouwwerken, kreeg ik ook de nieuwe AFTh. Wijdlopig en breedsprakig is de man een van mijn favoriete schrijvers. Hij kan een verhaal vertellen met zijpaden en kronkels en weet altijd weer terug te keren naar de hoofdlijn. Vorig jaar is zijn zoon Tonio aangereden op de fiets. Hij werd 21 (zelfs dan ben niet veilig als ouder). Zware kost? Youbetcha. Fascinerend hoe de man zijn onmacht en verdriet vormgeeft. Max mag nooit meer fietsen, dat weet ik nu al wel.

Overigens, "Schaduwkind" van P.F. Thomese is ook zo'n aangrijpend boek. Kleiner van vorm maar niet minder sterk. Niet voor de weekhartigen. Joost Zwagerman heeft een mooie vergelijking geschreven tussen de twee requiems. Dat kan ik zo snel niet vinden op 't web. Volgt hopelijk snel.

Pas na een paar dagen viel het kwartje. Een boek als "Tonio" op vaderdag krijgen, dat is geen toeval lijkt me, daar zit een roman in, of een liedje.

Deadlines & De Man Met De Zeis

2011-06-20T10:45:00.000+02:00

Terwijl hier @HQ de eindspurt definitief is ingezet, jongleert de heer des huizes met diverse deadlines. En om het spannend te maken gaat hij even zijn blog updaten. Op de een of andere manier begin ik altijd met de minst belangrijke dingen, zodat de heavy shit altijd op het allerlaatste moment moet gebeuren. Het tegenovergestelde van time management.

En omdat ik het zo druk heb met het ontduiken van deadlines, ben ik nog niet heel erg bezig geweest met mijn nieuwe MacBook. Dus ik kan nog niet zeggen of mijn leven echt is veranderd, of ik echt "fitter, happier, more productive..." ben. Als het zover is laat ik het weten.

De Man met de Zeis heeft weer huisgehouden:
Clarence Clemons (1942-2011), krachtsaxofonist van The E-Street Band is niet meer. Evenals Wild Man Fisher (1944-2011), die overigens een stuk slechter terecht is gekomen.

Overigens wel een "pedestrian" versie van Born To Run. Geniaal stukje aan het eind van de brug, dat dan weer wel. En had ik al gezegd dat in de liedjes Top 10 aller tijden dit liedjes in de bovenste helft thuishoort?

O ja, en die liedjes waar ik mee bezig ben. Dat wordt nog wel eens wat.

Buitenkunst & Band Of Horses

2011-06-16T17:01:00.000+02:00

Buitenkunst was erg leuk, ja dank u. Een heel toffe relaxte sfeer daaro. Dochterlief had het ook erg naar haar zin en heeft druk getheaterd, gedanst, geschilderd en zelfs gerapt. Papa zelf ging heel saai 2 dagen lang naar de poezieworkshops. En heeft veel geschreven. Een dezer dagen maar eens uitzoeken of het wat is.
Bij thuiskomst een stukje PinkPop vanaf de bank gedaan. Two Door Cinema, Elbow, Foo Fighters, Dazzled Kid, allemaal hoogtepunten. Zelfs Go back To The Zoo, mijn ding is het nog steeds niet maar ze stonden er toch mooi.
Ondertussen een van de mooiste liedjes die op PinkPop klonken:

De Keuze Is Gemaakt

2011-06-05T22:01:00.000+02:00

De Laatste Pionier

2011-05-27T09:18:00.000+02:00

Harold Konickx heeft eindelijk zijn prachtige debuutplaat af. "De Laatste Pionier" overtreft mijn verwachtingen, en die waren al best hoog moet ik zeggen. Mede dankzij de heldere produktie van Mathijn 'De Kapitein' den Duijf blijft "De Laatste Pionier" lang nasuizen in het hoofd. Harold heeft ook een liedje van mij opgenomen. Fijn te horen als iemand met je liedje aan de haal gaat en het naar een hoger plan tilt. Want "Vanavond" is in de nieuwe versie een veul beter liedje. Dank daarvoor Harold.
de laatste pionier by harold konickx

Bob 70

2011-05-24T14:32:00.000+02:00

Kaal Sessies #2.5

2011-05-23T09:55:00.000+02:00

Naast het in de gaten houden van de opname-levels en het afstellen van de bullshitdetector, is Antal ook een groots cineast-in-wording. Hier een aantal stills uit de binnenkort te verschijnen documentaire "De Artiest Als Een Slaperige Zak Hooi, naar een scenario van James Joyce. Ik zeg Gouden Palm 2012. Minstens.

Koffie?

2011-05-18T21:37:00.003+02:00

Opschenken is weer helemaal de bom in koffieland. Ooit als een echte baan met een echt salaris heb dan koop ik een dikke vette Faema espressomachine. Met pistolen natuurlijk, niet van die volautomatische crap. Onze Nespresso (de Senseo voor NRC Next-lezers) staat al een tijdje droog.
Wij zijn hier in de fase na het opschenken aanbeland. De cafetiere. Van Johannes van Dam mogen wij helegaar geen filterkoffie drinken. Iets met lipiden en smaak die eruit gefilterd wordt. Ik heb dus zo'n echte Bodum gekocht. De espressomachine onder de cafetieres.
Koffie is even een klein Zenmomentje, vanwege de handelingen met zo'n cafetiere. En we zijn helemaal doorgeslagen want een bonenmolen staat naast de werkloze Nespresso. Verser wordt het niet. Hele bonen jonguh!
En dan een lekker schepje melkpoeder d'rin. Lekker hi/lo postmodern verwarring zaaien.

Boeken? Heb ik daar dan tijd voor dan? Ik doe mijn best, mijnheer. Eindelijk begonnen in Extremely Loud & Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. Een hoogbegaafd jochie van 9 gaat op zoek naar de sporen die zijn vader, omgekomen tijdens 9/11, in NYC heeft achter gelaten. En ja, JSF is een pedante betweter af en toe, maar vooral en ook een fantastisch schrijver. Zeg maar de Amerikaanse Arnon Grunberg.

"What about little microphones? What if everyone swallowed them, and they played the sounds of our hearts through little speakers, which could be in the pouches of our overalls? When you skateboarded down the street at night you could hear everyone's heartbeat, and they could hear yours, sort of like sonar. One weird thing is, I wonder if everyone's hearts would start to beat at the same time, like how women who live together have their menstrual periods at the same time, which I know about, but don't really want to know about. That would be so weird, except that the place in the hospital where babies are born would sound like a crystal chandelier in a houseboat, because the babies wouldn't have had time to match up their heartbeats yet. And at the finish line at the end of the New York City Marathon it would sound like war."

Overigens is de tekst van "Net Alsof" ten dele gebaseerd op JSF's eerste boek "Everything Is Illuminated". Dat u niet denkt dat ik alles zelf verzin. En het arty tussenstuk? No excuses, learn to live with it baby.<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://belker.bandcamp.com/track/net-alsof"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Net Alsof by Belker&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Kaal Sessies #2

2011-05-16T14:07:00.000+02:00

De Kaal Sessies zijn onderweg en aanbeland bij het 2e hoofdstuk. De vliegende vaart van de 1e sessie hielden we vast, met horten en stoten. Halverwege dacht ik dat alles enorm peop was. Aan het eind van de sessie bleek dat mee te vallen. Ik kwam met 2 halve ideeën bij Tal. En we hebben "Nooit Meer Kwijt" van de eerste deklaag voorzien.

Normaal ben ik in mijn eentje gewend om dat in het verloop van een aantal avonden en middagen te verkennen en op waarde te schatten. Making it up as I go along. En zoals Tal moest wennen aan zijn rol van Spectoriaanse producer ("Je krijgt pas iets te drinken als je goed hebt gezongen"), moest ik wennen om mijn gedachten te externaliseren. Met andere worden: zeggen wat je denkt. Dat is moeilijk als je nog aan het nadenken bent.

De onzekerheid van het dunne ijs waar je op schaatst als liedjesschrijver die zijn liedje nog niet helemaal af heeft, werkt tegen ons. Wanneer is een liedje GOED en wanneer is een liedje AF? Aan de andere kant: fuk it en gewoon doorspelen. Tal wist met een paar signature licks de boel op te peppen. Het liedje openbaart zich vanzelf wel tijden het opnemen. En als het toch peop is, gaan we verder met die andere wereldhit. Hits zat namelijk.

Ondertussen hardop nadenkend: misschien moeten de drums van "Boomgrens" meer uitgekleed. Het wordt nu een beetje te 'rocky'. Volgende keer zelf de potten en pannen ter hand nemen. En ik zal eens met een affer liedje langskomen de volgende keer, misschien helpt dat.

Ameland en thuis

2011-05-08T21:47:00.000+02:00

Ameland had beperkt bereik qua social media en ik was leptoploos. Mede daardoor was het errug fijn daar. Dankzij Twitter kwam ik erachter dat er meer Utrechtse muziekvrienden (@ehpo; @gasolinebrother) op het eiland verkeerden. We zaten in een huisje en dit zou wel eens de overgang van kampeermens naar huisjesmens kunnen betekenen. Rust, ruimte en nog iets anders met een "r"

Het was niet alleen goed voor de rust, ik ben ook weer 2 liedjes verder in mijn oeuvre. Nog een beetje schaven en schamperen maar dan ben ik een countrysoul kraker "Laat Het Licht Aan" (Tal, heb je al een blazersplug-in?) en een Arcade Fire kneiter "Boomgrens" rijker. Wellicht wat voor de Kaal Sessies.

De eerste zomerhit is er al @Belker HQ: Tim Knol's "Gonna Get There" is een lekker brokje kuntriezool, met dank aan Anne "Beste Gitarist van NL - nee echt" Soldaat.

Snooks

2011-05-02T01:07:00.003+02:00

Snooks Eaglin kon gitaar spelen.

Kaal Sessie #1

2011-04-28T13:19:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag in het hoofdkwartier van De Testpiloten geweest. Waar een aantal vragen beantwoord moesten worden. Jazzbass of Hofner? Fruitsalade of broodje gezond? Gretsch of zelfbouw Tele? Hoe krijgen we die eels-sound? Foto of video? SX3 of 5? Hoeveel takes mogen er achter elkaar? Is VST toegestaan? En waar is de 4-sporen cassetterecorder gebleven? We zagen dat het goed was en beter ging worden.

"This could be the beginning of a beautiful friendship." - Humphrey Bogart's slotzin in Casablanca

Ook Dit Gaat Voorbij

2011-04-12T10:36:00.002+02:00

OK Go is bekender vanwege hun videoclips dan daadwerkelijk van hun muziek (die eigenlijk best wel goed is, maar ondersneeuwt onder de enorme visuele fantasieën). "This Too Shall Pass" is een grote Rube Goldberg Machine, een hopeloos ingewikkeld apparaat voor een simpel klusje. Heerlijk ouderwets mechanisch.

Dit is een praatje uit TED over het maken van de machine.

Dit is deel 1 van de making of:

En dit is het uiteindelijke resultaat:

Er is ook nog een fanfareversie, die is ook aan te raden:

Kaal

2011-04-11T11:19:00.000+02:00

Een bijzonder fijn en te lang uitgesteld etentje met Tal ("hij lijkt wel erg op papa", aldus dochterlief), dat ietwat werd overschaduwd door de gebeurtenissen in Alphen a/d Rijn, was een soort van startschot voor een nieuw anti-megalomaan project.
Het idee is de computer pas laat in het creatieve proces toe te laten (pas bij het mixen en dan nog!) en zo analoog mogelijk te werk te gaan. Deels vanwege de sound en deels vanwege een broodnodige verandering in workflow. Niet dat eindeloze inprikken en stukje bij beetje de liedjes volspelen, maar zoveel mogelijk hele takes met knoesten en al. Dat betekent ook geen VST-instrumenten, al het geluid zal via microfoons worden vastgelegd. Mannen van in de 40 die old school gaan. Ja, wij houden ook ons hart vast.

Bij gebrek aan een Studer 800, zal de Tascam/Fostex cassette 4-track als opname medium dienst doen. Ruis geen bezwaar. De sound volgt Nebraska, After The Goldrush, Tomorrow Morning zeg maar. Maximaal 8-sporen (geen wet van Meden en Perzen, wel een richtlijn) en een afzienbare periode van opnames (3 a 4 dagen voor een EP). Met andere woorden: voor de zomer is het ding af. Werktitel: Kaal.

Elbow Is Later Met Jools

2011-04-06T09:35:00.000+02:00

Ik was om 22.30u thuis van de lange lange dinsdag (tot eind mei dat is). En om 23.00u begon het nieuwe seizoen van Later... With Jools Holland. Jippie dus. Elbow, McCoy Tyner (die te lang door speelde), Anna Calvi, Raphael Saadiq, Tallest Man On Earth en Liam voor een chat in de studio. Om je vingers bij af te likken En elke keer komt de vraag bovendrijven: Waarom kunnen we dat in NL niet voor elkaar krijgen? Een programma met live muziek in de studio, van Nick en Simon tot The Apers en van The Nits tot Winne. Hallo publieke omroep! Wakker worden!

Elbow nam natuurlijk de taart met koor en publiekszang:

Tip: de BBC ondertitelt ook de liedjes via ceefax. Is handig.

1, 2, 3, 4 Sporen

2011-04-04T14:09:00.000+02:00

Terwijl mijn uitermate digitaal opgenomen nieuwe EP nog afgemaakt moet worden, ben ik alweer aan het nadenken over nieuwe stappen. Ik ga eens helemaal weg van die computer. Ik heb mijn ouwe 4-track cassetterecorder van zolder gehaald, en ga terug naar de lofi-bron waar het goed toeven is. Vier sporen maar, niet bouncen is de regel, alles analoog, alles in minder dan 3 takes. Dus ik moet mijn sjit voor mekaar hebben voor de opnames beginnen en niet dat we-verzinnen-er-wel-wat-op-als-we-bezig-zijn-met-opnemen. Alleen, hoe zat dat ook alweer met "Cue" enzo? Vriend Tal sprong meteen in toen hij van mijn voornemen hoorde. Het zal gaan ruisen, knarsen, kraken, scheef zijn, vals zijn, maar vol leven en adem. Trouwens, nu bedenk ik me: Tal heeft ook een 4-sporen-bak. Samen acht sporen! Zou je die kunnen syncen? Of sla ik weer op hol? Eerst maar eens op zoek naar TDK-SM teepjes. Op naar de Kanoalstroat of Stroatweg!

Meat Salad - Epic Meal Time

2011-03-29T16:09:00.000+02:00

Eten voor mannen:

Ik word altijd een beetje misselijk van Epic Meal Time.

Hobby

2011-03-26T15:10:00.000+01:00

Een student vroeg mij laatst wat mijn hobby's zijn. "Muziek maken" klonk zo dommig, toch kon ik niet zo snel iets ander verzinnen. Ja, films kijken, lezen, Belgisch bier drinken en vooral slapen zijn favoriete bezigheden, maar om dat nu tot hobby te bombarderen. Dat is de tol als je van je hobby je beroep hebt gemaakt. (Hoewel lesgeven geen hobby is, laat dat duidelijk zijn.)

Ik moet nog even wachten tot die 2ehands Bianchi racefiets voordat ik "fietsen" op kan geven als hobby. Ik ben voor 15 weken bezig met een gig op het Utrechts Conservatorium. Ik heb vooral een nieuwe laptop nodig. Mijn ouwe Asus valt letterlijk uit elkaar. Huisgenoot M. heeft een paar toetsen eraf gesloopt, hij is een keer gevallen en er is daarom een hoek uit het beeldscherm. 1,5 GHz is ook een beetje magertjes heden ten dage. Ik heb staan twijfelen tussen een MacBook Pro, want - eerlijk is eerlijk - die dingen zien er bijzonder geil uit. Ik kan ook voor hetzelfde geld een i5 laptop kopen en geld overhouden voor de fiets. Uiteindelijk ben ik niet cool genoeg voor een Mac.

Wat wel een hobby is, of beter gezegd een afwijking, is het verzamelen van fonts, van lettertypes. Als ik een brief opstel ben ik langer bezig met het vinden van een tof lettertype dan met het daadwerkelijk schrijven. Fonts zijn de plugins van het wordprocessen.

Kraut & Rock & MijSpees

2011-03-22T10:47:00.001+01:00

Krautrock - The Rebirth Of Germany from Dood Lijk on Vimeo.
Fijne docu over Krautrock, waarbij vooral en ook wordt gekeken naar de maatschappelijke en sociale omstandigheden van het na-oorlogse Duitsland als voedingsbodem voor deze weirde muziek. BBC, jeweettoch.

Ik zit er hard over te denken mijn MySpace te deleten. Ik heb er al in geen eeuwen naar gekeken en het daadwerkelijke nut van die pagina is me geheel ontschoten. Die 2.0 koppeling als sociale media heb ik ook gemist. Ik denk dat MijSpees de boot heeft gemist. Ze waren ooit 1 van de eersten, maar de tijd gaat vooruit. You can't stop progress enzo.

En omdat ik 's avonds veel achter de computer zit met de koptelefoon op, heb ik een VRM Box(je) van Focusrite gekocht, dus dat kan geen rotzooizijn. Daarmee kan ik via het wonder der Virtual Monitor Referencing verschillende luisteromgevingen nabootsen. Blijkt dat de extra CPU die het usb-kastje vraagt teveel is voor een volle mix. Terwijl mijn PC toch een Quadcore P6600 is. Dus vooral mixdowns met elkaar vergelijken met dat dingske. En de zolder geluidsdicht maken, dat ook.

Denken Is Zo Gek Nog Niet

2011-03-20T23:00:00.000+01:00

Denken gaat het helemaal worden in 2011. Ten minste, wel hier @BelkerHQ. Ik zat dit weekend goed in mijn lateraal denken, dankzij een vondst in De Slegte in Grunn'n. Edward de Bono is de man met de goede ideeën over goede ideeën. De grap is wel dat het geen vervanging is van verticaal denken, maar een zeer nuttige aanvulling. Dit boek gaat vooral over hoe creativiteit aan te wenden, via lateraal denken.
Hoe meer je leest, des te vaker je je realiseert dat je niet zoveel weet.

Oja, mijn lieftallige vrouw valt steeds in slaap bij de film "Inception" en ze denkt dat ze te dom is voor het verhaal. Iemand enige suggesties hoe dit probleem te tekkelen?

Info Stress

2011-03-16T09:57:00.000+01:00

Het zijn drukke tijden hier @Belker HQ. Vooral met werk. Elke werkgever heeft een soort van wolk van emailruis om zich heen hangen, waar je door moet navigeren. Ik heb 5 werkgevers (groot en klein, en bij 1 werkgever heb ik 4 verschillende petten op) en elk van hen zorgt voor ruis. En ik ben al niet de meest gestructureerde persoon op aarde. Ik heb nog steeds niet de juiste manier gevonden om deze infostress het hoofd te bieden. Ik overweeg een doelbewuste crash op mijn laptop, zodat ik alles kwijt ben en helemaal schoon opnieuw ga beginnen en alles wel echt bij ga houden. Op dit punt in het schooljaar dreigen er dingen spaak te lopen omdat ik geestelijk niet in staat ben om mijn emailbox te openen. Hoe langer ik wacht des te groter de ramp. Loopt alles in het 100.

Het stomme is dat er uiteindelijk niet veel aan de hand is. Het moet gewoon even gebeuren Ik haal van alles in mijn hoofd, alle mogelijke ellende zal op mij neerdalen zodra ik de mailtjes lees. Alleen maar slecht nieuws. Afgezien van een enkele echt stomme fout volstaat een gemeend "sorry" en het leven lacht je weer toe. Vandaag is de dag dat alles goedkomt. Het is bijna lente potdomme en De Testpiloten galmen door de kamer!

Willem Elsschot

2011-03-14T09:00:00.004+01:00

Dankzij mijn bol.com-bonnen, ben ik lekker aan het lezen in de smeuïge biografie van Willem Elsschot, geschreven door Vic van der Reijt (die bijdewee ook op het OLV heeft gezeten). Elsschot bleek in het echte leven, waarin hij Alphons de Ridder heette, al net zo'n loopje met de waarheid te nemen als een aantal van zijn personages. De oplichterij rondom de advertenties van Het Wereldtijdschrift zijn grotendeels gestoeld het echte leven. Zijn echte leven welteverstaan. Alphons was zakenman/semi-oplichter. Hij verkocht verhalen, net als de schrijver Elsschot.

Het voornemen is om na de biografie weer eens door zijn oeuvre heen te knallen. Wordt Elsschot überhaupt nog wel gelezen? Ik zal het eens aan mijn studenten vragen maar ik vrees het antwoord.

De man schreef ook gedichten:

Het Huwelijk

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Bij Het Doodsbed Van Een Kind

De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en ‘t huis is overeind gebleven.

Maar al ‘t geklaag en dof gesnik,
zelfs onder ‘t troostend koffiedrinken,
het kon uw stem niet op doen klinken,
noch licht ontsteken in uw blik.

Gij zult wel nimmermeer ontwaken,
want gij bleef roerloos toen de trap
zo kraakte bij de stille stap
des mans, die kwam om toe te maken.

Ziet, lieve mensen, ‘t is volbracht,
Wat gaan wij doen? Wij konden bidden,
dan blijf ik nog wat in uw midden,
gij krijgt toch wel geen slaap vannacht.

En heeft een uwer een ervaren
en hooggeleerd en vruchtbaar brein:
hij zegge mij of ‘t waar kan zijn
dat haar de wormen zullen sparen.

Eet smakelijk

2011-03-13T15:00:00.006+01:00

James Lileks, ik heb et vast al eens eerder over hem gehad, was de eerste blogger die ik volgde. Iemand die ELKE dag een flink stuk schreef over zijn al dan niet opwindende leven met vrouw, kind en hond. Hij schrijft (de laatste jaren vooral blogt) voor de Star Tribune, een krant in Minneapolis. Hij is gefascineerd door de jaren 40 en 50 en dan vooral de popculturele kant.

Hij heeft een aantal boeken op zijn naam staan, waaronder een boek over kookboeken uit de jaren. In schitterende koeleurenfoto's. Dit was vroeger smakelijk en smaakvol.

" This is not meat. This is something they scraped out of the airfilter from the engines of the Exxon Valdez.Or perhaps it's steak-and-angel-food-cake dish. NOTE: the vegetables are strictly ornamental. Do NOT eat the vegetables."

"One of the more popular cuts: pressed shank braised with smoker's phlegm. It may take a few tries to get Uncle Hank to hack up enough Lucky sauce, so be patient. WARNING! Eating the carrots or the parsley will cause your testicles to retreat into your body cavity. Don't even chance it. Eat the MEAT."

"I'm really not feeling well anymore. This is a hocks 'n' brats concoction; resembles some hooves stuffed and boiled until they explode. Note, to the right, the small figurine of some ruminant, facing away from the meal, blessing it with an offering of methane and hay-gas. Strawberries? I don't think so. Not a vegetable, but close. Clever trickery, but it won't work here. We're eating MEAT. End of discussion."

Gitaarheld

2011-03-08T15:59:00.000+01:00

Mijn nieuwe gitaarheld heet Guthrie Govan. Soms is dat gewoon even zo.

The Producer

2011-03-05T10:02:00.002+01:00

Heel erg af en toe denk ik dat ik producer wil zijn. Dat idee wordt dan doorgaans door de harde werkelijkheid omvergekegeld.
Toch heb ik de afgelopen weken weer eens de droom mogen beleven:
2 liedjes opgenomen en gemixt voor Erica Jonker. Is tof geworden, hoewel ik bij nadere beluistering de "tzing" in de gitaar wat teveel van het goede vind.

En daarnaast heb ik de coverband van mijn achterbuurman Edwin opgenomen in het oefenhok. Een mooi lesje improviseren. Drums met kick en snare en 2 overheads, bas DI, gitaar DI + speaker gemiked en zang via SM58 beta. Leuk om een beetje te schuiven en te pielen en je in te beelden dat je Bob Clearmountain, Glyn Johns of Mitchell Froom bent.

Overigens, inderdaad eindelijk eens geëxperimenteerd met de Glyn-Johns-4-mics-drums-opname-techniek. Helaas zonder ribbonmikes.

Alles Is Een Remix

2011-03-04T20:42:00.005+01:00

Everything Is A Remix is een fijne open source docu, je mag doneren. Deel 1 en 2 staan online; de andere 2 delen volgen.
Het literaire Generatie X tijdschrift Zoetermeer had als motto: "Alles is al gedaan, maar nog niet door ons."
Ook het schrijven van een liedje is in zekere zin het remixen van bestaande elementen. Mocht je bijvoorbeeld denken het akkoordenschema | A | E/G# | F#m | zelf verzonnen te hebben, dan ken ik nog wel een stuk of honderd liedjes die dat schema in zich hebben. Toch noemt niemand dat remixen, terwijl je wel bestaande elementen verherbruikt.

Ik laat mijn studenten wel eens een remix maken van een bestaand nummer aan de hand van de multitracks. Sommigen - en meestal zijn dat de hardcore liedjesschrijvers - vinden dat meestal erg moeilijk. Remixen is een kunstvorm op zich.

Everything is a Remix Part 1 from Kirby Ferguson on Vimeo.

De Grote VierNul

2011-02-28T11:47:00.003+01:00

De grote viernul komt met rasse schreden dichterbij. Toen ik ziek was heb ik weer eens Kees van Kooten herlezen. Alleen zijn boek "Veertig" ontbrak nog. Heb ik dit weekend goed gemaakt. Van Kooten leest als een trein en komt daardoor nooit in aanmerking voor Echte Literatuur. Het helpt ook niet dat hij jarenlang met zijn hoofd op tv kwam, want Bekende Nederlander (hoewel ik heb gemerkt dat de jongste generatie studenten minder met Koot & Bie hebben dan ik dacht). Toch is hij een van de beste stylisten van Nederland. Luchtig? Zeker wel en ook nogal van de korte adem, maar was Van Kooten Amerikaans dan zou hij in het Engelse taalgebied minstens 2 standbeelden en een Pulitzer hebben gekregen.
Goed, als oefenveertiger ging ik natuurlijk onmiddellijk opzoek naar allerlei parallellen tussen zijn gezinsleven en dat van mij. De sentimentaliteit, het oeverloos piekeren over niets en getob in het algemeen zijn heel herkenbaar. Zijn dwangmatige versierpogingen dan weer wat minder. Frappant hoe je zo'n boek 20 jaar later helemaal anders leest. Vooral als je in dezelfde levensfase zit. Dat gedweep met die kinderen was me op 17-jarige leeftijd totaal ontgaan en komt nu des te harder binnen.

"Veertig" begint met een verhaal waarin Kees van zijn vrouw 2 weken alleen in een hotel kado krijgt om eindelijks eens rustig te kunnen schrijven. Overbodig te zeggen dat daar niks van terecht komt en dat vaderlief na vier dagen en een hilarisch mislukte versierpoging met natte oogjes weer thuiskomt. Toen ik dat tegen mijn eigen lief zo smakelijk opdiste, zei ze: "Zou je dat ook willen voor je verjaardag?"

En daar heb ik nog geen antwoord op gevonden.

Ondertussen Op Het Werk

2011-02-24T09:19:00.001+01:00

Oei, dat gaat hard

2011-02-17T21:13:00.004+01:00

Of het nu klopt of niet, instinctief voel je toch aan je water dat er een kern van waarheid inzit:

[via Lefsetz]

2 maanden later dus

2011-02-16T11:10:00.002+01:00

Kerst, Oud & Nieuw, je word ziek en zo ben je 2 maanden verder.
Nu ben ik weer beter, dank u. Die TOP 10 van 2010 in Youtube-filmpjes laat nog even op zich wachten. Nu is het vooral een kwestie van de boel weer aantrekken en zorgen dat de workflow van mijn 4 banen geoptimaliseerd wordt. Elke baan heeft zijn eigen "extra dingetjes"die gedaan moeten worden en tijd kosten. 's Avonds dus meestal. Nakijken, lessen voorbereiden, curricula verzinnen, emails schrijven om het email verkeer aan de gang te houden en, heel belangrijk, een logboek bijhouden wat ik de afgelopen weken heb gedaan. Structuur is vrijheid. Structur is vrijheid. Structuur is vrijheid. Dat is het mantra dit jaar. Soms zou ik heel erg graag gewoon 4 dagen in de week 1 ding doen. Van 9 tot 5 achter een buro papieren heen en weer schuiven en uit het raam staren.
Waarschijnlijk ben ik dat na 4 weken zat. Enniewee, er is altijd wat te klagen.
Daarom, de Schoonheid en de Troost:

2010 in 10 albums

2010-12-15T15:08:00.002+01:00

Was het een goed muziekjaar? Er zijn een paar memorabele platen gemaakt, een paar namen bleven in gebreke en er waren aangename verassingen. Ik deel in ieder geval mijn nummer 1 met OOR (jeweetwel dat blad dat je vroeger las) en MOJO, Pitchfork.com doet er iets langer over om de nr. 1 bekend te maken.
Mijn TOP 10 die volgende week weer wat anders kan zijn:

1. Arcade Fire - The Suburbs
2. Midlake - The Courage of Others
3. Jeugd Van Tegenwoordig - De Lachende Derde
4. Sufjan Stevens - The Age of Adz
5. Eric Johnson - Awake
6. Mavis Staples - You Are Not Alone
7. eels - Tomorrow Morning
8. Villagers - Becoming A Jackal
9. Ozark Henry - Hvelreki
10. John Legend & The Roots - Wake Up!

En buiten mededinging en dus eigenlijk op nr. 0
Danger Mouse & Sparklehorse - Dark Night of the Soul

Wie maakten het niet waar hier in huis?
Go Back To The Zoo, The National, Flying Lotus, MGMT, The Walkmen, LCD Soundsystem

Binnen een week volgt de verantwoording voor mijn goede smaak.

Shuffelen

2010-12-11T12:22:00.003+01:00

De laatste tijd ben ik flink aan het shuffelen. En dan niet in de Sweet Home Chicago zin van het woord, maar shuffelen op de iPod. 80 Gb bijna helemaal vol betekent meer dan 11.000 liedjes (stiekem wil ik dan toch een 160 Gb versie, want 11.000 is inderdaad een beetje krapjes). Het is fijn om daar onbevooroordeeld doorheen te struinen; zo kom je nog eens iets tegen wat je eerder niet gehoord hebt. Vergete liedjes van vergeten compilaties die ooit gedownload zijn en nooit geluisterd.
Nu is mijn punt: weet iemand hoe dat shuffle-algoritme werkt? Want de keuze van mijn iPod is bijzonder coherent te nomen. Waarschijnlijk zijn het mijn eigen hersenen die het verhaal construeren. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er een diepere wijsheid aan het random shuffelen ten grondslag ligt. Joni Mitchell na Neil Young, Kraftwerk na Can, Monkees na Beatles na Beck. Dat kan toch allemaal geen toeval zijn? Om met Johan C. te spreken: "Alle toeval is logisch."

Eindejaars stress

2010-12-06T10:12:00.002+01:00

Nu de Sint weer richting Spanje is vertrokken, is het tijd voor andere zaken. Nog 2 weken tot de Kerstvakantie, maar die zijn dan ook wel weer zo volgeplempt dat ik over 2 weken echt aan vakantie toe ben. Iedereen wil nog even afstemmen, overleggen, gladstrijken, lijnen uitzetten, problemen signaleren, oplossingen aandragen, en wat dies meer zij. Alles wat is blijven liggen afgelopen 2 maanden moet en zal er nu in 2 weken doorgedrukt worden.

Afgelopen week die docu gezien over Frans Bruggen en zijn Orkest van de Achttiende Eeuw. Mooi verhaal. De breekbaarheid van Bruggen is ontstellend en tegelijk geeft het hem ook iets krachtigs. De sound van het orkest blijft groots. De afspraak "zonder Frans geen orkest" vind ik echt klasse.

TEDx AMS

2010-12-01T09:04:00.004+01:00

Afgezien van snot, gaat het weer beter, dank u. Einde rapportage.

Gisteren was de TEDx (Technology Entertainment Design) conferentie in de stadsschouwburg in Amsterdam en hoewel ik de hele dag les moest geven, ging ik in de pauzes via de steam even naar de lezingen/toespraken toe. Tot vervelens toe porbeerde ik mijn studenten warm te krijgen voor deze overvloed aan goede ideeën. Inspirerend klinkt een beetje saai, maar dat was het wel. "Ideas worth spreading" is het motto van TED. Kunstenaars, wetenschappers, ondernemers, Rutger Hauer, iedereen met een goed idee of inzicht om de komende 100 jaar de aarde draaiende te houden is welkom. Alleen op invitatie, dat spreekt. Elititair? Hi-brow? Duurzaam? Holistisch-positivistisch? Grachtengordel Designbrillen? Nee, echt niet. Ook voor Henk en Ingrid, maar die zullen te druk bezig zijn met de Nederlandse microproblemen van het Binnenhof.

Migraine en Kramp

2010-11-24T09:37:00.003+01:00

Na de migraine van gisteravond en -nacht, is er nu de darmkramp. Verder alles goed. Oh ja, ik voel een griepje opkomen.

Vandaar dat ik (voor de trouwe lezer(s)) nog niet aan de remix ben toegekomen. Ik heb wel een dingske paraat voor ons Eno/Byrne-project. Hopelijk gaat je 3e mixronde naar behoren.

Wordpress heb ik nog niet helemaal in de vingers. Blogger kan minder maar is ook vriendelijker in gebruik.

En dus want maar en ook, om mijzelf wat vrolijker te krijgen:

Restyling, Wordpress, Last.fm en meer

2010-11-15T09:56:00.003+01:00

In het kader van de algehele restyling (linkjes doen het weer, Tal!) danwel PR-landdag die gaande is hier in Het Hoofdkwartier, overweegt de redactie haar blogzaken over te zetten naar het beter tweakbare Wordpress. Waarom? Omdat ik via school de eindredactie op me heb genomen van de nieuwe side. En die loopt op Wordpress. Dus.

Ik ben zwaar in Spotify op het moment, de beste uitvinding sinds gesneden brood, en heb Last.fm opdracht gegeven mijn speellijst te scrobbelen. Kijk maar eens hier.

Want zoals Leon mij verwittigde: http://www.tweekly.fm/twitter/Snaartheorie was nogal, eehhh, frappant.

Daar moest wat aan gebeuren.

Films van de laatste tijd

2010-11-09T21:51:00.005+01:00

In navolging van mijn grote blogheld James Lileks kijk ik regelmatig een film (of tv-serie) op mijn tweede scherm wanneer ik mijn lessen voorbereid of een ander suf klusje aan het opknappen ben. Niet alle films lenen zich om met een schuin oog bekeken te worden. Het moet vooral niet te kunstzinnig intellectueel zwaar-op-de-hand worden. Films met ontploffingen en veul schieten.

De oogst van de voorbije weken:

The A-Team
Actie Actie Actie! En dus geen verhaal. Is niet erg, want het is The A-Team. Gelukkig geen jaren tachtig ironisch sausje, gewoon een hardhittin' funlovin' clubje outlaws settin' the record straight. Zo krijgt een mens zijn werk wel gedaan. Er is niet zoveel van blijven hangen.

The Hangover
Errug vermakelijk. Ik heb flink zitten lachen terwijl ik dus eigenlijk een excelbestand moest inkloppen. Een vrijgezellenfeest loopt legendarisch uit de hand, met alle onderbroekenlol vandien. Lekker vet. Een filmische frikandel (of is het frikadel?).

Kick-Ass
Superheldenfilm met een twist. Voer voor comic-liefhebbers. Knallen met een knipoog. Kick-Ass heeft wel de "sparkle" die A-Team ontbeert. Aanrader.

Repo Men
Met de altijd intrigerende Forest Whittaker en Jude Law. Repo mannen uit de nabije toekomst die niet afbetaalde nieren, levers en andere organen komen terughalen. Enerzijds sociaal commentaar, anderzijds slasherfeest. Bloederig. Vooral dat. Daar kan geen Carice van Houten wat aan veranderen.

Ik zie ook wel eens een film met wat chips en bier op de bank:

Crazy Heart
Mooi verhaal over een onmogelijke liefde, ouder worden en country muziek. Jeff Bridges speelt vol overgave een soort van depressieve The Dude (The Big Lebowski is met stip een van mijn favoriete films aller tijden), een countryzanger op z'n retour. In een prettig loom tempo ontvouwt zich een verhaal dat niet eens zo heel slecht afloopt.

En ik kom zelfs wel eens in bioscoop:

The American
Corbijn. Clooney. Een huurmoordenaar probeert met pensioen te gaan in schilderachtig Italië. Loopt slecht af, vanzelfsprekend. Waanzinnig mooie plaatjes, gedoseerde actie en de eerste liefdesscene van Clooney. "Control" was goed, "The American" is veel meer een speelfilm. Die Corbijn gaat nog eens een hele grote worden.

The Social Network
Op papier lijkt het bijzonder niet spannend. Hoogbegaafde nerd vindt iets uit, wordt een succes, krijgt processen aan de broek en is op zijn 20e de jongste miljardair ooit. Laat het maar aan David Fincher over om zo'n verhaal met vaart en schwung te vertellen. Jesse Eisenberg is briljant als Mark Zuckerberg. Trent Reznor doet een Brian Eno soundtrack. Humor, passie, echte mensen, Justin Timberlake als Napster-uitvinder Sean Parker. Wat wil je nog meer. Als ik er 1 mag aanraden dan is het deze. Verplichte kost voor eenieder die op Feesboek zit. Dat zijn er inmiddel 500 miljoen.

Stephen Fry

2010-11-06T12:50:00.003+01:00

Mijn favoriete hoogbegaafde quizmaster, tevens ondergewaardeerd schrijver heeft eindelijk zijn eigen blogding. Ga eens op visite: stephenfry.com.

Ver weg

2010-11-05T20:48:00.005+01:00

"After launching an impact probe at comet Tempel 1 in 2005 and traveling 2.9 billion miles, the Deep Impact spacecraft has finally reached Hartley 2 as part as of its EPOXI mission. The trip was worth it: These shots are spectacular. And the best thing is that they are not the closest ones yet. These are the first five close-up images released by NASA. More are coming, and we will updating live as they arrive. The final ones should be quite spectacular, providing incredible detail of the activity in this 1.4-mile-long comet made of water, CO2 and silicate dust."
Via Gizmodo.com

Planning, Haalbaarheid, Het Grotere Geheel

2010-11-01T12:01:00.006+01:00

Nu de kruitdamp rondom de verjaardag van Roos opgetrokken is, weer eens wat tijd gemaakt om de toekomst te plannen. Voor zover die te plannen valt natuurlijk. De haalbaarheid van een aantal ideeën zal deze week streng worden getoetst. Niet eens zozeer qua deadline (want daar lach ik om, mijnheertje! Deadlines zijn voor prutsers.) maar vooral wat betreft nut, noodzaak en Het Grotere Geheel. Het idee is nog steeds een nieuwe EP rond de Kerst. Aan de andere kant moet de PR omtrent Ondersneeuw nog op gang komen.

Het voorprogramma van Tuur ging tof. Er waren wat lawaaierige kinderen maar die waren van mijzelf gelukkig. Er is film, van veraf geschoten, beetje donker ook. Moet nog kijken of er in te zoomen valt. Iemand een goede software-tip?

Uiteindelijk gaat het gewoon om de liedjes die je schrijft. Daar kan geen geniale social media strategie tegenop. Als ik die verhalen lees van bandjes die met een paar goede ideeën en veel elleboogsmeer iets bereiken, dan inspireert dat soms. Vaker word ik er juist moe van: moet ik dat OOK NOG allemaal doen?

Alles zelf doen loont, dat dan weer wel.

KMPNVNL Uitloopgroef

2010-10-24T13:08:00.002+02:00

Hier is een "kinetic typography" video van de uitloopgroef van het liedje Kampioen van NL. Met dank aan Sebastian Jamarillo en Brad Pitt. Omdat fonts heersen, omdat Fight Club heerst en omdat een ik lekker stukje instrumentale symfo had gebakken.

Foto van vroeger

2010-09-05T22:03:00.005+02:00

Bij mijn moeder dit weekend een paar foto's ingescand. Deze was ik helemaal vergeten: mijn vader in de Efteling en dat vervelende jochie achter zijn hand dat ben ik dus. Zwlgen in nostalgie is een prettig bitterzoet tijdverdrijf, maar soms gaat het teveel schuren. Afijn, wel een fijne foto. Die stropdas is een beetje raadselachtig. Mijn vader was helemaal niet zo'n dassendrager. We waren waarschijnlijk in De Efteling vanwege het 50 jarig huwelijksjubileum van mijn opa en oma.

Vroeger lijkt altijd zo simpel.

Mini irritatie

2010-09-01T11:29:00.003+02:00

Kleine irritatie nummer zoveel: Je moet even snel even wat van de minidisc speler (weet u nog wat dat is, een minidisc?) naar de laptop sluizen. Je weet dat je een minijack kabeltje hebt dat daarvoor nodig is. Sterker nog, jet hebt het ding 2 weken geleden nog in je handen gehad. En nu onvindbaar. Waarschijnlijk gaat het mis op het moment dat ik iets opruim. Dat ben ik niet gewend. Opruimen leidt tot kwijtraken.
En nu?
Ik wacht af.
Niet zoeken leidt tot vinden.

Q Region

2010-08-27T20:06:00.005+02:00

En hop: 2 weken blogloos. Zo snel gaat het dus.

Afijn, de Tape Op lag weer op de mat, altijd fijn. Een mooi interview met Brian Paulson (Wilco, Slint etc.) en een artikel over Q Division Studio waarbij deze foto mij erg aansprak. De Waarheid staat altijd op een beduimeld blaadje met koffievlekken. De grafiek geeft aan waar de Q Region zich bevindt, de plek waar de goeie muziek gemaakt wordt. Heeft dus niks met dat rellerige Britse blaadje te maken.

Want we hebben het allemaal meegemaakt. De magie van de eerste paar takes die nooit meer terugkeert, alles gaat slechter en slechter en dan opeens zijn er een aantal momenten van helderheid, van genialiteit. Dat is dus de Q Region.

Dubbele Dip

2010-08-12T10:49:00.005+02:00

Dat ik niet economisch onderlegd ben is een understatement, maar The Double Dip houdt de gemoederen bezig. Het wordt nog allemaal veel erger!

Bij Double Dip denk ik toch altijd aan Seinfeld - de leukste sitcom ooit:
(en omdat het embedden is uitgeschakeld door de NBC-Nazi's hier een link waar je op moet klikken voor het beste resultaat)

http://worldofseinfeld.blogspot.com/2007/08/double-dip-seinfeld-quote.html

De Mythbusters hebben uitgezocht of dubbel dippen hetzelfde is als je hele mond in de schaal stoppen. Vanaf 4'20'':

De Vaart Der Volkeren

2010-08-11T09:00:00.002+02:00

Bellen, mailen, faxen, kloppen, vegen, zuigen... Vooral dat laatste waarschijnlijk.
Eindelijk van die old school Samsung (die van mijn zus die inmiddels al weer 3 telefoons verder is) af. Vanaf nu altijd online! Hopelijk ben ik dan wat bereikbaarder. Ik bedoel, reageer ik wat sneller op mail cq. telefoon.

Verwacht de komende tijd dus veel saaie verhandelingen over hoe fan-tas-tisch Google Android is.
Dus hasta la vista:

Wie ben ik?

2010-08-10T14:31:00.004+02:00

Terwijl ik mijn eigen Zomergasten-lijstje (je weet maar nooit) met onmisbare fragmenten die zo goed mijn biografie vertellen weer aan het aanscherpen ben, ben ik ook aan het nadenken over mijn plaats in de sociale pikorde. Ik ben er nog niet uit. U wel?

Return from The Dad of France

2010-08-04T16:54:00.004+02:00

Wat zijn we te weten gekomen na 3 weken Frankrijk?

- Champagne is echt lekker
- De Bourgogne is zwaar overschat
- 43 ideetjes maken nog geen liedje
- Le Monde gebruikt veel moeilijke woorden. In het Frans
- Heimwee valt te bestrijden met een gemeentelijk zwembad
- Ook in de stromende regen kan geBBQ'd worden
- 's Ochtends de dieren voeren is redelijk Zen
- Zeker met koffie daarna
- De hypermarchées anno 2010 zijn weer een stukje groter
- Alles past in de auto, als je maar wil
- Stephen Fry rocks!
- Frans praten is hard werken
- Er bestaat niet zoiets als teveel Bert & Ernie
- Ontspanning kost inspanning
- 3 Weken zijn niet te lang
- Kindertophits voor in de auto: "Do You Know The Way To San Jose?" en dan wel de Dionne Warwick versie en "Annelie" van Daniël Lohues

VUURTORENWACHTER

2010-07-07T14:31:00.004+02:00

Ik ben alleen hier op dit eiland
En dat blijf ik tot mijn dood
De ondergaande zon
Kleurt mijn hoge toren rood
Ik zie jouw lichten in de verte
Ik zie het schijnsel in de nacht
De vuurtorenwachter
Staat eenzaam op wacht

Ik moet echt eens met vakantie
Maar het weer is te slecht
Als het stormt zit ik hier vast
Voor mij geen dag vrij weggelegd
En ik heb je meer dan nodig
Ik wil weten hoe je lacht
De vuurtorenwachter
Nog altijd op wacht

En ik heb je meer dan nodig
Ik wil weten hoe je lacht
De vuurtorenwachter
Staat eenzaam op wacht

Tunesmith

2010-07-07T14:12:00.004+02:00

Alle eindjes worden aan elkaar geknoopt wat betreft de afronding van het schooljaar.
Het is lekker weer, warm zelfs, en ik ben snipverkouden. The full works: verstopte holtes, snot, hoesten, loopneus etc. Dat komt ervan als je te veel doet en te weinig slaapt een paar weken achter elkaar.

Ik zit nu midden in "Tunesmith" een boek van Jimmy Webb over songwriting, dat wel eens HET boek over het onderwerp zou kunnen zijn. De man heeft niet alleen een zwik aan briljante liedjes geschreven (MacArthur Park, By The Time I Get To Phoenix) maar kan daar ook erg technisch en verhelderend over schrijven. Ik bedoel, laten we wel wezen, niemand weet precies hoe je een liedje schrijft. Iedereen verzint zijn eigen methode. Hier ga ik mijn studenten het komend schooljaar eindeloos mee vervelen.

Ik heb een vertaling gemaakt van Wichita Lineman, waarbij het liedje nu Vuurtorenwachter heet. Heb ik dat al eens verteld? Ik ben nog steeds op zoek naar het juiste arrangement en de melodie is een b-i-t-c-h om te zingen. Blijven oefenen man, blijven oefenen.

Exactitudes

2010-07-02T09:39:00.004+02:00

Fotograaf Ari Versluis werkt al sinds 1994 aan zijn Exactitudes, een immer uitdijende collectie fotocollages waarbij de overeenkomsten in uiterlijk binnen bepaalde sociale groepen prachtig wordt verbeeld.
Kijk op Exactitudes voor een volledig overzicht.

Hotel California

2010-07-02T08:01:00.003+02:00

Het productie- en mixwerk voor de 2 liedjes van Erica vlot aardig. Vanwege de verschillende samplerates moest ik wat heen en weer resamplen om weer op de originele toonsoort uit te komen. Een hele hoop fantastische ideeën werkten toch niet, ik zal alle subtiliteit in mij moeten aanspreken om het smaakvol te houden.

Ik zit midden in Hotel California, het boek van Barney Hoskyns over de muziekcultuur in de LA canyons en hoe daar vanuit de stukgeslagen hippiedroom de singer-songwriter ontstond. En hoe in een sneeuwstorm van cocaïne The Eagles opkwamen en ten onder gingen. Aanrader van de week, zoals alles van Hoskyns.
Opvallend hoe makkelijk men in de jaren 60 met platencontracten wapperde. Zeker als je dat vergelijkt met de huidige situatie. Aan de andere kant, types als Joni Mitchell, Neil Young, Roger McGuinn, Stephen Stills waren al vanaf dag 1 superambitieus en in sommige gevallen maniakaal gedreven om het te gaan maken.

Hoe The Byrds na een paar hits allemaal in Ferraris gingen rijden en hoe John Phillips van The Mamas & The Papas zichzelf als een potentaat in Bel Air gedroeg, staat in schril contrast met de wens van veel singersongwriters die het simpele leven wilden omarmen in Laurel Canyon en vooral Topanga Canyon. Toen ik ooit in Los Angeles was op huwelijksreis aan het begin van de 21e eeuw waren de canyons flink wat opgesjiekt (vergelijk het met de grachtengordel in A'dam waar in de jaren 60 niemand wilde wonen, en waar alle creatievelingen voor een appel en een ei een pand konden kopen) maar de sfeer van vrijheid hing nog in de lucht.
Leuk om te lezen dat iedereen bij elkaar om de hoek woonde. Frank Zappa, James Taylor, Joni Mitchell, Gram Parsons etc.

Los Angeles... hoe zou het daar zijn?

Afijn, ik ga maar eens voor het eerst een vergadering skypen. Ik ben zoooo modern met al die communicatie-shizzle.

Memory Toy = dikke fun

2010-06-25T22:15:00.004+02:00

Na jaren van digitale delays ben ik sinds kort overgestapt op een analoge delay. Niet dat ik zo'n purist ben hoor, mijn DD3 zal nog heus wel gebruikt gaan worden. Maar de Memory Toy van Electro Harmonix is simpel, niet duur en heel erg analoog. En als ik de staatsloterij win koop ik wel een Roland Space Echo. Tot die tijd vermaak ik me uitstekend met de fijne analoge decay va de Memory Toy. Wie weet volgt ooit nog een upgrade naar de Memory Man Deluxe.

De grootste drukte lijkt voorbij. Ik heb deze week stelselmatig te weinig geslapen en dat begint zich nu te wreken. Nog wel een enorme stapel nakijkwerk te doen. En het doorgeven van punten is bij ons op school ook een specifieke wetenschap. Dat kan namelijk op heel veel verschillende manieren fout gaan.

En omdat ik kaartjes heb voor eels in augustus (Joepie!) en ik wel wat fris gevoel kan gebruiken:

Steve Albini heeft altijd gelijk

2010-06-20T23:07:00.002+02:00

1) Steve Albini heeft altijd gelijk.
2) Zo niet, zie 1)

Overigens kan de man ook wel goed een zeikerd uit het publiek wegzetten:

En hard rocken met Shellac dus.

Douglas Coupland

2010-06-15T14:33:00.003+02:00

De eindspurt is in volle gang. Veel avonden van huis en die avonden dat ik thuis ben gaan op aan nakijkwerk en het in elkaar flansen van examens en toetsen. En soms zit ik op mijn luie reet te niksen. Af en toe. En dan lees ik J-Pod van Douglas Coupland. Soms vergeet je gewoon hoe goed hij is. Zo goed is ie.

Sinds een paar weken hebben we naast de Volkskrant ook het NRC als huiskrant. They made me an offer I couldn't refuse. Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd voor een 2e krant, maar de luxe van een extra hoeveelheid dode bomen door de brievenbus is overweldigend.

Vorige week heb ik mijn producers-debuut gemaakt. Je weet: muzikanten die producer willen worden zijn net als voetballers die trainer willen worden: te oud, te traag en te stram om nog goed mee te kunnen maar ze willen nog o zo graag op het gras staan. De muziek van Erica is vooral akoestisch en heeft een hoog Joni Mitchell-gehalte. De opnames van 2 liedjes gingen voorspoedig en nu is het aan mij om er een mooi geheel van te bakken. Ik maak een smaakvolle singersongwritermix en ben bezig met een Flaming Lips weirdo-versie. ik hoef toch niet uit te spellen welke versie ik prefereer?

Dag Lola

2010-05-31T09:33:00.005+02:00

Een van onze poezen is zaterdag aangereden. Hij was al stijf toen we hem vonden aan het eind van de dag. Hij heette Lola en was een paar dagen niet helemaal fit. In de natuur en ook in de jungle die het verkeer is, wordt dat keihard afgestraft. R. in tranen en papa probeerde zich groot te houden, wat maar ten dele lukte. Ik heb Lola begraven in de tuin achter de perenboom. Hij is net geen 2 jaar oud geworden. Er zijn ergere dingen in de wereld maar alle geprojecteerde liefde van zo'n kat betaald zich driewerf uit in verdriet. Poezenzus Charlie loopt wat verloren rond. Klein verdriet is ook verdriet.

Mijn router dreigt ook de geest te geven. Soms wel internet, vaak niet. Bij Ziggo is alles OK (zeggen ze) en als ik een computer rechtstreeks op 't modem aansluit is er niks aan de hand. Afijn, nu dus online, over een half uur niet meer misschien.

We maken ons klaar voor de eindsprint richting zomer: eind-, overgangs- en toelatingsexamens houden me nog wel een week of 6 bezig.Door alle drukte lukt het me maar niet om het hoofd leeg genoeg te krijgen om een paar coherente zinnen achter elkaar te zetten die eventueel een liedtekst kunnen gaan vormen. Niet eens een zondagschrijver.

Dio

2010-05-17T23:29:00.003+02:00

Ronnie James Dio is niet meer. Nu sta ik niet bekend als 's werelds grootste Deep Purple fan, maar de man was wel iemand. Dio was echt een Zanger. Met een hoofdletter. Er zit een mooie scene in de fijne metal-documentaire A Headbangers Journey, waarin Dio de herkomst van het "metal-handgebaar" oftewel Het Teken van de Geit oftewel The Horned One.

Ergens op een 8mm filmpje loop ik in 1974/75 rond met op de achtergrond de tv waarop "Love Is All" van Roger Glover te zien is. Of het nu door dat filmpje komt (waarschijnlijk wel, want ons geheugen is verre van betrouwbaar) weet ik niet meer, de muziek (dikke Beatle-rip: kom er in Tal!)en de videoclip hebben op mij een enorme indruk gemaakt. Ik moet toen een jaar of 4 zijn geweest. Heel lang heb ik gedacht dat het Glover zelf was die zong. Waarbij ik altijd dacht: Jeezus, als je zelf zo goed kan zingen, waarom doe je dat dan niet bij Deep Purple? Het bleek dus Ronnie James Dio himself te zijn, die het liedje he-le-maal aan stukken zingt.

Gribus en liedjes

2010-05-15T11:32:00.005+02:00

Terwijl de rotzooi, gribus en bergen vuilniszakken oprukken tot in onze buitenwijk (onze vuilniszakken staan opgestapeld in de schuur), de lente nog steeds op zich laat wachten, ik met hemelvaartsdag op een puik stukje migraine (do the migraine!) getrakteerd werd, vordert het werk aan de nieuwe liedjes langzaam maar gestaag.

Beste voorbeeld van voortschrijdend inzicht: een paar avonden spenderen aan partijtjes en geluidjes erbij knutselen om er na heel veel gepiel er achter te komen dat er juist wat vanaf moest. Zo simpel is het vaak.

Overigens: de staking is voorbij en U. wordt weer schoon. Hopelijk gaan morgen de vuilniszakken in de straat leeg. Van Nu.nl:

UTRECHT - De vuilnismannen in Utrecht zijn zaterdagmiddag rond vijf uur weer aan het opruimen gegaan in de binnenstad. In de stad heeft zich de afgelopen weken een stapel vuilnis opgestapeld, omdat de reinigers staakten voor een betere cao.

Ik zit een een 90s timewarpdinges. Bob Mould is een baas. Gouden melodieen onder een laag pokkeherrie. Beter geproduceerd dan Husker Du en dus meer pop. Ontzettend lekker om mee te bleren.

Krakende Mysteries

2010-05-13T20:35:00.004+02:00

De afgelopen weken gefascineerd geraakt door The Conet Project, dankzij een artikel uit de Washington Post. AM radiostations die geheime boodschappen voor spionnen uitzenden. Ontstaan in de Koude Oorlog en vanwege de analoge eenvoud en onopspoorbaarheid gaat het tot op de dag van vandaag door. Waarschijnlijk ook bij u in de buurt. Er is een mooie 4 CD Best Of vol krakende mysterieuze boodschappen. Of gratis en officieel te downloaden.

Wilco hebben hun album Yankee Hotel Foxtrot naar 1 van de Conet-tracks vernoemd. YHF duikt op aan het eind van Poor Places:

MIDI SCHMIDI

2010-05-07T09:42:00.002+02:00

Na een maand of twee sustainpedaalloos piano gespeeld te hebben, ben ik er gisteren achter gekomen dat er een mechanisch probleem ten grondslag lag aan mijn gebrek aan sustain. Pedaal open schroeven, los blokje vastlijmen en klaar voor actie. Jammergenoeg deed Cubase niks met die informatie. Na een dik half uur onder de motorkap bleek er een midikanaal 123 [allnotesoff] te zijn en die werd niet gefilterd. Afijn, ik heb weer sustain. Nu nog piano leren spelen.

Ondertussen bij Ben Folds, een van de mooiste liedjes van de afgelopen week op de iPod. De live versie want de originele clip mag niet worden ingesloten van de platenmaatschappij-eikels:

Vakantiedrukte

2010-05-06T09:23:00.005+02:00

Een van de kanmerken van vakantie is dat je ineens minder tijd hebt voor dingen die je wel deed toen het nog drukker was. Aan plannen geen gebrek maar zonder raamwerk en regelmaat valt de bodem er een beetje tussenuit.

Afijn, gisteren was het Bevrijdingsfestival in U. Waylon, Junkie XL, De Staat en lokale helden als Most Unpleasant Men en Knobsticker waren er. Toen we aankwamen, later dan gepland want papa ging de vlag tegen de gevel spijkeren en moest eerst naar de Gamma etc etc, kon er letterlijk niemand meer bij. Het was zo druk dat het festivalterrein afgelsoten was. Dus werd het samen met honderden anderen een biertje drinken in het park met flarden muziek. In de zon. Ook leuk. Net Lowlands maar dan zonder tenten.

Hele 4 mei shizzle is aan mij voorbij gegaan want dankzij vriend Tjeerd zat ik onverwacht in de schouwburg waar Stef Bos met een stel muzikanten uit alle windstreken iets ondefinieerbaar moois aan het bekokstoven was. Omdat Tjeerd connected is, mochten we na afloop in de foyer een biertje doen met De Man Uit Veenendaal/Antwerpen/Kaapstad. Toen het daar dichtging belandden we op mijn verzoek in Café De Stad alwaar het Belgisch Bier rijkelijk vloeide. Als ik me het goed herinner is de heer Bos een toffe vent. Goeie gesprekken over kinderen, liedjes, studenten en verhuizen. Voor het eerst sinds lange tijd met een fikse kater wakker geworden. Insert zelf: Ach vaderlief, toe drink niet meer...

Ik en mijn stick

2010-04-26T12:48:00.004+02:00

Hoewel tv kijken heel erg niet 2010 is, is film kijken op de pc ook niet alles. Ten minste, ik heb geen 3-zits bank voor het scherm staan en gaan slepen met laptops en kabels en sjit is ook niet alles. En een heel seizoen 24 gaan branden op DVD is ook vrij achterlijk. Daar komt bij: wij zijn het enige huishouden in de straat met een tv met een authentieke beeldbuis. Niks geen plasma of LCD, buizen man! Dus ook geen digitale ingang voor al die gadgets. Ik zeg Scart! Noem me ouderwets maar ik vind die nieuwerwetse tv's veel te scherp. Doet zeer aan mijn ogen.
Stap naar voren: Western Digital Mini Media Player. Twee luciferdoosjes groot, USB-stick erin en knallen maar. Natuurlijk geen HDMI, beeldlijnen man!
Al het werk gaat zich ophopen ben ik bang, want papa moet zijn USB-stick nog afkijken jongens, dus even niet storen. Zo simpel kan het dus zijn. Wat ik als tweede (als eerste was North By Northwest - Hitchcock is zoooo 20e eeuw, ouderwets en goed) opnieuw heb zitten kijken was deze fijne docu:

3FM en malheur

2010-04-21T10:07:00.003+02:00

De 3FM Awards waren om allerlei redenen errug slecht. Tjek deze column. Geen woorden meer aan vuilmaken.
Ikzelf heb keelpijn, krampscheuten, snothoofd en algehele malheur.
Tot overmaat van ramp trek ik ook nog gekke bekken als ik invalbassist speel:

The Gasoline Brothers - In Our Town

2010-04-16T22:36:00.000+02:00

The Gasoline Brothers - In Our Town

Ik ben al in training!

Bassist Wanted

2010-04-10T16:51:00.005+02:00

Porter Mason maakt onder de titel "Bassist Wanted" een bijzonder grappige comic over bands en muzikanten. Zo herkenbaar:

Een Andere Kant Van Bob

2010-04-08T12:10:00.003+02:00

Mijn vader had maar 1 plaat van Bob Dylan. "Another Side Of Bob Dylan" was de plaat waarmee hij zichzelf van het voetstuk als rolmodel voor de protestbeweging probeerde te halen. Een doelbewuste poging zijn eigen mythe te debunken. Overigens lukte dat pas later echt goed met de elektrische platen in 1965, die zijn puristische fans helegaar niet pruimden.

Dat was mijn inwijding in de wereld van Bob. Ik was een jaar of 14 en snapte geen fluit van waar dat raspende mannetje het over had. Maar toch is het waarschijnlijk mijn favoriete Dylanplaat, vanwege de 1e keer en vanwege de herinneringen. Motorpsycho Nightmare, All I Really Want To Do, My Back Pages, Chimes of Freedom, allemaal opgenomen op 1 avond met een fles wijn, wat vrienden en rondrennende kinderen. Zelfs de freestyle van I Shall Be Released no.10 heeft urgentie en focus.

Gisteren weer eens naar geluisterd op de iPod en ik was weer eventjes 14. Akoestische platen maken in 1 avond is zooo 1964 en wellicht ook heel erg 2010. Ik ga eens nieuwe snaren opleggen.

Mijn Rode Boekje #2

2010-04-01T09:21:00.003+02:00

Jullie kunnen de helicopters terugroepen en de M.E. weer laten inrukken. Mijn Rode Notitieboek is terecht. Zat in een gitaartas die ik 2 weken niet heb gebruikt. Die gitaren ook altijd.

En nu we het toch over boeken hebben:
Ook nu weer loop ik een paar passen achter de early adopters, smaakmakers en hitkenners aan. Ook ik ben "in Stieg". Een pageturner van formaat. De keuze slapen of lezen wordt steeds moeilijker.

Mijn Rode Boekje

2010-03-28T16:35:00.001+02:00

Ik ben mijn rode tekstschrijf/idee-boekje kwijt. Ik was pas zo'n 30 pagina's onderweg, maar er stonden wel veelbelovende dingen in. Dus als iemand een rode dummie op A5-formaat met een aantal hele toffe NL-talige teksten en schetsen van van alles heeft gevonden, u weet waar ik uithang. Hier dus.